เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันสำคัญสำหรับการเจรจาธุรกิจกับบริษัทของคุณวิบูลย์ พลอยชมพูตื่นแต่เช้า เธอเตรียมตัวอย่างพิถีพิถันเพื่อเข้าร่วมการประชุมที่เธอรู้ดีว่ามีความสำคัญอย่างยิ่งต่ออนาคตของบริษัท คุณกษิดิศรอเธออยู่ที่ล็อบบี้ของโรงแรม เขาอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูสง่างามไม่แพ้ชุดเมื่อวาน "พร้อมแล้วนะครับ คุณพลอยชมพู" เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงปกติ "ค่ะ ท่านประธาน" เธอตอบรับ พวกเขาเดินทางไปยังห้องประชุมที่โรงแรมจัดเตรียมไว้ให้ คุณวิบูลย์และทีมงานรอต้อนรับอยู่แล้ว บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและคาดหวัง การเจรจาเริ่มต้นขึ้น คุณกษิดิศแสดงบทบาทผู้นำได้อย่างยอดเยี่ยม เขานำเสนอข้อมูลต่างๆ อย่างเป็นระบบ ตอบคำถามของคู่ค้าได้อย่างฉะฉาน พลอยชมพูเองก็ทำหน้าที่ของเธออย่างไม่บกพร่อง เธอคอยจดบันทึกทุกประเด็นสำคัญ และคอยยื่นเอกสารที่จำเป็นให้กับคุณกษิดิศ "เรื่องข้อเสนอเรื่องส่วนแบ่งการตลาด เราคิดว่าตัวเลขนี้ยังสูงเกินไปสำหรับเราครับคุณกษิดิศ" คุณวิบูลย์กล่าวขึ้นมา สีหน้าของเขาดูไม่สบอารมณ์นัก คุณกษิดิศพยักหน้ารับฟัง "ผมเข้าใจในมุมมองของคุณวิบูลย์ครับ แต่ตัวเลขนี้เป็นข้อเสนอขั้นต่ำที่เราสามารถให้ได้จริงๆ เนื่องจากเราได้ลงทุนในการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์นี้เป็นจำนวนมาก" การเจรจาเริ่มติดขัด คุณวิบูลย์แสดงท่าทีไม่พอใจชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ พลอยชมพูรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดในห้องประชุม เธอพยายามรวบรวมสติและเตรียมพร้อมที่จะหยิบเอกสารข้อมูลเกี่ยวกับต้นทุนการผลิตมาเสนอ หากจำเป็น ทันใดนั้นเอง คุณกษิดิศก็ชะงักไปเล็กน้อย เขากำลังจะอธิบายเพิ่มเติม แต่กลับนิ่งไปเสียเฉยๆ "ท่านประธานคะ" พลอยชมพูเอ่ยเรียกเบาๆ เมื่อเห็นว่าเขามีท่าทีผิดปกติ คุณกษิดิศหันมามองเธอ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับเพิ่งนึกบางสิ่งบางอย่างออก "คุณพลอยชมพู" เขาพูดเสียงแหบพร่า "ไฟล์นำเสนอ... ที่คุณส่งให้ผมเมื่อคืนนี้... คุณแน่ใจนะว่ามันเป็นไฟล์ที่ถูกต้อง" พลอยชมพูหน้าซีดลงทันที "เอ่อ... ดิฉันแน่ใจค่ะ ท่านประธาน" เธอตอบเสียงสั่น "ลองเปิดดูหน่อยสิ" คุณกษิดิศสั่งเสียงเข้ม ด้วยมือที่สั่นเทา พลอยชมพูหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เธอเปิดไฟล์นำเสนอที่เธอเตรียมไว้เมื่อคืนนี้ เพื่อที่จะใช้ประกอบการอธิบายเรื่องต้นทุนการผลิต แต่เมื่อหน้าจอปรากฏขึ้น พลอยชมพูก็แทบจะทรุดลงกับพื้น ไฟล์ที่เธอเปิด ไม่ใช่ไฟล์นำเสนอเกี่ยวกับต้นทุนการผลิตอย่างที่เธอคิด แต่มันคือไฟล์รูปถ่ายส่วนตัวของเธอ! รูปที่เธอถ่ายกับเพื่อนๆ ในวันหยุดสุดสัปดาห์ รูปที่เธอถ่ายกับครอบครัว รูปของเธอในอิริยาบถต่างๆ ที่ไม่เคยคิดจะนำมาให้ใครเห็น "นี่มันอะไรกัน!" เสียงของคุณกษิดิศดังขึ้นอย่างไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด คุณวิบูลย์และทีมงานของเขามองมาที่หน้าจอแท็บเล็ตด้วยความงุนงงและตกใจ "ท่านประธานคะ ดิฉัน... ดิฉันขอโทษค่ะ" พลอยชมพูพยายามกลั้นน้ำตา "ดิฉันไม่ทราบว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร" "คุณไม่ทราบ?" คุณกษิดิศตวาดเสียงดัง "คุณทำให้บริษัทของเราเสียหน้ามากแค่ไหนรู้ไหม! การประชุมสำคัญขนาดนี้ คุณกลับทำผิดพลาดอะไรแบบนี้ได้ยังไง!" พลอยชมพูรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่เคยรู้สึกอับอายและเสียใจมากเท่านี้มาก่อน "ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ ท่านประธาน ดิฉันผิดเองค่ะ" "ผิด! คุณผิดมหันต์!" คุณกษิดิศลุกขึ้นยืน "ผมไม่สามารถทำงานกับคนที่ไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้ได้" เขาหันไปทางคุณวิบูลย์ "ผมต้องขออภัยเป็นอย่างสูงครับคุณวิบูลย์ การประชุมในวันนี้คงต้องยุติลงเพียงเท่านี้" "แต่..." คุณวิบูลย์พยายามจะพูด "ผมขอตัวก่อนนะครับ" คุณกษิดิศกล่าวตัดบท เขาเดินออกจากห้องประชุมไปทันที โดยไม่หันกลับมามองพลอยชมพูเลยแม้แต่น้อย พลอยชมพูยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องประชุม น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวนี้ อาจจะทำให้เธอสูญเสียทุกอย่างไป เธอพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายไปทั้งหมด เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาอย่างสั่นเทา เธอต้องรีบหาสาเหตุว่าทำไมไฟล์รูปถ่ายของเธอถึงไปอยู่ในไฟล์นำเสนอได้ หลังจากที่ทุกคนออกจากห้องประชุมไปหมดแล้ว พลอยชมพูก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เธอค่อยๆ เปิดดูไฟล์ที่เธอคิดว่าเป็นไฟล์นำเสนอ ความจริงที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้เธอแทบจะกรีดร้องออกมา มันไม่ใช่ว่าไฟล์รูปถ่ายของเธอเข้าไปอยู่ในไฟล์นำเสนอ แต่มันคือ... เธอได้เผลอเลือกไฟล์รูปถ่ายของเธอแทนที่จะเป็นไฟล์นำเสนอตั้งแต่แรก! เธอจำได้ว่าเมื่อคืนก่อน เธอได้จัดเตรียมไฟล์ทั้งหมดไว้ในโฟลเดอร์เดียวกัน และอาจจะเกิดความสับสนในการเลือกไฟล์ที่จะส่งให้คุณกษิดิศ "โง่จริงๆ พลอยชมพู โง่ที่สุด!" เธอต่อว่าตัวเอง เธอรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง ไม่ใช่แค่เพียงความผิดพลาดทางเทคนิค แต่มันคือความผิดพลาดที่ทำให้เธอต้องเสียหน้าเจ้านายที่เธอแอบรัก และอาจจะทำให้เสียโอกาสทางธุรกิจที่สำคัญไป เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปลอบประโลมหัวใจที่กำลังแตกสลาย เธอต้องเผชิญหน้ากับคุณกษิดิศ และต้องยอมรับผิดกับความผิดพลาดครั้งนี้ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไรก็ตาม พลอยชมพูค่อยๆ เดินออกจากห้องประชุมไปยังห้องพักของเธอ เธอรู้สึกไร้เรี่ยวแรงและสิ้นหวัง เธอไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างไรดี เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของเมืองสิงคโปร์ที่สว่างไสว แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยความมืดมิด "ท่านประธานคะ... หนูผิดไปแล้วจริงๆ ค่ะ" เธอพึมพำกับตัวเองพร้อมกับหยดน้ำตาที่รินไหลอย่างไม่หยุดหย่อน