พลอยชมพูยังคงนั่งอยู่ที่เดิม น้ำตาที่ไหลรินไม่ยอมหยุด ราวกับว่ามันเป็นทางออกเดียวที่จะช่วยระบายความรู้สึกอึดอัดและความผิดหวังที่ประดังเข้ามาในหัวใจ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่ปล่อยให้ความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาปะปนกับการทำงานจนเกิดความผิดพลาดร้ายแรง การเจรจาที่ควรจะเป็นไปอย่างราบรื่นกลับกลายเป็นเรื่องน่าอับอายเพราะการกระทำของเธอ เพียงเสี้ยววินาทีแห่งความเผลอไผล กลับทำให้ทุกอย่างพังทลายลงได้ถึงเพียงนี้ "พลอยชมพู" เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิดที่กำลังวนเวียนอยู่ในหัว เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลดมือลง เผยให้เห็นใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มแดงก่ำ กษิดิศยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องพักของเธอ มือข้างหนึ่งถือถาดเล็กๆ ที่มีถ้วยชาสีขาวสองใบ และอีกใบเป็นแก้วใสที่มีน้ำเปล่า เขาไม่ได้แสดงท่าทีตำหนิหรือโกรธเคืองใดๆ แต่แววตาของเขากลับฉายแววอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณ..." พลอยชมพูเอ่ยเสียงแผ่วเบา รู้สึกผิดที่ทำให้เขาต้องมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของเธออีกครั้ง "ฉันขอโทษค่ะ" "ไม่ต้องขอโทษ" กษิดิศพูดพลางเดินเข้ามาในห้อง เขาวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ "ลุกขึ้นมาก่อนนะ นั่งแบบนี้เดี๋ยวจะปวดหลัง" พลอยชมพูยอมให้เขาลุกขึ้นยืน เธอรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยที่เขาเห็นเธอในสภาพที่ย่ำแย่ที่สุดแบบนี้ "มานี่" กษิดิศผายมือไปยังเก้าอี้บุหน้านุ่มตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง "นั่งลงก่อนนะ" เธอค่อยๆ เดินไปนั่งที่เก้าอี้ รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากน้ำเสียงของเขา มันต่างจากท่าทีเย็นชาและคำพูดที่เฉียบคมที่เธอเคยชิน ราวกับว่าเป็นคนละคนกัน กษิดิศรินชาใส่ถ้วยใบหนึ่ง ยื่นให้เธอ "ชาคาโมมายล์ หอมแล้วก็ช่วยให้ผ่อนคลาย" พลอยชมพูรับถ้วยชามาด้วยมือที่ยังสั่นเทา เธอสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ก่อนจะจิบเล็กน้อย ความอุ่นของมันช่วยบรรเทาความหนาวเย็นในใจได้บ้าง "ฉัน..." เธอพยายามจะพูดต่อ แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ "ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง ฉัน... ฉันมันแย่จริงๆ" "คุณไม่ได้แย่" กษิดิศนั่งลงบนเตียงตรงหน้าเธอ "ทุกคนทำผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นแหละ ไม่เว้นแม้แต่ผม" "แต่ครั้งนี้มัน..." "ผมเข้าใจ" เขาพูดขัดขึ้น "คุณอาจจะกำลังรู้สึกแย่กับตัวเองมากจริงๆ" พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอประสานเข้ากับดวงตาของเขา กษิดิศไม่ได้หลบสายตา เขายังคงจ้องมองเธออย่างมั่นคง "คุณวิบูลย์เขา... เขาเป็นยังไงบ้างครับ" กษิดิศถาม "เขา... เขาดูไม่พอใจมากค่ะ" พลอยชมพูตอบเสียงสั่น "เขาบอกว่าจะขอพิจารณาข้อเสนอของเราอีกครั้ง แต่สีหน้าของเขา... ไม่น่าจะดีเลยค่ะ" "ผมรู้" กษิดิศถอนหายใจเบาๆ "ความผิดพลาดของคุณ มันส่งผลกระทบต่อการเจรจาครั้งนี้แน่นอน" คำพูดของเขากลับมาทำให้เธอรู้สึกแย่ลงไปอีก เธอรู้ดีว่าเขากำลังพูดความจริง แต่การได้ยินมันจากปากของเขาเอง มันเจ็บปวดยิ่งกว่า "ฉัน... ฉันควรจะลาออกใช่ไหมคะ" พลอยชมพูถามเสียงแผ่วเบา "ฉันทำให้บริษัทเสียโอกาสไปมากขนาดนี้" กษิดิศมองเธออย่างพิจารณา "คุณอยากจะลาออกจริงๆ หรือ" "ก็... มันเป็นความผิดของฉันเอง" "คุณคิดว่าการลาออกจะช่วยอะไรได้" เขาถามกลับ "มันจะทำให้ข้อตกลงกับคุณวิบูลย์กลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิมอย่างนั้นหรือ" พลอยชมพูเงียบ เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร "ความผิดพลาดครั้งนี้ เราต้องเรียนรู้จากมัน" กษิดิศพูดต่อ "ไม่ใช่การวิ่งหนีปัญหา" "แต่..." "คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงให้โอกาสคุณ" เขาถาม "เพราะผมเห็นศักยภาพในตัวคุณ พลอยชมพู คุณเก่ง คุณมีความสามารถ แต่บางครั้ง... คุณก็ปล่อยให้ความรู้สึกเข้ามาครอบงำมากเกินไป" คำพูดของเขามันเหมือนมีดที่กรีดลงไปที่กลางใจเธอ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เหมือนยาที่กำลังค่อยๆ เยียวยาบาดแผลที่เธอกำลังเผชิญ "ผมไม่เคยคาดหวังให้ใครสมบูรณ์แบบ" กษิดิศพูดต่อ "แต่ผมคาดหวังให้ทุกคนรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง และเรียนรู้ที่จะเติบโต" เขาหยิบกระดาษทิชชู่จากกล่องบนโต๊ะ ยื่นให้เธอ "เช็ดน้ำตาได้แล้วนะ" พลอยชมพูรับทิชชู่มา ซับน้ำตาอย่างเบามือ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่มองมาอย่างอ่อนโยน ราวกับว่าเขากำลังปลอบประโลมเธอ "ผมจะไปคุยกับคุณวิบูลย์" กษิดิศกล่าว "ผมจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น และจะพยายามแก้ไขสถานการณ์ให้ดีที่สุด" "คุณ... คุณจะทำจริงๆ เหรอคะ" พลอยชมพูถามอย่างไม่เชื่อสายตา "ผมเป็นเจ้านายของคุณ ผมต้องรับผิดชอบ" เขาตอบ "และผมก็ไม่อยากเสียโอกาสทางธุรกิจไปเพียงเพราะความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว" "แต่... ถ้าเขาไม่ยอมล่ะคะ" "เราก็ต้องหาวิธีอื่น" กษิดิศยืดตัวขึ้น "ตอนนี้คุณพักผ่อนก่อนนะ พยายามอย่าคิดมาก" เขาเดินไปหยิบถ้วยชาที่ว่างเปล่าของเธอ แล้วก็เดินไปหยิบแก้วน้ำเปล่าของเธอเช่นกัน "ดื่มน้ำซะนะ" เขาบอก "แล้วก็... พยายามเข้มแข็งเข้าไว้" พลอยชมพูมองตามหลังเขาไป เธอรู้สึกสับสน แต่ก็รู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด การที่เขาไม่ตำหนิเธอ แต่กลับพยายามช่วยเหลือ มันทำให้เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยก็ยังมีใครบางคนที่ไม่ทอดทิ้งเธอไป "ขอบคุณนะคะคุณกษิดิศ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา กษิดิศหันกลับมา ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ผมบอกแล้วไง... ผมจะช่วย" เขาก้าวออกจากห้องไป ทิ้งพลอยชมพูไว้กับความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเสียใจ ความขอบคุณ และความหวังอันริบหรี่