ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบงัน แพรวาไม่ยอมเปิดประตูห้องนอนออกมาอีกเลย กนกวิทย์พยายามเคาะประตูและพูดคุย แต่ก็ไร้ผล เธอเลือกที่จะเก็บตัวเงียบอยู่ภายในห้อง ปล่อยให้ความผิดหวังและความโกรธกัดกินหัวใจ เช้าวันรุ่งขึ้น กนกวิทย์ยังคงยืนรออยู่หน้าประตูห้องนอนของแพรวาด้วยความกังวล "แพรวา... ผมรู้ว่าคุณยังอยู่ข้างใน" เขาตะโกนผ่านประตู "ผมอยากอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง" ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากข้างใน "ผมรู้ว่าคุณเสียใจ" เขากล่าวต่อ "และผมก็ขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" หลังจากรออยู่สักพัก แพรรู้สึกว่าเธอไม่สามารถหลบซ่อนตัวอยู่แบบนี้ได้ตลอดไป เธอสูดหายใจลึกๆ และค่อยๆ บิดลูกบิดประตู เมื่อประตูเปิดออก กนกวิทย์เห็นแพรวาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเธอยังคงซีดเผือด แต่ดวงตาฉายแววที่เด็ดเดี่ยวขึ้นกว่าเมื่อคืน "คุณอยากจะอธิบายอะไร" เธอถามเสียงเรียบ "ผม... ผมอยากจะบอกความจริงทั้งหมด" กนกวิทย์กล่าว "เกี่ยวกับแผนที่ผมกำลังทำอยู่" "แผนที่ต้องมีหนูเป็นเหยื่อสินะคะ" เธอถามประชด "ไม่ใช่แบบนั้นแพรวา" เขากล่าว "แผนนี้มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" "แล้วมันเกี่ยวข้องกับคุณอรุณรัศมียังไงคะ" เธอถามตรงๆ กนกวิทย์ชะงักไปเล็กน้อย "คุณรู้เรื่องคุณอรุณรัศมีด้วยเหรอ" "หนูได้ยินทั้งหมดค่ะ" เธอตอบ "หนูได้ยินคุณคุยกับเธอ" กนกวิทย์มองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมขอโทษที่ปิดบังคุณ" "ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนั้นคะ" เธอถาม "เพราะผมต้องการจะปกป้องคุณ" เขากล่าว "และผมก็ต้องการจะแก้แค้นคนที่ทำร้ายครอบครัวผม" "แก้แค้น?" แพรวาสงสัย "ใครทำร้ายครอบครัวคุณ" "พ่อของอรุณรัศมี" กนกวิทย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "เขาเป็นคนที่ทำให้พ่อแม่ของผมล้มละลาย และพ่อของผมก็เสียชีวิตด้วยความเสียใจ" แพรวารู้สึกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน "จริงเหรอคะ" "จริง" กนกวิทย์พยักหน้า "ผมวางแผนมานานแล้ว เพื่อที่จะเปิดโปงความเลวร้ายของเขา และเอาคืนครอบครัวผม" "แล้ว... แล้วหนูล่ะคะ" เธอถาม "หนูเกี่ยวอะไรกับแผนของคุณ" "ตอนแรกผมแค่อยากให้คุณเข้ามาทำงานกับผม เพื่อให้คุณปลอดภัย" เขากล่าว "แต่พอผมรู้ว่าพ่อของอรุณรัศมีกำลังจะทำอะไรบางอย่างกับธุรกิจของคุณ เขากำลังวางแผนที่จะฮุบกิจการของคุณ" แพรวาตาโต "อะไรนะคะ!" "ใช่" กนกวิทย์ยืนยัน "ผมเลยต้องดึงคุณเข้ามาใกล้ตัว เพื่อที่จะปกป้องคุณ และใช้คุณเป็นเครื่องมือในการเปิดโปงเขา" "เครื่องมือ?" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หนูเป็นแค่เครื่องมือของคุณเหรอคะ" "ไม่ใช่แบบนั้นแพรวา" เขารีบแก้ตัว "ผม... ผมไม่รู้ว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้" "แล้วเรื่องที่คุณบอกจะเปิดตัวหนูล่ะคะ" เธอถาม "นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนคุณใช่ไหมคะ" "ใช่" กนกวิทย์ยอมรับ "ผมต้องการจะทำให้ทุกคนรู้ว่าคุณอยู่ข้างผม เพื่อที่พ่อของอรุณรัศมีจะได้ไม่กล้าทำอะไรคุณ" "แต่หนูก็ยังรู้สึกเหมือนถูกคุณหลอกอยู่ดี" แพรวากล่าว "คุณไม่ได้บอกความจริงกับหนูเลย" "ผมรู้" กนกวิทย์ถอนหายใจ "ผมผิดเองที่ผมไม่ไว้ใจคุณมากพอ" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ" เธอถาม "คุณจะทำยังไงต่อไป" "ผมจะเปิดโปงพ่อของอรุณรัศมี" กนกวิทย์กล่าวอย่างแน่วแน่ "ผมจะทำให้ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง" "แล้วคุณอรุณรัศมีล่ะคะ" เธอถาม "เธอจะเป็นคนสุดท้ายที่จะรู้" กนกวิทย์ตอบ "ผมจะใช้เธอเป็นตัวล่อ" แพรวานิ่งคิดไปสักครู่ "หนูจะช่วยคุณ" กนกวิทย์มองแพรวาด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณจะช่วยผมจริงๆ เหรอ" "ค่ะ" เธอตอบ "หนูจะช่วยคุณเปิดโปงเขา" "แต่คุณจะเสี่ยงอันตรายนะแพรวา" กนกวิทย์เตือน "หนูรู้" เธอตอบ "แต่หนูก็ไม่สามารถปล่อยให้เขาทำร้ายคนอื่นได้เหมือนกัน" "ขอบคุณนะแพรวา" กนกวิทย์กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ผมรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันยากสำหรับคุณ" "หนูเชื่อใจคุณค่ะ" เธอตอบ "แต่คุณต้องไม่โกหกหนูอีกต่อไป" "ผมสัญญา" กนกวิทย์ให้คำมั่น ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นใหม่ ความสัมพันธ์ของพวกเขาที่เคยสั่นคลอน ได้รับการเยียวยาด้วยความจริงที่ถูกเปิดเผย "เอาล่ะ" กนกวิทย์กล่าว "เรามาเริ่มแผนกันเลยดีกว่า" "เราจะเริ่มยังไงคะ" แพรวาถาม "ผมจะให้คุณเข้าไปในงานเลี้ยงของพ่ออรุณรัศมี" กนกวิทย์อธิบาย "คุณจะต้องเข้าไปสืบหาข้อมูลบางอย่าง" "ข้อมูลอะไรคะ" "ข้อมูลเกี่ยวกับคดีที่พ่อของผมถูกฟ้องร้อง" เขากล่าว "ผมเชื่อว่ามีหลักฐานบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในเอกสารของเขา" "แล้วหนูจะเข้าไปได้ยังไงคะ" แพรวาถาม "ผมจะจัดการให้" กนกวิทย์ยิ้ม "ผมรู้จักคนในงานนี้" แพรวาพยักหน้า เธอรู้สึกตื่นเต้นกับการผจญภัยครั้งใหม่นี้ แม้จะรู้ว่ามันอันตราย แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้า "แล้วคุณอรุณรัศมีล่ะคะ" เธอถาม "ผมจะคอยจับตาดูเธออยู่ห่างๆ" กนกวิทย์กล่าว "ถ้าเธอมีท่าทีน่าสงสัย เราก็จะรู้ได้ทันที" "ดีค่ะ" แพรวาตอบ "หนูพร้อมแล้ว" กนกวิทย์จับมือแพรวา "ขอบคุณนะแพรวา" แพรวายิ้ม "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะคะ" ขณะที่พวกเขากำลังวางแผนกันอย่างขะมักเขม้น เสียงโทรศัพท์ของกนกวิทย์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหล" เขารับสาย "คุณกานต์คะ" เสียงปลายสายดังมาอย่างแผ่วเบา "ฉันอรุณรัศมีเองค่ะ" กนกวิทย์และแพรวาหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ