พลอยชมพูทอดถอนใจยาวขณะเดินออกจากลิฟต์ ภาพของกษิดิศใบหน้าเคร่งขรึมฉายชัดขึ้นมาในความคิด คำพูดที่เขาพร่ำบอกว่า “เป็นห่วง” ยังคงดังก้องในหู มันเป็นคำพูดที่เธอไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายที่เอาแต่สั่งงานหรือตำหนิ แต่เป็นความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเย็นชา การแสดงออกที่น้อยนิดแต่กลับส่งผลกระทบต่อหัวใจของเธออย่างรุนแรง “นี่เธอคิดอะไรอยู่ ทำไมเดินช้าจัง” เสียงห้าวทุ้มของวรัญญากระแทกเข้ามา ทำให้พลอยชมพูสะดุ้ง เธอหันไปมองเพื่อนร่วมงานที่กำลังก้าวฉับๆ มาข้างหน้า ใบหน้าของวรัญญาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ “เปล่าค่ะพี่วรัญญา แค่คิดอะไรเพลินๆ” พลอยชมพูพยายามฝืนยิ้ม “เรื่องในห้องประชุมเมื่อเช้า... มันทำเอาเหนื่อยเหมือนกันนะคะ” วรัญญาพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสิ ฉันไม่คิดว่าท่านประธานจะโกรธจัดขนาดนั้นเลยนะ เห็นหน้าท่านแล้วเหมือนจะกินคนได้เลย” เธอกระซิบเสียงเบา “แต่ที่ประหลาดใจกว่านั้นคือท่าทีของคุณกษิดิศนะ” พลอยชมพูชะงัก เธอรู้ทันทีว่าวรัญญากำลังจะพูดถึงอะไร “ท่าทีแบบไหนคะพี่” เธอถามกลบเกลื่อน “ก็ตอนที่คุณพลอยชมพูเกือบจะล้มไงคะ” วรัญญาเล่าต่อ “ฉันเห็นคุณกษิดิศตาเหลือกเลยนะ แล้วก็รีบเข้ามาประคองคุณ ทั้งๆ ที่ปกติเขาไม่เคยแสดงออกอะไรขนาดนั้นเลย แถมยังดูเป็นห่วงมากๆ อีกด้วย ฉันเองก็ทึ่งไปเลย” หัวใจของพลอยชมพูเต้นระรัวเมื่อได้ยินคำยืนยันจากวรัญญา มันไม่ใช่ภาพที่เธอคิดไปเองแน่ๆ คำพูดของกษิดิศที่ว่า “เป็นห่วง” มันคือความจริง “คงเป็นเพราะอุบัติเหตุที่อาจจะเกิดขึ้นก็ได้ค่ะ มันอันตราย” พลอยชมพูตอบเสียงแผ่ว พยายามหาเหตุผลมาอธิบายให้มันดูเป็นเรื่องปกติที่สุด “ไม่หรอก ฉันว่ามันมากกว่านั้นนะ” วรัญญาหัวเราะคิกคัก “ปกติคุณกษิดิศจะหน้าตาเหมือนหินผาตลอดเวลา ดูเย็นชา ไร้อารมณ์ แต่วันนั้นฉันเห็นแววตาของเขาเลยนะ มันดู... อ่อนโยนแปลกๆ” พลอยชมพูได้แต่ยิ้มแห้งๆ เธอก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน แววตาของกษิดิศในวันนั้น มันแตกต่างจากที่เธอเคยเห็นมาตลอด ช่างเป็นความรู้สึกที่สับสนและซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ ตลอดช่วงบ่าย พลอยชมพูพยายามจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า แต่สมาธิของเธอก็ถูกดึงรั้งไปอยู่กับภาพและเสียงที่เกิดขึ้นในห้องประชุมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเจ็บปวดจากคำพูดที่รุนแรงของท่านประธานยังคงหลงเหลืออยู่ แต่กลับถูกบดบังด้วยความรู้สึกขอบคุณและความห่วงใยที่เธอได้รับจากกษิดิศ “เธอโอเคไหม พลอย” เสียงของกันต์ดังขึ้นข้างๆ โต๊ะทำงานของเธอ พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่อีกฝั่ง “ก็... ดีขึ้นค่ะ” พลอยชมพูตอบ “แค่รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อย” “ฉันรู้ว่าเรื่องเมื่อเช้ามันกระทบเธอมาก” กันต์พูดด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ “แต่ฉันว่าเธอเข้มแข็งนะ” “ขอบคุณค่ะพี่กันต์” พลอยชมพูยิ้มให้ “แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นจริงๆ คือคำขอโทษของคุณกษิดิศ” กันต์เลิกคิ้ว “คุณกษิดิศขอโทษเธอด้วยเหรอ” “ค่ะ เขาเดินตามฉันออกมาหลังจากประชุมเสร็จ แล้วก็อธิบายหลายอย่าง รวมถึงขอโทษด้วย” พลอยชมพูเล่า “แล้วเขาก็พูดว่า... เขาเป็นห่วงฉัน” กันต์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ฉันก็หวังว่าเธอจะก้าวผ่านเรื่องนี้ไปได้นะพลอย” เขาพูด “บางที... สิ่งที่เธอคิด อาจจะไม่ใช่ทั้งหมดของเรื่องก็ได้” “หมายความว่ายังไงคะพี่” พลอยชมพูถามอย่างสงสัย “ฉันแค่รู้สึกว่า... คุณกษิดิศเองก็มีเรื่องที่ต้องแบกรับอยู่มากเหมือนกัน” กันต์อธิบาย “เขาอาจจะดูเหมือนคนเย็นชา แต่ลึกๆ แล้วเขาก็เป็นคนที่มีหัวใจ” “พี่กันต์รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณกษิดิศเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ” พลอยชมพูถามอย่างมีความหวัง “ไม่ถึงกับรู้หรอก” กันต์ส่ายหน้า “แต่ฉันทำงานกับเขามานานพอที่จะมองเห็นอะไรบางอย่าง” เขาเงยหน้ามองเธอ “บางที... การทำความเข้าใจเขาให้มากขึ้น อาจจะช่วยให้เธอสบายใจขึ้นนะ” พลอยชมพูครุ่นคิดตามคำพูดของกันต์ เธอยอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอตัดสินกษิดิศจากภายนอกเพียงอย่างเดียว เธอไม่เคยพยายามมองลึกเข้าไปถึงจิตใจ หรือพิจารณาถึงเบื้องหลังการกระทำของเขาเลย “ฉันจะลองดูค่ะพี่กันต์” พลอยชมพูตอบอย่างแน่วแน่ ในช่วงเย็น ขณะที่ทุกคนกำลังทยอยเก็บข้าวของเพื่อกลับบ้าน เสียงโทรศัพท์ของพลอยชมพูก็ดังขึ้น เธอหยิบมือถือขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเห็นชื่อผู้ที่โทรเข้ามา เธอถึงกับใจเต้นแรง “สวัสดีค่ะ” พลอยชมพูรับสายด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “พลอยชมพู ฉันกษิดิศ” เสียงทุ้มคุ้นหูตอบกลับมา “ฉันขอโทษที่รบกวนดึกไปหน่อย พอดีมีเรื่องจะคุยด้วย” “คะ... มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” พลอยชมพูถาม พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “ฉันอยากจะขอโทษเธออีกครั้ง สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า” กษิดิศพูดเสียงเรียบ “ฉันรู้ว่าคำพูดของฉันมันรุนแรงไป ฉันควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้จริงๆ” “ไม่เป็นไรค่ะคุณกษิดิศ ฉันเข้าใจ” พลอยชมพูรีบตอบ “แต่ฉันอยากจะอธิบายให้เธอฟัง” กษิดิศกล่าวต่อ “เรื่องที่เธอรู้เกี่ยวกับพ่อของฉัน... มันเป็นความจริงบางส่วน แต่ก็ไม่ทั้งหมด” พลอยชมพูเงียบไป เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองอย่างไร เธอเองก็ยังคงมีคำถามมากมายในใจ “ฉัน... อยากจะเล่าให้เธอฟัง” กษิดิศกล่าวเน้น “ถ้าเธอสะดวก... เราเจอกันพรุ่งนี้เช้าก่อนเข้างานได้ไหม” พลอยชมพูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลง “ได้ค่ะ” การสนทนาจบลงเพียงแค่นั้น พลอยชมพูวางสายโทรศัพท์ลง เธอรู้สึกถึงความตึงเครียดที่เพิ่มสูงขึ้นอีกครั้ง เรื่องราวที่เหมือนจะเริ่มคลี่คลาย กลับดูเหมือนจะซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม การเปิดเผยความลับที่กษิดิศกำลังจะบอกเธอ อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา หรืออาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างแย่ลงกว่าเดิมก็ได้