พลอยชมพูพยายามทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ เธอจดบันทึกทุกรายละเอียดของการประชุมอย่างตั้งใจ ระมัดระวังทุกคำพูด ทุกการกระทำ ไม่ให้มีข้อผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้นอีก กษิดิศเองก็ดูผ่อนคลายลงกว่าเมื่อวันก่อนมาก สีหน้าของเขานิ่งเรียบ แต่แววตาที่มองมาที่เธอครั้งคราวกลับมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ ซึ่งพลอยชมพูเองก็ไม่แน่ใจว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า หลังจากการประชุมที่ยาวนานหลายชั่วโมง กษิดิศก็เอ่ยขึ้น “คุณพลอยชมพู พักเที่ยงแล้ว ไปทานอะไรกันหน่อย” พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าเธอฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย “เอ่อ…ค่ะ” ทั้งสองเดินออกจากห้องประชุมไปยังร้านอาหารภายในบริษัท บรรยากาศระหว่างทางเงียบสงัด มีเพียงเสียงรองเท้ากระทบพื้นเบาๆ พลอยชมพูพยายามรวบรวมสมาธิ ไม่ให้ความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาในใจปั่นป่วนจนเกินไป เธอรู้ดีว่ากษิดิศกำลังพยายามชดเชยความผิดพลาดของเธอ และการชวนไปทานอาหารกลางวันเช่นนี้ ก็คงเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการรักษาความสัมพันธ์ทางธุรกิจที่ดีเท่านั้น เมื่อถึงร้านอาหาร กษิดิศก็เป็นฝ่ายเลือกเมนูให้เธอ “วันนี้คุณดูซีดๆ นะ ทานอันนี้ดีกว่า ได้ประโยชน์” เขาชี้ไปที่เมนูสลัดปลาแซลมอน พลอยชมพูพยักหน้ารับ “ขอบคุณค่ะ” เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด แม้จะรู้ว่ามันอาจจะเป็นเพียงการแสดงความมีน้ำใจตามมารยาท แต่การกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้ก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาก ขณะที่รออาหาร กษิดิศก็ถามขึ้น “เมื่อวานนี้...คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า” น้ำเสียงของเขาแฝงความกังวลเล็กน้อย พลอยชมพูสะดุ้งเล็กน้อย “ไม่ค่ะ ฉันสบายดี ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ” เธอตอบพลางก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะ “ผมแค่…เป็นห่วง” กษิดิศเว้นวรรคไปชั่วครู่ “คุณทำงานหนักเกินไป พักผ่อนบ้างก็ดีนะ” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพลอยชมพูเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากษิดิศอีกครั้ง แววตาของเขาจริงจัง แต่ก็อ่อนโยนกว่าที่เธอเคยเห็น “ฉันจะระวังตัวให้มากกว่านี้ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา อาหารมาเสิร์ฟ กษิดิศไม่พูดอะไรมากนัก เพียงแต่มองพลอยชมพูทานอาหารของเธอไปเงียบๆ เมื่อพลอยชมพูทานเสร็จ เขาก็เอ่ยขึ้น “เรากลับไปทำงานกันต่อเถอะ” ตลอดช่วงบ่าย พลอยชมพูตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ เธอรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้นกว่าเดิมมาก การยอมรับผิดและการได้รับโอกาสอีกครั้งจากกษิดิศ ทำให้เธออยากจะพิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็นว่าเธอคู่ควรกับโอกาสนั้น ตกเย็น ขณะที่พลอยชมพูกำลังเก็บของเตรียมจะกลับบ้าน กษิดิศก็เดินเข้ามาหาเธอที่โต๊ะทำงาน “คุณพลอยชมพู พรุ่งนี้ผมมีนัดประชุมสำคัญกับนักลงทุนจากต่างประเทศ ผมต้องการให้คุณเตรียมเอกสารทั้งหมดให้พร้อม และช่วยผมดูด้วย” “ค่ะ” พลอยชมพูรับคำทันที “แล้วก็…ถ้าคุณไม่สะดวก หรือมีอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจ บอกผมได้นะ” กษิดิศพูดต่อ น้ำเสียงของเขาจริงจัง พลอยชมพูมองกษิดิศด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน ความรู้สึกขอบคุณ ความสับสน และความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ “ไม่มีอะไรค่ะ ฉันพร้อมเสมอ” กษิดิศพยักหน้ารับ “ดีมาก งั้นเจอกันพรุ่งนี้เช้า” เขาเดินจากไป ทิ้งให้พลอยชมพูยืนนิ่งอยู่กับที่ พลอยชมพูถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ว่าการทำงานกับกษิดิศยังคงมีความท้าทายรออยู่เสมอ แต่ครั้งนี้ เธอรู้สึกว่ามันมีความหมายมากกว่าแค่เรื่องงาน การได้รับความเชื่อใจและการดูแลจากเขา ทำให้เธออยากจะทุ่มเทให้มากกว่าเดิม ก่อนออกจากออฟฟิศ เธอเหลือบมองไปยังห้องทำงานของกษิดิศ แสงไฟยังคงสว่างอยู่ข้างใน เธออดคิดไม่ได้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ หรือบางที เขาอาจจะกำลังคิดถึงเธออยู่เหมือนกัน…ความคิดนั้นทำให้แก้มของเธอแดงระเรื่อ การเดินทางกลับบ้านเต็มไปด้วยความคิดที่วกวน พลอยชมพูพยายามทำความเข้าใจความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อกษิดิศ ความรู้สึกที่ซับซ้อนและยากจะอธิบาย เขาเป็นเจ้านายที่โหด ดุ เข้มงวด แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็มีมุมที่อ่อนโยน ใส่ใจ และให้โอกาสเธอเสมอ เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกน้องมันละเอียดอ่อนแค่ไหน ยิ่งมีความรู้สึกพิเศษเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย มันก็ยิ่งอันตราย แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้ เมื่อถึงบ้าน พลอยชมพูตรงไปที่ห้องนอน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความจากกษิดิศ มีเพียงข้อความสั้นๆ ว่า “ถึงบ้านแล้ว รายงานด้วย” พลอยชมพูอมยิ้ม พิมพ์ตอบกลับไปว่า “ถึงแล้วค่ะ” สักพัก กษิดิศก็ส่งข้อความกลับมาอีก “พักผ่อนนะ พรุ่งนี้มีงานใหญ่” พลอยชมพูมองข้อความนั้นนานสองนาน คำพูดเรียบง่าย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เธอแน่ใจแล้วว่าความรู้สึกที่เธอมีให้กษิดิศนั้น ไม่ใช่แค่การชื่นชมในฐานะเจ้านายอีกต่อไป แต่มันคือความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้นมาก และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอหวั่นไหวและกลัวไปพร้อมๆ กัน