แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของกวินท์ ทำให้บรรยากาศดูสดใสและอบอุ่นกว่าที่เคยเป็นมาหลายสัปดาห์ กวินท์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา กวาดสายตาไปยังเอกสารกองใหญ่ที่รอการจัดการ แต่ใจของเขากลับล่องลอยไปถึงใครอีกคน เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น "เข้ามาได้ครับ" จันทร์เพ็ญเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา ในมือถือแฟ้มเอกสาร "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณกวินท์" "อรุณสวัสดิ์ครับคุณจันทร์เพ็ญ" กวินท์ลุกขึ้นยืน และเดินเข้าไปหาเธอ "คุณมาแต่เช้าเลยนะครับ" "ก็… ดิฉันอยากจะรีบมาหาคุณ" จันทร์เพ็ญกล่าว พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารให้เขา "นี่ค่ะ… รายงานการตรวจสอบภายในเบื้องต้น" กวินท์รับแฟ้มเอกสารมาดู "เยี่ยมเลยครับ" เขาตอบ "คุณทำงานได้รวดเร็วมาก" "ก็… พยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" จันทร์เพ็ญกล่าว "เพื่อบริษัทของเรา" "บริษัทของเรา" กวินท์ทวนคำ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก "ผมชอบที่คุณพูดแบบนี้" จันทร์เพ็ญหน้าแดงเล็กน้อย เธอเหลือบไปเห็นรูปถ่ายของเธอกับกวินท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา "คุณ… เก็บรูปนี้ไว้เหรอคะ" "แน่นอนสิครับ" กวินท์ตอบ "มันเป็นรูปที่ผมชอบที่สุด" "ตอนนั้น… คุณยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของคุณเลย" จันทร์เพ็ญกล่าว "ใช่ครับ" กวินท์ยอมรับ "แต่ตอนนี้… ผมแน่ใจแล้ว" ทั้งสองคนมองหน้ากัน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ และความรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างมั่นคง "คุณกวินท์คะ" จันทร์เพ็ญเอ่ยขึ้น "ดิฉันอยากจะขอบคุณคุณจริงๆ" "ขอบคุณเรื่องอะไรครับ" กวินท์ถาม "ขอบคุณ… ที่คุณเชื่อใจดิฉัน" จันทร์เพ็ญกล่าว "และ… ขอบคุณที่ทำให้ดิฉันได้รู้ว่า… ความรักที่แท้จริงเป็นยังไง" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" กวินท์กล่าว "คุณทำให้ผมได้รู้จักความรักอีกครั้ง" "แล้ว… คุณนพพรล่ะคะ" จันทร์เพ็ญถาม "เขาเป็นยังไงบ้าง" "คดีกำลังดำเนินไปอย่างต่อเนื่องครับ" กวินท์ตอบ "เขาถูกตัดสินจำคุกไปหลายปี ส่วนประเสริฐก็ได้รับโทษตามกฎหมายเช่นกัน" "อย่างน้อย… ความยุติธรรมก็ยังมีอยู่" จันทร์เพ็ญกล่าว "ใช่ครับ" กวินท์พยักหน้า "และเราก็ได้บทเรียนราคาแพงจากเหตุการณ์นี้" "เราจะต้องร่วมมือกัน เพื่อทำให้บริษัทพราวฟ้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม" จันทร์เพ็ญกล่าว "แน่นอนครับ" กวินท์จับมือของเธอ "เราจะทำทุกอย่าง เพื่อให้บริษัทของเราเติบโตต่อไป" ทั้งสองคนยืนจับมือกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่กวินท์จะเอ่ยขึ้น "ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นกันเย็นนี้" กวินท์กล่าว "เราจะได้ฉลองให้กับความสำเร็จของเรา" "ยินดีค่ะ" จันทร์เพ็ญตอบ "แล้ว… เราจะไปที่ไหนกันดีคะ" "ผมมีร้านที่อยากจะพาคุณไป" กวินท์ยิ้ม "เป็นร้านที่เราเคยไปกันครั้งแรก… ตอนที่ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของกันและกัน" จันทร์เพ็ญยิ้ม "ดีเลยค่ะ" บ่ายวันนั้น กวินท์และจันทร์เพ็ญได้ใช้เวลาในการวางแผนการดำเนินงานต่างๆ ร่วมกันอย่างมีความสุข พวกเขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่าย แต่ด้วยความรักและความเข้าใจที่มีให้กัน พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง เมื่อถึงเวลาเย็น ทั้งสองคนก็เดินทางไปยังร้านอาหารที่กวินท์เลือกไว้ บรรยากาศในร้านยังคงเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกของทั้งสองคนได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "จำได้ไหมครับ" กวินท์เอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังนั่งลง "ตอนที่เรามาที่นี่ครั้งแรก คุณยังมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ" "ตอนนั้น… ดิฉันไม่เข้าใจคุณเลย" จันทร์เพ็ญตอบ "แต่ตอนนี้… ดิฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว" "ผมก็เช่นกัน" กวินท์กล่าว "ผมเข้าใจว่า… ผมรักคุณ" ทั้งสองคนมองหน้ากัน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ "คุณกวินท์คะ" จันทร์เพ็ญเอ่ยขึ้น "ดิฉันอยากจะบอกคุณว่า… คุณคือรักครั้งสุดท้ายของดิฉัน" กวินท์จับมือของเธอไว้แน่น "และคุณก็คือรักครั้งสุดท้ายของผมเช่นกัน… จันทร์เพ็ญ" แสงเทียนที่ส่องสว่างอยู่บนโต๊ะอาหารสะท้อนในดวงตาของทั้งสองคน ราวกับจะเป็นพยานถึงคำมั่นสัญญาของความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด พวกเขารู้ดีว่า ชีวิตที่รออยู่ข้างหน้า อาจจะมีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไป แต่ตราบใดที่พวกเขายังมีกันและกัน พวกเขาก็พร้อมที่จะก้าวเดินต่อไปด้วยกัน ตลอดไป… "