"คุณอาคะ" เมษากล่าวพลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่มองเห็นสวนสวยงามราวกับภาพวาด "ทุกอย่างดูสงบสุขดีจังเลยนะคะ" อาคิราเดินเข้ามาโอบไหล่ภรรยาจากด้านหลัง "ใช่ครับเมษา" เขากระซิบข้างหู "ผมหวังว่าความสงบสุขนี้จะคงอยู่ไปนานๆ" แต่ในใจของเขารู้ดีว่าความสงบสุขที่ได้มานั้นเปราะบางเพียงใด ข่าวคราวเกี่ยวกับกลุ่มเงาอสรพิษยังคงหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทีมสืบสวนของเขากำลังทำงานอย่างหนักเพื่อไขปริศนาเบื้องหลังทั้งหมด "ลุงสมศักดิ์เพิ่งรายงานมาครับ" ไพรแจ้งขณะเดินเข้ามาในห้องทำงานของอาคิรา "เราได้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ 'เงาอสรพิษ' แล้ว" "ว่ามาสิ" อาคิราสั่ง "พวกเขากำลังจะทำอะไร" "ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังวางแผนที่จะโจมตีคลังสินค้าของเราที่อยู่ริมทะเลครับ" ไพรกล่าว "เพื่อตัดเส้นทางการค้าน้ำมันของเรา" อาคิราขมวดคิ้ว "พวกมันต้องการอะไรจากการโจมตีคลังสินค้าของเรา" "ผมคิดว่าเป้าหมายของพวกมันไม่ใช่แค่การตัดเส้นทางธุรกิจ" ไพรวิเคราะห์ "แต่เป็นการสร้างความปั่นป่วนและบีบให้คุณอาต้องเปิดเผยตัวเองออกมา" "เปิดเผยตัวเอง..." อาคิราทวนคำ "หมายความว่าพวกมันรู้ว่าผมคือใคร" "ไม่น่าจะทราบแน่ชัดครับ" ไพรตอบ "แต่จากการสืบสวน เราพบว่าผู้นำกลุ่มเงาอสรพิษนี้ มีความเชื่อมโยงกับวิชัยอย่างมาก และวิชัยเองก็มีปมแค้นกับคุณพ่อของคุณอามาตลอด" "วิชัย..." อาคิราพึมพำ "ผมจำได้ว่าเขาเคยเป็นหุ้นส่วนที่ไว้ใจได้คนหนึ่งของพ่อ แต่สุดท้ายเขาก็ทรยศไป" "ครับ" ไพรพยักหน้า "และดูเหมือนว่าวิชัยจะยังไม่ยอมปล่อยวางความแค้นนั้น เขากำลังใช้กลุ่มเงาอสรพิษนี้เป็นเครื่องมือในการแก้แค้น" "แล้วคลังสินค้าของเรา มีความสำคัญมากแค่ไหน" อาคิราถาม "สำคัญมากครับ" ไพรตอบ "มันเป็นศูนย์กลางการกระจายน้ำมันของเราในภูมิภาคนี้ หากเสียหายไป จะส่งผลกระทบต่อธุรกิจของเราอย่างรุนแรง" "เราต้องป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้น" อาคิรากล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ผมจะเดินทางไปที่คลังสินค้าด้วยตัวเอง" "ไม่นะครับ คุณอา!" ไพรอุทานด้วยความตกใจ "มันอันตรายเกินไป" "ผมรู้" อาคิราตอบ "แต่ผมต้องไป ผมต้องเผชิญหน้ากับพวกมัน" "แต่คุณเมษา..." ไพรเอ่ยขึ้น "เธอจะอยู่กับลุงสมศักดิ์" อาคิรากล่าว "ผมจะแจ้งให้เธอทราบเท่าที่จำเป็น" เมื่อกลับมาบ้าน อาคิราก็บอกเรื่องนี้กับเมษา "คุณอาคะ" เมษามองสามีด้วยความกังวล "คุณอาจะไปที่คลังสินค้าเองเหรอคะ" "ใช่ครับเมษา" อาคิราตอบ "ผมต้องไปที่นั่นเพื่อดูแลความปลอดภัยด้วยตัวเอง" "เมษากลัวค่ะ" เมษากล่าวเสียงสั่น "เมษาไม่อยากให้คุณอาต้องไปเผชิญหน้ากับอันตรายอีก" "ไม่ต้องห่วงนะเมษา" อาคิราดึงเธอเข้ามากอด "ผมจะระมัดระวังให้ถึงที่สุด" "แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น..." เมษาพูดต่อไม่ไหว น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "ผมจะไม่ให้มีอะไรเกิดขึ้น" อาคิราปลอบ "ผมจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด และกลับมาหาคุณ" "ค่ะ" เมษารับคำเสียงแผ่วเบา "เมษาจะรอคุณอาอยู่นะคะ" เช้าวันรุ่งขึ้น อาคิราก็ออกเดินทางไปยังคลังสินค้าพร้อมกับทีมรักษาความปลอดภัยที่แข็งแกร่งที่สุด เมื่อไปถึงที่คลังสินค้า อาคิราก็พบว่าสถานการณ์ตึงเครียดกว่าที่คาดไว้ มีรถบรรทุกจำนวนหนึ่งจอดอยู่รอบๆ คลังสินค้า และมีกลุ่มคนติดอาวุธกำลังลาดตระเวนอยู่ "พวกมันมาแล้ว" ไพรกล่าว "เราต้องเตรียมพร้อมรับมือ" "ตั้งแนวป้องกัน" อาคิราสั่ง "และแจ้งให้ลุงสมศักดิ์เตรียมกำลังเสริม" การเผชิญหน้าเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว กลุ่มเงาอสรพิษเปิดฉากโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว "พวกแกคิดจะมาขัดขวางข้าหรือ" เสียงหนึ่งตะโกนดังขึ้นมาจากกลุ่มผู้บุกรุก "ข้าคือวิชัย เจ้าพวกโง่เง่า!" อาคิราได้ยินชื่อวิชัยก็รู้สึกประหลาดใจ "วิชัย!" เขาอุทาน "แกยังไม่ตายอีกหรือ" "ฮ่าๆๆ" วิชัยหัวเราะเสียงดัง "เจ้าคิดว่าข้าจะตายง่ายๆ อย่างนั้นหรือ อาคิรา ข้าจะทำให้แกเสียใจที่คิดจะขัดขวางข้า!" การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายยิงปะทะกันอย่างไม่ลดละ อาคิราต่อสู้อย่างกล้าหาญ นำทีมรักษาความปลอดภัยของเขาเข้าต่อต้านผู้บุกรุก "แกมันก็แค่ลูกไม้ของพ่อแก" วิชัยตะโกน "แกไม่มีวันเทียบเท่าข้าได้!" "พ่อของผมสอนให้ผมรู้จักสู้เพื่อสิ่งที่ถูกต้อง" อาคิราสวนกลับ "ไม่ใช่เพื่อความแค้นโง่ๆ แบบแก!" การต่อสู้ดำเนินไปหลายชั่วโมง จนกระทั่งกำลังเสริมของลุงสมศักดิ์มาถึง ทำให้สถานการณ์เริ่มคลี่คลาย "ถอยไป!" ลุงสมศักดิ์ตะโกนสั่ง "พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!" วิชัยเห็นท่าไม่ดี จึงสั่งให้ลูกน้องถอยกลับไป แต่ก่อนที่จะจากไป เขาก็ตะโกนใส่อาคิราว่า "นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น อาคิรา! แกจะต้องชดใช้!" หลังจากวิชัยและลูกน้องล่าถอยไป อาคิราก็เดินเข้าไปสำรวจความเสียหาย "โชคดีที่ไม่มีใครบาดเจ็บสาหัส" เขากล่าว "แต่คลังสินค้าเสียหายไปมากครับคุณอา" ไพรรายงาน "และดูเหมือนว่าพวกมันจะวางแผนมาอย่างดี" "ผมรู้" อาคิราถอนหายใจ "แต่วิชัยก็หนีไปได้" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปครับ" ไพรถาม "เราต้องตามล่าวิชัย" อาคิราตอบ "เราต้องจับตัวเขากลับมาให้ได้ เพื่อให้เรื่องนี้จบลงเสียที" "แต่ผมคิดว่าวิชัยกำลังเล่นเกมที่ซับซ้อนกว่านั้นครับ" ไพรกล่าว "การโจมตีคลังสินค้าอาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการใหญ่ของเขา" "แผนการใหญ่?" อาคิราทวนคำ "หมายความว่ายังไง" "ผมยังไม่แน่ใจครับ" ไพรตอบ "แต่ผมรู้สึกว่าเรากำลังถูกลวงอยู่" อาคิราครุ่นคิดถึงคำพูดของไพร เขารู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง การโจมตีคลังสินค้าอาจเป็นเพียงฉากหน้า เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา "เราต้องสืบหาข้อมูลเพิ่มเติม" อาคิรากล่าว "ผมต้องการรู้ว่าวิชัยกำลังวางแผนอะไรอยู่" ในขณะเดียวกัน ที่บ้าน เมษาก็ได้รับข่าวว่าการโจมตีที่คลังสินค้าได้สงบลงแล้ว เธอรู้สึกโล่งใจที่อาคิราปลอดภัย แต่ก็ยังคงมีความกังวลบางอย่าง "คุณเมษาคะ" ลุงสมศักดิ์กล่าว "อาคิราต้องการให้คุณทราบว่าเขาปลอดภัยดี แต่สถานการณ์ยังไม่น่าไว้วางใจนัก" "ฉันเข้าใจค่ะลุง" เมษากล่าว "แล้วคุณอาจะกลับมาเมื่อไหร่คะ" "เขาบอกว่าน่าจะอีกสักพักใหญ่ๆ ครับ" ลุงสมศักดิ์ตอบ "เขาต้องตามล่าวิชัย" เมษารู้สึกใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าการตามล่าวิชัยนั้นอันตรายเพียงใด "เมษากลัวค่ะลุง" เมษากล่าว "กลัวว่าคุณอาจะเป็นอันตราย" "ไม่ต้องห่วงหรอกครับคุณเมษา" ลุงสมศักดิ์ปลอบ "อาคิราเขาเก่งและรอบคอบ เขาจะผ่านมันไปได้" "เมษาก็หวังอย่างนั้นค่ะ" เมษากล่าว "เมษารอคุณอาอยู่นะคะ" ในค่ำคืนนั้น ขณะที่อาคิรากำลังตามรอยวิชัยอยู่ เขาก็ได้รับแจ้งข่าวร้ายจากไพร "คุณอาครับ!" ไพรโทรเข้ามาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! คลังสินค้าหลักของเราที่ท่าเรือ ถูกกลุ่มเงาอสรพิษบุกเข้ายึดไปแล้ว!" อาคิราอึ้งไปครู่หนึ่ง "อะไรนะ!" เขาอุทาน "เป็นไปได้อย่างไร!" "ผมก็ไม่ทราบครับคุณอา" ไพรตอบ "แต่ดูเหมือนว่าแผนการโจมตีคลังสินค้าริมทะเลเมื่อเช้า เป็นเพียงแผนลวงเท่านั้น เป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันคือคลังสินค้าที่ท่าเรือ!" อาคิราหลับตาลง เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองถูกหลอกอย่างร้ายกาจ การโจมตีที่คลังสินค้าริมทะเลเป็นเพียงการเบี่ยงเบนความสนใจของเขาเท่านั้น "วิชัย...แกมันเจ้าเล่ห์จริงๆ" อาคิราพึมพำ "แล้วเราจะทำยังไงครับคุณอา" ไพรถามอย่างร้อนรน "เราต้องรีบกลับไปที่ท่าเรือเดี๋ยวนี้" อาคิราสั่ง "เตรียมกำลังพลให้พร้อมที่สุด" เขาหันหลังให้กับเส้นทางที่เขากำลังตามรอยวิชัย และรีบมุ่งหน้ากลับไปยังท่าเรือทันที หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความโกรธและความผิดหวังที่ถูกหลอก