อาคิราจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมษา ความกังวลที่ฉายชัดในแววตาคู่นั้นทำให้เขาชะงักงัน มือที่กำลังจะคว้าปืนก็ช้าลงไปชั่วขณะ เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ไม่เคยมีใครทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างของเขารู้สึกหวั่นไหวได้ถึงเพียงนี้ "ผมจะจัดการเอง เมษา" อาคิราเอ่ยเสียงทุ้ม แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยแสดงออกมาก่อน "คุณกลับไปที่รถก่อน ผมไม่อยากให้คุณต้องมาอยู่ในอันตรายแบบนี้" เมษายังคงจับแขนเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย "ฉันไม่ไปค่ะคุณอา" น้ำเสียงของเธอหนักแน่นขึ้น "ถ้าคุณจะสู้ ฉันก็จะอยู่ตรงนี้ ถ้าคุณเป็นอะไรไป ฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่คนเดียว" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอาคิราบีบรัด เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครสักคนพร้อมจะยืนเคียงข้างเขา แม้ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเช่นนี้ เขาเป็นมาเฟีย ชีวิตของเขามีแต่ความเสี่ยงและความขัดแย้ง ไม่เคยมีพื้นที่สำหรับความรักหรือความผูกพันที่แท้จริง "เธอไม่เข้าใจหรอกเมษา" อาคิราพยายามอธิบาย "นี่มันไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่มันคือการสะสางความแค้นในอดีต คนพวกนี้ต้องการเอาคืนผม" "แล้วไงคะ" เมษาย้อนถาม "ถ้าเขาจะเอาคืนคุณ แล้วทำไมฉันถึงจะยืนหยัดเพื่อคุณไม่ได้ล่ะคะ" เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น "ฉันรู้ว่าคุณอาคิราไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่ใครๆ คิด ฉันเห็นความดีในตัวคุณเสมอ" คำพูดของเมษาดังก้องอยู่ในโสตประสาทของอาคิรา ความดี? เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีสิ่งนั้น เขาทำสิ่งที่ต้องทำเพื่อความอยู่รอดและอำนาจเท่านั้น แต่คำพูดของเธอกลับทำให้เขารู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงภายใน "คุณอสรพิษ!" อาคิราตะโกนเรียกชื่อศัตรูอีกครั้ง เสียงของเขากลับมาเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว "ถ้าแกอยากได้อะไรจากฉัน ก็เข้ามา! อย่ามายุ่งกับผู้หญิงคนนี้!" ชายอสรพิษที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก มองมาที่เมษาด้วยสายตาเหยียดหยาม "ผู้หญิงคนนี้น่ะเหรอ ที่แกห่วงนักห่วงหนา! แกนี่มันอ่อนแอจริงๆ อาคิรา! ถึงกับต้องให้ผู้หญิงมาปกป้อง!" "ฉันไม่ได้อ่อนแอ" เมษาตอบเสียงดังฟังชัด "ฉันแค่ไม่ปล่อยให้คนที่ฉันรักต้องเผชิญอันตรายเพียงลำพัง" คำว่า "คนที่ฉันรัก" หลุดออกจากปากของเมษาอย่างไม่ตั้งใจ ทำเอาทั้งอาคิราและชายอสรพิษถึงกับตะลึง อาคิราเบิกตากว้าง หัวใจของเขากระหน่ำเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นี่คือสิ่งที่เขาตามหามาตลอดหรือเปล่า? ความรู้สึกที่ถูกเติมเต็มด้วยความรัก? "แกได้ยินแล้วใช่ไหม อสรพิษ!" อาคิราหัวเราะเยาะ "แกไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกแบบนี้หรอก! แกมันก็แค่คนที่เต็มไปด้วยความแค้น!" "ปากดีนักนะ!" ชายอสรพิษคำราม "คืนนี้ แกจะต้องตายอยู่ที่นี่! แล้วผู้หญิงคนนี้ก็จะตกเป็นของฉัน!" "ฝันไปเถอะ!" อาคิราตะโกนกลับ เขาคว้าปืนในมือขึ้นมาและเล็งไปยังชายอสรพิษ "ไต้ฝุ่น! พวกแก! จัดการมัน!" ลูกน้องของอาคิราที่กระจายกำลังกันออกไป เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง เสียงปืนดังขึ้นประปรายท่ามกลางความมืดมิด แต่ครั้งนี้ การต่อสู้กลับมีความพิเศษ อาคิราไม่ได้สู้เพียงลำพังอีกต่อไป เมษาที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา สัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นและความหวาดกลัวระคนกันไป "คุณอาคะ" เมษาเอ่ยเสียงเบา "ระวังตัวด้วยนะคะ" "ผมจะระวัง" อาคิราตอบ พลางยิงกระสุนใส่กลุ่มคนของชายอสรพิษ "เธอก็อยู่ให้ห่างจากผมนะ" "ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ" เมษาตอบหนักแน่น เธอถอยไปยืนพิงรถยนต์คันหรูของอาคิรา แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังการต่อสู้เบื้องหน้า อาคิราต่อสู้ด้วยความคล่องแคล่วราวกับพยัคฆ์ เขาล้มลูกน้องของชายอสรพิษไปทีละคนสองคน แต่จำนวนของศัตรูก็มีมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด "แกมันก็แค่หมาจนตรอก!" ชายอสรพิษตะโกนเยาะเย้ย "แกสู้พวกฉันไม่ได้หรอก!" "ใครจะรู้" อาคิราสวนกลับ "บางที หมาจนตรอกก็อาจจะกัดจนตายได้เหมือนกัน" ทันใดนั้นเอง เสียงปืนที่ดังมาจากทิศทางที่คาดไม่ถึงก็ดังขึ้น! เป็นเสียงปืนที่ดังมาจากด้านหลังของกลุ่มชายอสรพิษ! "เกิดอะไรขึ้น!?" อาคิราอุทานด้วยความประหลาดใจ "นายท่านครับ!" ไต้ฝุ่นตะโกน "ดูเหมือนว่า... กลุ่มของซันจะมาถึงแล้วครับ! พวกเขาเข้าโจมตีจากด้านหลัง!" อาคิราหันไปมองทางที่ไต้ฝุ่นชี้ไป เขาเห็นกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังเข้าตะลุมบอนกับกลุ่มชายอสรพิษจากด้านหลัง การโจมตีที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เยี่ยมมากซัน!" อาคิราตะโกน "ทำลายพวกมันให้หมด!" การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง กลุ่มของอาคิราและกลุ่มของซันเข้าโจมตีกลุ่มชายอสรพิษจากสองทิศทาง ทำให้พวกมันเริ่มเสียเปรียบ "เป็นไปไม่ได้!" ชายอสรพิษคำรามด้วยความโกรธ "แกหลอกฉัน!" "แกต่างหากที่ประมาท" อาคิราพูด พลางยิงปืนใส่ชายอสรพิษอย่างต่อเนื่อง "แกคิดว่าแกจะจัดการฉันได้ง่ายๆ งั้นเหรอ" ในขณะที่การต่อสู้กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด อาคิราก็เห็นเมษากำลังจะถูกลูกหลง! ลูกกระสุนปืนนัดหนึ่งกำลังพุ่งตรงไปยังเธอ! "เมษา!" อาคิราตะโกนลั่น เขาพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ผลักเมษาให้หลบออกไปได้อย่างหวุดหวิด แต่ตัวของเขากลับถูกยิงเข้าที่ต้นแขน! "โอ๊ย!" อาคิรากัดฟันกรอด เขาเซถอยหลังไปเล็กน้อย เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผล "คุณอา!" เมษาร้องเสียงหลง เธอรีบเข้ามาประคองอาคิรา "คุณอาคะ!" "ผมไม่เป็นไร" อาคิราพูดเสียงหอบ "แค่ถากๆ" "ไม่ถากๆ นะคะ!" เมษาเอ็ด "คุณโดนยิง!" "ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาห่วงผม" อาคิราบอก "รีบไปหลบก่อน" "ไม่ค่ะ! ฉันจะอยู่ตรงนี้!" เมษาตอบอย่างเด็ดเดี่ยว เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าของเธอพันรอบบาดแผลของอาคิราอย่างรวดเร็ว อาคิรามองเมษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่เคยคิดว่าจะมีใครสักคนยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเขา "ทำไมเธอถึงทำแบบนี้" อาคิราถาม "เพราะฉันรักคุณค่ะ" เมษาตอบตรงๆ โดยไม่ลังเล "ฉันรักคุณอาคิรา" คำสารภาพรักของเมษาดังขึ้นท่ามกลางเสียงปืนและเสียงตะโกนของเหล่านักเลง ทำเอาอาคิราถึงกับหยุดนิ่ง หัวใจของเขาเต้นแรงกว่าเดิมหลายเท่า คำว่า "รัก" จากปากของเมษา มันมีความหมายมากกว่าคำพูดใดๆ ที่เขาเคยได้ยินมาตลอดชีวิต "เธอ... เธอพูดจริงเหรอ" อาคิราถามเสียงสั่น "จริงค่ะ" เมษายืนยัน "ฉันรู้ว่าคุณอาเป็นคนยังไง ฉันไม่เชื่อเรื่องที่คุณเป็นคนร้ายกาจอย่างที่ใครๆ พูด ฉันเห็นความอ่อนโยนและความดีในตัวคุณเสมอ" อาคิราจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเมษา เขาเห็นความจริงใจและความรักที่เปล่งประกายออกมาจากแววตาคู่นั้น ไม่เหมือนกับผู้หญิงคนไหนๆ ที่เขาเคยพบเจอ "ขอบคุณนะเมษา" อาคิราเอ่ยเสียงเบา "ขอบคุณจริงๆ" เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับชายอสรพิษอีกครั้ง แม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยประกายที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่ประกายแห่งความแค้นหรือความกระหายอำนาจอีกต่อไป แต่มันคือประกายแห่งความหวังและแรงใจที่ได้มาจากใครบางคน "แกคงจะดีใจมากสินะ" ชายอสรพิษเห็นท่าทีของอาคิรา "ที่มีผู้หญิงโง่ๆ ยอมพลีชีพเพื่อแก" "เธอไม่ได้โง่" อาคิราตอบ "เธอแค่รู้ว่าควรจะยืนอยู่ข้างใคร" "พอแล้ว!" อาคิราตะโกน "พวกแก! จัดการมันให้เด็ดขาด!" เขาต่อสู้ต่อไปด้วยพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล แรงใจจากเมษาทำให้เขาแข็งแกร่งกว่าเดิม