ชีวิตหลังแต่งงานของแพรวาและธนากร ดำเนินไปอย่างที่ธนากรได้กำหนดไว้ ทุกอย่างเป็นไปตามตารางเวลาที่แน่นอน แพรวาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ ดูแลคุณนายบุญเรือน และรอคอยวันที่แม่จะหายดี ขณะที่ธนากรก็ออกไปทำงาน และกลับมาในช่วงเย็น “คุณแพรวาครับ” ธนากรเอ่ยขึ้นในขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารเย็นร่วมกัน “ผมจะไปต่างประเทศสองสามวันนะครับ” แพรวาเงยหน้าขึ้นจากจาน “ไปที่ไหนคะ” “ไปดูงานที่ยุโรปครับ” เขาตอบ “ผมจะกลับมาสัปดาห์หน้า” “แล้ว…คุณแม่ล่ะคะ” แพรวาถามด้วยความเป็นห่วง “มาลีจะคอยดูแลคุณแม่ให้ครับ” ธนากรบอก “คุณไม่ต้องกังวล” “ค่ะ” แพรวาตอบรับ แม้ใจจริงจะรู้สึกกังวลเล็กน้อยที่ต้องอยู่คนเดียวในคฤหาสน์หลังใหญ่ ตลอดเวลาที่ธนากรไม่อยู่ แพรวาก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านหนังสือ และดูแลคุณแม่ เธอพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ แต่ก็ยังคงรู้สึกเหมือนเป็นนักโทษที่ถูกขังอยู่ในกรงทอง วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเดินเล่นอยู่ในสวน จู่ๆ เธอก็เห็นร่างของธนากรกำลังเดินเข้ามาใกล้ “คุณธนากร” แพรวาอุทานด้วยความประหลาดใจ “กลับมาเร็วกว่ากำหนดนะคะ” ธนากรเดินเข้ามาหาเธอด้วยรอยยิ้ม “ผมคิดถึงบ้าน…คิดถึงคุณ” คำพูดนั้นทำให้แพรวาใจเต้นแรง “จริงเหรอคะ” “แน่นอน” ธนากรตอบ “ผมอยากให้คุณมาเดินเล่นเป็นเพื่อนผม” พวกเขาเดินเคียงข้างกันไปตามทางเดินในสวน ลมเย็นๆ พัดมาเบาๆ ทำให้รู้สึกสดชื่น “คุณแม่เป็นอย่างไรบ้างครับ” ธนากรถาม “ดีขึ้นค่ะ” แพรวาตอบ “ตอนนี้ท่านเดินเหินได้คล่องขึ้นแล้ว” “เยี่ยมเลย” ธนากรยิ้ม “ผมดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น” “แล้ว…เรื่องของคุณ…สำเร็จหรือยังคะ” แพรวาเอ่ยถามอย่างลังเล ธนากรหยุดเดิน หันมามองหน้าเธอ “ใกล้แล้วครับ…อีกไม่นานเกินรอ” “แล้ว…เมื่อสำเร็จแล้ว…เราจะทำอย่างไรกันคะ” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ธนากรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “อย่างที่เราตกลงกันไว้…เราจะ…ต่างคนต่างอยู่” คำตอบของเขาทำให้แพรวารู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งเย็นยะเยือกไหลผ่านหัวใจ เธอรู้ดีอยู่แล้วว่ามันจะเป็นเช่นนั้น แต่การได้ยินจากปากของเขาโดยตรง ก็ยังคงทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด “ค่ะ…ดิฉันเข้าใจค่ะ” แพรวาตอบ พยายามเก็บอาการ “อย่าทำหน้าเศร้าสิครับ” ธนากรเอื้อมมือมาปัดผมที่ปรกหน้าผากของเธอออกเบาๆ “เรายังมีเวลาอีกมาก…ก่อนที่วันนั้นจะมาถึง” เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาใกล้ๆ ดวงตาของเขาจับจ้องที่ดวงตาของเธอ ราวกับจะสื่อสารบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด แพรวารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่เป่ารดใบหน้า “คุณ…ไม่กลัวผมเหรอครับ” ธนากรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง “ไม่ค่ะ” แพรวาตอบ “คุณ…ไม่เคยทำอะไรที่ทำให้ดิฉันกลัว” “ดีแล้ว” ธนากรยิ้ม “เพราะผม…จะไม่ทำร้ายคุณ” เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ผละออก “ไปกันเถอะครับ…เดี๋ยวคุณแม่จะรอนาน” แพรวาพยักหน้ารับ ทั้งสองคนเดินต่อไปเคียงข้างกัน แต่ในใจของแพรวาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมธนากรถึงต้องมี “ภารกิจ” อะไรบางอย่าง และทำไมเขาถึงต้องการเธอมาเป็น “ภรรยา” ในนาม ในขณะที่ธนากรเอง แม้จะแสดงออกว่าเขามีความสุขกับการมีแพรวาอยู่เคียงข้าง แต่ลึกๆ แล้ว เขาก็รู้สึกได้ถึงความผูกพันบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ความรู้สึกที่เกินกว่าคำว่า “ข้อตกลง” การแต่งงานที่เริ่มต้นจากสัญญารักแลกชีวิต กำลังจะพาพวกเขาไปสู่เส้นทางที่ซับซ้อนและคาดเดาไม่ได้ ชีวิตคู่ของพวกเขาเหมือนถูกกักขังไว้ในเรือนกระจก ทุกอย่างดูสวยงามสมบูรณ์แบบจากภายนอก แต่ภายใต้ความสวยงามนั้น กลับเต็มไปด้วยความลับและความเปราะบางที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ