ความเหนื่อยล้าเริ่มเข้ามาเกาะกุม แต่กานต์ชนกก็ยังคงนั่งจ้องมองเอกสารเหล่านั้นอย่างไม่ลดละ ภาพลายเซ็นของคุณหญิงนภาในบันทึกการประชุมลับเกี่ยวกับการอนุมัติการเบิกจ่ายเงินก้อนใหญ่โดยไม่มีการตรวจสอบอย่างละเอียด ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง “ไม่จริง…คุณหญิงนภาจะทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร” เธอยังคงพึมพำกับตัวเอง พยายามหาเหตุผลมาหักล้างสิ่งที่เห็น แต่อีกใจหนึ่ง เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เหตุใดเมฆินทร์ถึงได้มอบหมายให้เธอช่วยตรวจสอบรายงานทางการเงิน ทั้งๆ ที่เขาก็มีผู้เชี่ยวชาญด้านการเงินอยู่มากมายในบริษัท หรือว่า…เมฆินทร์เองก็กำลังสงสัยในตัวมารดาของเขาเช่นกัน? หรือว่าเขาต้องการให้เธอเป็นคนเปิดโปงความจริงนี้? ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของกานต์ชนก จนแทบจะแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือความจริง เธอพลิกเอกสารไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปเจอกับบันทึกส่วนตัวที่ถูกซ่อนไว้ในส่วนท้ายของแฟ้ม มันเป็นบันทึกด้วยลายมือของใครบางคน ซึ่งเธอไม่แน่ใจว่าเป็นของใคร แต่ข้อความที่เขียนไว้กลับทำให้เธอต้องหยุดอ่าน “แผนกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น…ทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี…การเข้ามาของ ‘สะใภ้ไร้ค่า’ เป็นเพียงตัวถ่วงเวลา…เธอไม่มีวันรู้ความจริง…และไม่มีวันเข้าใจ…เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น…เธอจะถูกกำจัดให้พ้นทาง…เช่นเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นกับคนอื่นๆ…” ข้อความที่อ่านแล้วเย็นยะเยือกยิ่งกว่าอากาศในห้องทำงาน กานต์ชนกตัวสั่นสะท้าน เธอรู้สึกเหมือนมีใครเอามือเย็นๆ มาบีบหัวใจของเธอ ‘สะใภ้ไร้ค่า’? ‘ถูกกำจัดให้พ้นทาง’? นี่หมายถึงเธอใช่ไหม? “มันไม่ใช่แค่งานของฉัน…แต่มันคือชีวิตของฉันด้วย” กานต์ชนกพึมพำ ดวงตาของเธอฉายแววที่เปลี่ยนไป จากความหวาดกลัว กลายเป็นความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้ เธอตัดสินใจแล้วว่า เธอจะไม่มีวันยอมเป็นเหยื่อของใครหน้าไหนอีกต่อไป เธอจะใช้ข้อมูลทั้งหมดที่เธอมี เพื่อเปิดโปงความจริง และปกป้องตัวเอง ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หนักแน่นและดังกว่าเดิม “คุณกานต์! คุณยังอยู่ไหม!” เป็นเสียงของพลอยชมพู กานต์ชนกหน้าซีดเผือด เธอรีบเก็บเอกสารทั้งหมดเข้าที่อย่างรวดเร็ว พยายามทำให้ทุกอย่างดูเหมือนเดิมที่สุด “ค่ะ! ฉันอยู่นี่ค่ะ! กำลังจะออกไปแล้วค่ะ!” พลอยชมพูเปิดประตูเข้ามาทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “มาทำอะไรที่นี่คะ? ไม่ทราบว่านี่เป็นห้องทำงานส่วนตัวของใคร?” “ฉันบอกแล้วไงคะว่ากำลังจะออกไป” กานต์ชนกตอบเสียงเรียบ พยายามไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา “ฉันแค่เข้ามาดูเฉยๆ” “ดูอะไรคะ? ดูเอกสารสำคัญของเมฆินทร์เหรอคะ? ระวังจะไปยุ่งเรื่องของคนอื่นจนตัวเองเดือดร้อนนะคะ” พลอยชมพูพูดอย่างประชดประชัน สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว ราวกับจะจับผิด “ฉันไม่ได้ยุ่งเรื่องของใครค่ะ” กานต์ชนกตอบกลับ “และฉันก็ไม่มีวันทำอะไรที่ก่อให้เกิดปัญหา” “ดีค่ะ! เพราะถ้ามีอะไรเกิดขึ้น คุณนั่นแหละที่จะต้องรับผิดชอบ!” พลอยชมพูพูดจบก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้กานต์ชนกยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กานต์ชนกมองตามแผ่นหลังของพลอยชมพูไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอมั่นใจแล้วว่าพลอยชมพูต้องมีส่วนรู้เห็นในแผนการนี้อย่างแน่นอน คำพูดประชดประชันและท่าทางของเธอเมื่อสักครู่ ยิ่งเป็นการตอกย้ำความสงสัยของกานต์ชนก เธอตัดสินใจที่จะไม่รอช้าอีกต่อไป เธอต้องหาหลักฐานเพิ่มเติมที่สามารถเชื่อมโยงพลอยชมพูเข้ากับแผนการทุจริตนี้ได้ กานต์ชนกเดินออกจากห้องทำงานของเมฆินทร์ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เธอรู้ดีว่าการเดินทางของเธอกำลังจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ และอันตรายก็จะมากขึ้นตามไปด้วย ขณะที่เธอกำลังเดินกลับไปยังห้องพักของเธอ เธอก็สังเกตเห็นเงาตะคุ่มๆ ที่มุมหนึ่งของโถงทางเดิน เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ เงาก็หายวับไป ราวกับไม่เคยมีอยู่ตรงนั้นมาก่อน “มีใครอยู่ตรงนั้นหรือเปล่าคะ?” กานต์ชนกตะโกนถาม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา ความรู้สึกไม่ปลอดภัยเริ่มครอบงำจิตใจของเธอ เธอเร่งฝีเท้ากลับไปยังห้องพักของตนเอง เมื่อปิดประตูลงกลอนเรียบร้อยแล้ว เธอก็ทรุดตัวลงนั่งพิงประตู “ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว” กานต์ชนกพูดกับตัวเอง “ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอตัดสินใจที่จะติดต่อหาบุคคลเพียงคนเดียวที่เธอคิดว่าน่าจะไว้ใจได้ในสถานการณ์เช่นนี้ “สวัสดีค่ะคุณธนากร…ฉันมีเรื่องสำคัญมากที่อยากจะคุยกับคุณค่ะ”