พลอยชมพูเอื้อมมือไปรับแก้วกาแฟที่กษิดิศยื่นให้ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอเมื่อสายตาของเราประสานกัน “ขอบคุณค่ะคุณกษิดิศ” “ไม่เป็นไร” เสียงทุ้มของเขาตอบกลับมา นัยน์ตาคมมองสำรวจใบหน้าของเธอ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “สองวันที่ผ่านมา… เธอคงเหนื่อยมากสินะ” “ก็… นิดหน่อยค่ะ” พลอยชมพูตอบอย่างอ้อมแอ้ม เธอรู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ เลยสำหรับเขา การที่เขาเริ่มเปิดใจคุยกับเธอมากขึ้น ยอมรับความผิดพลาดที่ผ่านมา และแสดงความห่วงใยออกมาอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือสิ่งที่เธอเฝ้ารอมาตลอด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะอย่างน่าประหลาด “พักผ่อนเยอะๆ นะ” กษิดิศกล่าวต่อ “ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เสมอ” “ค่ะ” พลอยชมพูพยักหน้ารับ รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอเหลือบมองนาฬิกา “ใกล้เวลาประชุมแล้วค่ะ” “อืม” กษิดิศพยักหน้า “ไปกันเถอะ” การประชุมในวันนี้เต็มไปด้วยความราบรื่น ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ พลอยชมพูทำหน้าที่ของเธออย่างเต็มที่ แต่สายตาของเธอก็มักจะเผลอเหลือบไปมองกษิดิศอยู่เป็นระยะ เธอยังคงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในตัวเขา เขาดูผ่อนคลายมากขึ้น ไม่ได้เคร่งเครียดเหมือนเมื่อก่อน แววตาของเขาดูอ่อนลงเมื่อมองมาที่เธอ หลังจากการประชุม กษิดิศเรียกพลอยชมพูเข้าพบที่ห้องทำงานอีกครั้ง “มีอะไรหรือเปล่าคะคุณกษิดิศ” พลอยชมพูถาม เมื่อก้าวเข้ามาในห้องทำงานที่คุ้นเคย กษิดิศผายมือให้เธอไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน “ฉันอยากจะขอโทษเธออีกครั้งนะพลอยชมพู สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา” “ไม่เป็นไรค่ะ” พลอยชมพูรีบตอบ “ฉันเข้าใจค่ะ” “เธอเข้าใจจริงๆ เหรอ” กษิดิศถาม ดวงตาของเขามองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงจากแววตาคู่นั้น “ฉัน… ฉันมันเป็นคนปากแข็งมาตลอด ไม่เคยรู้ว่าจะแสดงความรู้สึกออกมายังไง” พลอยชมพูรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แก้ม “ฉัน… ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะว่าเข้าใจคุณกษิดิศทั้งหมดหรือเปล่า” “ไม่ต้องมั่นใจก็ได้” กษิดิศพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “แค่รู้ว่าฉันกำลังพยายามเปลี่ยนตัวเองเพื่อเธอ” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพลอยชมพูเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง “เพื่อฉัน…?” “ใช่” กษิดิศยอมรับ “เพราะฉัน… ไม่อยากเสียเธอไป” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงนาฬิกาที่เดินอยู่บนผนังเท่านั้นที่ดังเป็นระยะ พลอยชมพูรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลุดออกมาจากอก เธอไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าวันหนึ่งจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากของกษิดิศ “คุณกษิดิศ… หมายความว่ายังไงคะ” เธอถามเสียงสั่นเครือ กษิดิศลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าพลอยชมพู เขาก้มลงมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “หมายความว่า… ฉันชอบเธอ พลอยชมพู” ประโยคสั้นๆ นั้นราวกับมีมนต์สะกด พลอยชมพูอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร หรือพูดอะไรออกไปดี ภาพเหตุการณ์ที่ผ่านมาฉายวนซ้ำในหัวของเธอ ความเย็นชา ความหงุดหงิด ความไม่เข้าใจ แต่แล้วก็มีความห่วงใย ความใส่ใจ และความจริงใจที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น “คุณ… คุณชอบฉัน” พลอยชมพูทวนคำ เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน “ใช่” กษิดิศตอบหนักแน่น “ฉันชอบเธอมานานแล้ว แค่ไม่กล้าบอก ไม่กล้ายอมรับกับตัวเอง” พลอยชมพูเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาที่กำลังจะร่วงหล่น “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึง… ถึงทำกับฉันแบบนั้น” “เพราะฉันกลัว” กษิดิศยอมรับ “กลัวว่าถ้าฉันยอมรับความรู้สึกตัวเอง ฉันจะเสียการควบคุมไป กลัวว่าทุกอย่างจะวุ่นวายไปหมด แต่ยิ่งฉันพยายามห้ามตัวเองเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกแย่ลงเท่านั้น” เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมาประคองแก้มของเธอ “ขอโทษนะที่ทำให้เธอเสียใจ” พลอยชมพูส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มไหลรินลงมา “ฉัน… ฉันก็ชอบคุณกษิดิศเหมือนกันค่ะ” คำสารภาพของเธอทำให้กษิดิศยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน รอยยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจ “จริงๆ เหรอ” “ค่ะ” พลอยชมพูพยักหน้า น้ำตายังคงไหลไม่หยุด “ฉันชอบคุณมาตลอด” กษิดิศโน้มตัวลง จุมพิตลงบนหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน “ขอบคุณนะที่ยังอยู่ตรงนี้” “ฉัน… ฉันก็ขอบคุณคุณกษิดิศเหมือนกันค่ะ ที่คุณยอมเปิดใจ” ทั้งสองมองตากันด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นในหัวใจ ความรู้สึกที่เคยถูกซ่อนเร้น บัดนี้ได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความหวานและความเข้าใจ “ต่อไปนี้… เราจะเป็นอะไรกัน” พลอยชมพูถามเสียงหวาน กษิดิศยิ้ม “แล้วเธออยากจะเป็นอะไรกับฉันล่ะ” “ไม่รู้สิคะ” พลอยชมพูยิ้มเขินๆ “แล้วแต่คุณกษิดิศเลยค่ะ” “งั้น… เราลองเป็นแฟนกันดูก่อนไหม” กษิดิศเอ่ยปากชวน พลอยชมพูหัวเราะเบาๆ “ตกลงค่ะ”