"จากหลักฐานที่ปรากฏนี้" กวินท์กล่าวเสียงดังฟังชัด "เราสามารถสรุปได้ว่า คุณนพพร คือผู้อยู่เบื้องหลังแผนการทุจริตครั้งนี้ ร่วมกับประเสริฐ อดีตพนักงานฝ่ายบัญชี" ทุกสายตาในห้องประชุมจับจ้องไปที่คุณนพพร ชายวัยกลางคนที่เคยมีภาพลักษณ์เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ บัดนี้ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาฉายแววตื่นตระหนก แต่ก็พยายามเก็บอาการ "คุณกวินท์กำลังกล่าวหาผมอย่างนั้นหรือ" นพพรเอ่ยขึ้น เสียงสั่นเล็กน้อย "คุณมีหลักฐานอะไรมายืนยันเรื่องไร้สาระนี่" กวินท์ยื่นแท็บเล็ตให้กรรมการคนหนึ่ง ซึ่งมีรายชื่อของประธานคณะกรรมการบริษัทอยู่ด้วย "นี่คือข้อความที่เชื่อมโยงคุณนพพรกับประเสริฐโดยตรงครับ" เขาชี้ไปที่หน้าจอ "และนี่คือหลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีของคุณนพพรไปยังบัญชีบริษัทตัวกลางที่ใช้ในการฟอกเงิน" จันทร์เพ็ญเสริม "นอกจากนี้ เรายังพบว่า บริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่คุณนพพรเข้าไปลงทุนในช่วงที่ผ่านมา กำลังประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนัก ซึ่งมีความเป็นไปได้สูงว่า คุณนพพร กำลังนำเงินที่ยักยอกไปจากบริษัทพราวฟ้า มาพยุงธุรกิจส่วนตัวของเขา" เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่กรรมการบางคน นพพรหน้าเสียยิ่งกว่าเดิม เขาพยายามรวบรวมสติ "ข้อมูลพวกนี้… มันถูกจัดฉากขึ้นมาทั้งสิ้น" "ถูกจัดฉากหรือครับ" กวินท์ถามกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "คุณแน่ใจหรือครับว่า ไม่มีส่วนรู้เห็นกับแผนการนี้" "ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายบริษัทพราวฟ้า" นพพรยืนกราน "ผมทุ่มเทให้กับที่นี่มาตลอด" "ทุ่มเทหรือครับ" จันทร์เพ็ญเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน "แต่ดูเหมือนคุณจะทุ่มเทกับการหาทางกอบโกยผลประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเองมากกว่า" คำพูดของจันทร์เพ็ญเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของนพพร เขาหันไปมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ "เธอ… เธอจะมากล่าวหาฉันแบบนี้ไม่ได้นะ" "ทำไมจะไม่ได้คะ" จันทร์เพ็ญเชิดหน้าขึ้น "หลักฐานมันชัดเจนอยู่แล้ว" ประธานคณะกรรมการบริษัท มองหน้านพพรอย่างพิจารณา "คุณนพพรครับ ผมว่าถึงเวลาแล้วที่คุณจะให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกว่านี้" นพพรเงียบไป เขามองไปรอบๆ เห็นแต่สายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ และสายตาที่พร้อมจะตัดสินเขา เขาตระหนักดีว่า การโกหกต่อไปคงจะไม่มีประโยชน์ "ผม… ผมยอมรับ" นพพรพูดเสียงเบา "แต่… ผมไม่ได้ทำคนเดียว" กวินท์พยักหน้า "เราทราบดีครับ คุณไม่ได้ทำคนเดียว" "มัน… มันเป็นเพราะ… ความแค้น" นพพรเอ่ยขึ้น พลางมองไปยังทิศทางที่เขารู้ว่าบิดาของกวินท์ เคยเป็นผู้บริหารคนสำคัญของที่นี่ "ผม… ผมเคยถูกคุณพ่อของคุณกวินท์… เอาเปรียบในอดีต" ประธานคณะกรรมการ และกรรมการคนอื่นๆ เงียบไป พวกเขาไม่เคยทราบเรื่องนี้มาก่อน "คุณพ่อของผม?" กวินท์ถามเสียงแข็ง "คุณกำลังจะบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับพ่อของผม" "คุณพ่อของคุณ… เป็นคนทะเยอทะยาน" นพพรเล่าต่อ "เขา… เขาเคยทำให้ผมเสียโอกาสครั้งสำคัญในชีวิตไป… ด้วยการใช้เส้นสาย และอำนาจของเขา" "เรื่องนี้… มันนานมากแล้ว" นพพรกล่าว "ผมเก็บความขมขื่นนี้ไว้ในใจมาตลอด จนกระทั่ง… ผมเห็นโอกาสที่จะได้เอาคืน" "เอาคืน?" กวินท์ทวนคำ "คุณกำลังจะบอกว่า คุณทำเรื่องทั้งหมดนี้ เพียงเพราะความแค้นส่วนตัว?" "ใช่" นพพรตอบ "ผมวางแผนมานานหลายปี ผมเฝ้ารอจังหวะที่เหมาะสม ผมใช้ประเสริฐ… เพราะเขาก็มีความโลภ และต้องการเงิน" "แล้ว… คุณได้อะไรจากมันบ้าง" จันทร์เพ็ญถาม "ผม… ผมได้แก้แค้น" นพพรตอบ "และผมก็ได้เงิน… เพื่อสร้างธุรกิจของผมเอง… ให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม" "คุณคิดว่า การทำร้ายคนอื่น จะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นจริงๆ หรือ" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ "คุณกำลังทำลายชีวิตของคนมากมาย เพียงเพราะความผิดพลาดของคนรุ่นก่อน" "ผม… ผมเสียใจ" นพพรพูด แต่แววตาของเขาไม่ได้แสดงถึงความรู้สึกผิดจริงๆ "ผม… ผมแค่ต้องการให้ทุกคนรู้ว่า… ผมไม่ได้เป็นรองใคร" ประธานคณะกรรมการถอนหายใจ "คุณนพพรครับ การกระทำของคุณมันร้ายแรงเกินกว่าที่จะให้อภัยได้" "ผม… ผมขอโอกาสสุดท้าย" นพพรอ้อนวอน "ผมจะคืนเงินทั้งหมด… และจะรับผิดชอบทุกอย่าง" "มันสายเกินไปแล้วครับ" กวินท์กล่าว "เราได้ให้โอกาสคุณมามากพอแล้ว" การประชุมดำเนินต่อไปอีกระยะหนึ่ง เพื่อวางแผนการดำเนินคดีกับนพพร และประเสริฐ และการตรวจสอบภายในบริษัทอย่างละเอียด เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก จันทร์เพ็ญมองดูกวินท์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจที่ความจริงถูกเปิดเผย และสงสารในสิ่งที่กวินท์ต้องเผชิญ