พลอยชมพูใช้เวลาทั้งคืนคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอเริ่มเข้าใจกษิดิศมากขึ้น และรู้สึกว่าเธอเองก็อยากจะเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองให้เขาได้รับรู้ เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตั้งใจจะไปคุยกับกษิดิศให้ชัดเจน แต่ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไร โทรศัพท์ของเธอก็เด้งข้อความจากกลุ่มเพื่อนร่วมงานขึ้นมา “นี่ๆ พวกแกเห็นข่าวรึยัง” “ข่าวอะไรอ่ะ” “เรื่องบริษัทคู่แข่งจะเข้าซื้อกิจการของเราไง” “จริงดิ! แล้วไงต่อ” “เห็นว่าบอร์ดกำลังประชุมกันด่วนเลย” พลอยชมพูใจหายวาบ เธอรีบเปิดอ่านข่าวอย่างรวดเร็ว ข่าวลือเรื่องการเข้าซื้อกิจการแพร่สะพัดไปทั่วในวงการธุรกิจ และดูเหมือนจะส่งผลกระทบต่อบริษัทของกษิดิศอย่างหนัก เธอรีบวิ่งไปที่ห้องทำงานของกษิดิศ เคาะประตูเบาๆ “คุณกษิดิศคะ” “เข้ามา” เสียงของกษิดิศดังขึ้น ฟังดูเครียดกว่าปกติ พลอยชมพูเปิดประตูเข้าไป “คุณกษิดิศคะ ฉัน…ฉันได้ยินข่าวลือเรื่องการเข้าซื้อกิจการค่ะ” กษิดิศเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าของเขาซีดเผือด “ใช่” เขาตอบสั้นๆ “แล้ว…แล้วมันจริงหรือคะ” พลอยชมพูถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กษิดิศถอนหายใจยาว “ข่าวลือก็คือข่าวลือ…แต่สถานการณ์มันค่อนข้าง…วิกฤต” “ฉัน…ฉันทำอะไรได้บ้างคะ” พลอยชมพูถามอย่างร้อนรน เธออยากจะช่วยกษิดิศให้ผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้ กษิดิศมองพลอยชมพู ดวงตาของเขาสะท้อนความเหนื่อยล้า “ตอนนี้…ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกัน” “แต่ฉันเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้ค่ะ” พลอยชมพูพยายามให้กำลังใจเขา “คุณกษิดิศแข็งแกร่งเสมอ” กษิดิศมองพลอยชมพู นานราวกับจะหาคำตอบบางอย่างในดวงตาของเธอ “ขอบคุณนะพลอยชมพู” เขาพูดเสียงเบา “คำพูดของคุณ…มีความหมายกับผมมาก” พลอยชมพูใจเต้นแรงกับคำพูดนั้น เธออยากจะบอกความรู้สึกที่แท้จริงของเธอออกไป แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่เหมาะสมเลย “คุณกษิดิศคะ” เธอตัดสินใจพูดออกไป “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…ฉันจะอยู่ข้างคุณเสมอ” กษิดิศมองเธอด้วยความประหลาดใจ แต่แล้วรอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ผมรู้” เขาตอบ ช่วงเวลาแห่งความตึงเครียดปกคลุมไปทั่วบริษัท ทุกคนต่างวิตกกังวลกับข่าวลือที่สะพัดไปทั่ว พลอยชมพูพยายามทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด เธอคอยช่วยเหลือและให้กำลังใจกษิดิศอยู่เสมอ ในตอนบ่าย กษิดิศก็เรียกพลอยชมพูเข้าพบเป็นการส่วนตัว “พลอยชมพู ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ” พลอยชมพูใจหาย “คะ” “เรื่องข่าวลือ…มันมีมูลความจริงอยู่บ้าง” กษิดิศพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “บริษัทคู่แข่งต้องการเข้าซื้อกิจการของเราจริงๆ และมันอาจจะส่งผลกระทบต่อตำแหน่งของผม…รวมถึงตำแหน่งของคุณด้วย” พลอยชมพูอึ้งไป “หมายความว่า…เราอาจจะไม่ได้ทำงานที่นี่อีกต่อไปแล้วเหรอคะ” “เป็นไปได้” กษิดิศตอบ “แต่ผมกำลังพยายามหาทางแก้ไขอยู่” “ฉัน…ฉันไม่เสียใจเลยค่ะที่ได้ทำงานที่นี่” พลอยชมพูพูดเสียงเบา “และฉันก็ไม่เสียใจเลยที่ได้รู้จักคุณ” กษิดิศมองพลอยชมพู นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย “ผมก็เหมือนกัน พลอยชมพู” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ผม…ผมรู้สึกดีกับคุณนะ” คำสารภาพนั้นทำให้พลอยชมพูแทบหยุดหายใจ “คุณ…คุณหมายความว่ายังไงคะ” “ผมหมายความว่า…ผมชอบคุณนะ พลอยชมพู” กษิดิศพูดตรงๆ “ชอบในแบบที่มากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง” พลอยชมพูตาเบิกกว้าง เธอไม่คิดว่ากษิดิศจะกล้าพูดความรู้สึกของเขาออกมาในสถานการณ์เช่นนี้ “ฉัน…ฉันก็เหมือนกันค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นเครือ กษิดิศยิ้มกว้างขึ้น “งั้น…หลังจากเรื่องนี้จบลง เรามาลองดูกันไหมว่าความสัมพันธ์ของเราจะเป็นยังไงต่อไป” พลอยชมพูพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า “ค่ะ” เธอรู้ว่าอนาคตของบริษัทยังคงไม่แน่นอน แต่ในตอนนี้ สิ่งที่แน่นอนที่สุดคือความรู้สึกของเธอที่มีต่อกษิดิศ และความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอ ความจริงที่เปิดเผยออกมาในวันนี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่สวยงาม หรืออาจจะเป็นบททดสอบครั้งใหญ่สำหรับความสัมพันธ์ของทั้งสองคน.