เมฆินทร์ก้าวเข้ามาในห้องรับแขกด้วยความรวดเร็ว ใบหน้าของเขาฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาหยุดยืนอยู่ข้างกานต์ชนก และธนากร ราวกับเป็นปราการด่านสุดท้ายที่จะปกป้องพวกเขาจากภัยอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่ชายแปลกหน้าและลูกน้องทั้งสอง ก่อนจะจับจ้องไปที่คุณหญิงนภาที่ยืนตัวสั่นอยู่ "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เสียงของเมฆินทร์หนักแน่น ทุ้มลึก เต็มไปด้วยอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ "ทำไมถึงมีคนบุกเข้ามาในบ้าน?" ชายแปลกหน้าหันไปมองเมฆินทร์ช้าๆ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความมั่นใจไปเป็นความประหลาดใจเล็กน้อย เขาคงไม่คาดคิดว่าจะมีใครเข้ามาขัดจังหวะแผนการของเขาได้ในเวลานี้ "คุณเมฆินทร์นี่ครับ" ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความประชดประชัน "มาตอนที่ผมกำลังจะจัดการเรื่องสำคัญพอดีเลย" "เรื่องสำคัญของคุณคือการบุกรุกเข้ามาในบ้านของผู้อื่น และข่มขู่คนในบ้านงั้นหรือ?" เมฆินทร์ถามกลับ ท่าทางของเขาดูสงบนิ่ง แต่แผ่รัศมีแห่งความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน "ผมคิดว่าคุณคงเข้าใจผิดอะไรไปบางอย่าง" "ผมไม่ได้บุกรุกครับ" ชายคนนั้นสวนกลับ "ผมมาตามที่คุณหญิงนภาเชิญมาเอง" คุณหญิงนภาน้ำตาคลอ "ไม่ใช่! ฉันไม่ได้เชิญ! ใครกันแน่! แกเป็นใคร! แกทำอย่างนี้กับฉันไม่ได้นะ!" "ใจเย็นครับคุณหญิง" ชายคนนั้นกล่าวอย่างเยือกเย็น "คุณจำผมไม่ได้จริงๆ หรือครับ? ผม… ผู้จัดการของคุณไงครับ" "ผู้จัดการบ้าบออะไร! แกมันคนอันธพาล!" คุณหญิงนภากล่าวเสียงสั่น เมฆินทร์ก้าวไปยืนขวางระหว่างชายแปลกหน้ากับคุณหญิงนภา "ผมไม่สนใจว่าคุณจะเป็นใคร แต่การกระทำของคุณมันผิดกฎหมาย และผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายครอบครัวผม" "ครอบครัวของคุณ?" ชายคนนั้นเลิกคิ้ว "คุณกับคุณหญิงนภา… ความสัมพันธ์มันซับซ้อนกว่านั้นนะครับ" "เมฆินทร์" กานต์ชนกเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ "เขาคือคนที่รู้เรื่องบริษัท 'นภากิจการ' และน่าจะเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังทั้งหมด" เมฆินทร์พยักหน้าให้กานต์ชนกอย่างเข้าใจ "ผมรู้แล้ว" เขาหันกลับไปหาชายแปลกหน้า "ถ้าคุณมีเรื่องอะไรที่ต้องสะสางกับคุณหญิงนภา ผมว่าเราควรจะคุยกันในที่ที่เหมาะสม ไม่ใช่มาทำลายข้าวของและสร้างความหวาดกลัวให้กับคนในบ้าน" "ที่ที่เหมาะสมของคุณคือที่ไหนล่ะครับ?" ชายคนนั้นถาม "ที่ที่ผมจะไม่ได้หลักฐานอะไรกลับไปเลยงั้นหรือ?" "ผมไม่เข้าใจ" เมฆินทร์กล่าว "คุณกำลังพูดถึงหลักฐานอะไร?" "ก็หลักฐานที่แสดงให้เห็นว่า… คุณหญิงนภาได้ยักยอกเงินของบริษัทไปเป็นจำนวนมหาศาลไงล่ะครับ" ชายคนนั้นเปิดเผย "และผมคือคนที่ต้องเข้ามาจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ก่อนที่มันจะลุกลามไปมากกว่านี้" ธนากรรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าในอากาศ เขามองกานต์ชนกด้วยความกังวล "คุณหญิงนภา… เรื่องนี้มันจริงหรือครับ?" คุณหญิงนภาตัวสั่นเทา "ฉัน… ฉันไม่ได้ทำ! เขาโกหก! เขาจะใส่ร้ายฉัน!" "ผมไม่ได้ใส่ร้ายครับ" ชายคนนั้นยิ้มเยาะ "ผมมีเอกสารทุกอย่างอยู่ในมือ และผมจะนำมันไปเปิดเผยต่อสาธารณะ หากคุณหญิงไม่ให้ความร่วมมือ" "คุณจะทำอย่างนั้นจริงๆ หรือ?" เมฆินทร์ถาม "คุณคิดว่าคุณจะรอดพ้นจากการถูกดำเนินคดีได้งั้นหรือ?" "ผมไม่กลัวหรอกครับ" ชายคนนั้นตอบ "ผมเตรียมการมาอย่างดีแล้ว" ทันใดนั้นเอง ลูกน้องทั้งสองคนของชายแปลกหน้าก็พุ่งเข้ามาหากานต์ชนกและธนากร เมฆินทร์รีบผลักกานต์ชนกไปด้านหลัง ก่อนจะตั้งรับการโจมตี "ถอยออกไป!" เมฆินทร์ตะโกน "พวกแกจะทำอะไร!" การต่อสู้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องรับแขกที่เคยตึงเครียดอยู่แล้ว ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เสียงปะทะกันของหมัดมวยดังสนั่น เมฆินทร์แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบเพราะมีคนมากกว่า แต่เขาก็ยังสามารถป้องกันตัวเองและปัดป้องการโจมตีได้อย่างคล่องแคล่ว "จับตัวมันไว้!" ชายแปลกหน้าสั่งลูกน้อง "อย่าให้มันเอาเอกสารหนีไปได้!" กานต์ชนกมองดูการต่อสู้ด้วยใจระทึก เธอรู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะหยุดยั้งชายคนนี้ได้ หากเขาได้เอกสารไป ทุกอย่างก็จบสิ้น "ธนากร! ไปเอาเอกสารที่ผมซ่อนไว้ในห้องทำงานคุณหญิงมา!" กานต์ชนกตะโกนบอก "เร็วเข้า!" ธนากรรู้ดีว่ากานต์ชนกหมายถึงอะไร เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไป "เธอจะไปไหน!" ชายแปลกหน้าเห็นท่าทีของธนากร จึงตะโกนสั่งลูกน้องอีกคน "ไปจับตัวมันไว้!" ลูกน้องคนหนึ่งของชายแปลกหน้าพยายามจะวิ่งตามธนากรไป แต่เมฆินทร์ก็คว้าแขนเขาไว้ได้ทัน "แกจะไปไหน!" "ปล่อยฉันนะ!" ลูกน้องคนนั้นดิ้นรนสุดกำลัง ขณะที่การต่อสู้กำลังดุเดือด เสียงฝีเท้าของธนากรที่วิ่งกลับมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำก็ดังขึ้น เขาโยนแฟ้มนั้นให้กับกานต์ชนก "นี่ไง! หลักฐานทั้งหมด!" กานต์ชนกชูแฟ้มเอกสารขึ้น "ฉันมีทุกอย่างแล้ว! นายไม่มีทางชนะ!" ชายแปลกหน้าหันมามองแฟ้มเอกสารในมือของกานต์ชนกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น "เป็นไปไม่ได้! แกไปเอามาจากไหน!" "ฉันรู้เสมอว่าควรจะไปหาอะไร" กานต์ชนกตอบอย่างเยือกเย็น "และนายก็ประมาทเกินไป" เมฆินทร์ใช้จังหวะที่ชายแปลกหน้าเสียสมาธิ ใช้หมัดสวนเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง ชายคนนั้นเซถอยหลังไปชนเข้ากับโต๊ะข้างๆ "แก… แก…" ชายคนนั้นพูดไม่เป็นคำ "พอได้แล้ว" เมฆินทร์กล่าว "ผมคิดว่าคุณควรจะยอมแพ้ได้แล้ว" ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาแต่ไกล เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งจอดสนิทอยู่หน้าบ้าน "ใครแจ้งตำรวจ?" ชายแปลกหน้าถามด้วยความตกใจ "ฉันเอง" กานต์ชนกยิ้มมุมปาก "ฉันเตรียมการมาดีกว่าที่คุณคิด" เจ้าหน้าที่ตำรวจบุกเข้ามาในบ้าน และควบคุมตัวชายแปลกหน้ากับลูกน้องทั้งสองคนไว้ได้ คุณหญิงนภาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกตะลึง ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา "ขอบคุณค่ะคุณเมฆินทร์" กานต์ชนกกล่าวกับเมฆินทร์ "ขอบคุณจริงๆ" "ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ" เมฆินทร์ตอบ "และคุณ… คุณก็เก่งมากจริงๆ กานต์ชนก" ธนากรรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เขามองกานต์ชนกด้วยความชื่นชม "เรื่องนี้… จะจบลงแบบไหนครับ?" ธนากรเอ่ยถาม "เราจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย" เมฆินทร์กล่าว "และจะไม่มีใครต้องมารับเคราะห์กรรมไปมากกว่านี้"