หลังจากที่นนท์รีบหนีไป ธนากรก็นั่งลงข้างแพรวาที่รอฟังข่าวอยู่ "เขาแสดงอาการชัดเจนมาก" ธนากรกล่าว "เขากลัวว่าคุณนายจะเสียชีวิต และเขาจะไม่ได้ส่วนแบ่งอะไรเลย" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" แพรวาถามด้วยความกระตือรือร้น "ผมจะให้คนของผมสะกดรอยตามนนท์" ธนากรอธิบาย "และพยายามหาหลักฐานเพิ่มเติมที่เขาติดต่อกับทนายความ หรือคนที่อาจจะให้ความช่วยเหลือเขาในการวางแผนร้าย" "แล้วเรื่องของคุณนายล่ะคะ" แพรวากังวล "คุณนายจะปลอดภัย" ธนากรยืนยัน "ผมจะสั่งให้คนของเราเพิ่มการรักษาความปลอดภัยรอบตัวคุณนาย และจะเปลี่ยนพ่อครัวแม่ครัวที่ทำอาหารให้ท่านด้วย" "ขอบคุณค่ะ" แพรวาถอนหายใจอย่างโล่งอก ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน ธนากรก็ได้รับรายงานจากทีมสืบสวนของเขา นนท์ได้เดินทางไปยังสำนักงานทนายความแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสำนักงานที่มีชื่อเสียงในด้านการจัดการคดีมรดกและการฟ้องร้องต่างๆ "เขาไปหาทนายความจริงๆ" ธนากรมองแพรวา "เราต้องรีบไปที่นั่น" ทั้งสองรีบเดินทางไปยังสำนักงานทนายความแห่งนั้น ธนากรใช้เส้นสายของเขาเพื่อขอเข้าไปพบกับทนายความที่นนท์ได้เข้าพบ โดยอ้างว่าเป็นญาติที่มาสอบถามเรื่องคดีมรดก เมื่อได้พบกับทนายความ ธนากรก์ก็เริ่มสอบถามอย่างตรงไปตรงมา "ผมทราบว่านนท์ หลานชายของคุณนายบุญเรือน ได้เข้ามาปรึกษาท่านเกี่ยวกับเรื่องการจัดการทรัพย์สินใช่ไหมครับ" ทนายความดูมีท่าทีอึดอัดเล็กน้อย "ผม...ขอ...สงวน...สิทธิ์...ของ...ลูก...ความ...ครับ" "ผมเข้าใจครับ" ธนากรก์พูดต่อ "แต่ผมมีเหตุอันควรสงสัยว่า นนท์อาจจะกำลังวางแผนทำร้ายคุณนายบุญเรือน เพื่อหวังผลประโยชน์จากกองมรดก" คำพูดของธนากรทำเอาทนายความถึงกับหน้าซีด "คุณ...กำลัง...กล่าว...หา...ผม...หรือ...ครับ" "เปล่าครับ" ธนากรรีบปฏิเสธ "ผมเพียงแต่ต้องการให้ท่านช่วยยืนยันว่า นนท์ได้เข้ามาปรึกษาเรื่องการจัดการทรัพย์สินจริงๆ และต้องการทราบว่ามีแผนการใดๆ ที่จะส่งผลเสียต่อคุณนายบุญเรือนหรือไม่" ทนายความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด "จริงๆ แล้ว...นนท์...ได้...เข้ามา...ปรึกษา...เรื่อง...การ...ถอน...ตัว...จาก...กอง...มรดก...ของ...คุณ...นาย...บุญ...เรือน...ครับ...เขา...อ้าง...ว่า...ต้องการ...จะ...ตัด...ขาด...จาก...ญาติ...ฝ่าย...นั้น...ทั้งหมด...และ...เขา...ยัง...ให้...ผม...ร่าง...เอกสาร...บาง...อย่าง...ที่...จะ...มอบ...อำนาจ...ให้...เขา...จัดการ...ทรัพย์สิน...บาง...ส่วน...ของ...คุณ...นาย..." "จัดการทรัพย์สินของคุณนาย!" ธนากรร้องเสียงหลง "นี่มันชัดเจนยิ่งกว่าชัดเจนแล้ว" "ผม...เอง...ก็...รู้สึก...แปลก...ใจ...อยู่...เหมือนกัน..." ทนายความกล่าว "แต่...ผม...ก็...ต้อง...ทำ...ตาม...หน้าที่...ของ...ผม..." "ท่านพอจะจำได้ไหมว่าเอกสารนั้นมีเนื้อหาอย่างไรบ้าง" ธนากรพยายามซักถาม "ก็...จะเป็น...การ...มอบ...อำนาจ...ให้...เขา...เป็น...ผู้...ดูแล...และ...จัดการ...ทรัพย์สิน...บาง...ส่วน...ของคุณ...นาย...ใน...กรณี...ที่คุณ...นาย...ไม่...สามารถ...จัดการ...ได้...ด้วย...ตน...เอง..." ทนายความอธิบาย "คุณนายไม่สามารถจัดการได้ด้วยตนเอง..." ธนากรถอนหายใจ "นั่นหมายความว่า ถ้านนท์ทำให้คุณนายอ่อนแอลง หรือเป็นอันตราย เขาก็สามารถเข้ามาควบคุมทรัพย์สินได้ทันที" "ใช่...ครับ..." ทนายความพยักหน้า "แล้วคุณนนท์ได้พูดถึงเรื่องการถอนตัวจากกองมรดกอีกไหมครับ" ธนากรถามต่อ "เขา...พูด...ครับ...แต่...เป็น...การ...พูด...แบบ...อ้อมๆ...เหมือน...จะ...บอก...ว่า...ถ้า...เขา...ได้...รับ...ผิดชอบ...ทรัพย์สิน...ส่วน...นั้น...แล้ว...เขา...ก็...จะ...ไม่...ขอ...อะไร...อีก..." ทนายความกล่าว "นั่นเป็นคำพูดที่น่าสงสัยมาก" ธนากรมองแพรวา "เขาอาจจะกำลังพยายามสร้างภาพให้ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ต้องการมรดกอะไรเลย" "แล้ว...ถ้า...ผม...จะ...ขอ...สำเนา...เอกสาร...ฉบับ...นั้น...ได้...ไหม...ครับ" ธนากรถาม ทนายความลังเลเล็กน้อย "ผม...ขอ...อนุญาต...ลูก...ความ...ก่อน...นะครับ...แต่...ผม...จะ...รีบ...แจ้ง...ให้...คุณ...ทราบ..." หลังจากออกจากสำนักงานทนายความ ธนากรก์ก็พาแพรวาไปหาคุณนายบุญเรือนทันที เขาต้องการแจ้งข่าวร้ายนี้ให้ท่านทราบ เพื่อให้ท่านได้ระมัดระวังตัวมากขึ้น "คุณนายครับ" ธนากรกล่าว "ผมเพิ่งทราบข้อมูลที่น่าตกใจมาก" คุณนายบุญเรือนเงยหน้ามอง "มีอะไรอีกหรือจ๊ะ" "นนท์...เขา...กำลัง...วางแผน...ที่จะ...เข้ามา...ควบคุม...ทรัพย์สิน...บาง...ส่วน...ของคุณ...นาย..." ธนากรอธิบาย "โดย...การ...ใช้...เอกสาร...ที่...ให้...อำนาจ...แก่...เขา...ใน...กรณี...ที่คุณ...นาย...ไม่...สามารถ...ดูแล...ตน...เอง...ได้..." คุณนายบุญเรือนตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "อะไรนะ! เขา...เขาจะทำแบบนั้นจริงๆ หรือ" "ผม...เชื่อ...ว่า...เป็น...อย่าง...นั้น...ครับ..." ธนากรถอนหายใจ "และ...ผม...เชื่อ...ว่า...การ...ที่...เขา...พยายาม...จะ...ทำ...ร้าย...คุณ...นาย...ก็...เพื่อ...ให้...คุณ...นาย...อ่อนแอ...ลง...จน...ไม่...สามารถ...ดูแล...ทรัพย์สิน...ได้..." น้ำตาคลอเบ้าคุณนายบุญเรือน "ทำไม...ทำไมเขาถึงทำกับฉันได้ถึงขนาดนี้..." แพรวาเข้าไปประคองคุณนายบุญเรือน "คุณนายคะ...เรา...จะไม่...ยอม...ให้...เรื่อง...นี้...เกิดขึ้น...ค่ะ..." "แล้ว...เรา...จะ...ทำ...ยังไง...ต่อไป...ล่ะ...จ๊ะ..." คุณนายบุญเรือนถามเสียงสั่น "ผม...จะ...ดำเนินการ...ทาง...กฎหมาย...กับ...เขา..." ธนากรก์กล่าว "แต่...ก่อน...อื่น...ผม...ต้อง...การ...หลักฐาน...ที่...ชัดเจน...กว่า...นี้..." "ดิฉัน...จะ...ช่วย...คุณ...ค่ะ..." แพรวาเอ่ยขึ้น "ดิฉัน...จะ...พยายาม...หา...หลักฐาน...เพิ่มเติม..." "ขอบใจ...นะ...แพรวา..." คุณนายบุญเรือนกล่าว ธนากรมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย เขาเห็นความเข้มแข็งและความมุ่งมั่นในตัวเธอ เขาเริ่มรู้สึกว่าแพรวาไม่ใช่แค่ภรรยาตามสัญญาอีกต่อไป "ผม...เชื่อ...ใจ...คุณ...แพรวา..." ธนากรก์พูดเสียงเบา "ผม...เชื่อ...ว่า...เรา...จะ...ผ่าน...เรื่อง...นี้...ไป...ด้วย...กัน..." คำพูดของธนากรทำเอาแพรวาใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นคืออะไรกันแน่ แต่ก็รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก