แดดบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านม่านโปร่งบางเข้ามากระทบใบหน้าของแพรวพรรณที่กำลังจดจ่ออยู่กับเอกสารกองหนาตรงหน้า เสียงกุญแจไขประตูห้องชุดหรูดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินเข้ามา เสียงเหล่านั้นไม่คุ้นเคย แต่กลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเธอ ราวกับมีใครบางคนมาปลุกความทรงจำที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว แพรวพรรณละสายตาจากกองเอกสาร เงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของเสียง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมคายนั้นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีก็ตาม “คุณ…” น้ำเสียงของแพรวพรรณสั่นเครือจนแทบเปล่งเสียงออกมาไม่เต็มคำ ความตกใจปนเปกับความรู้สึกอื่นๆ ที่ตีรวนอยู่ในอก จนเธอแทบจะควบคุมลมหายใจของตัวเองไม่ได้ “สวัสดีครับแพรว” เสียงทุ้มที่เคยคุ้นเคยดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานในโสตประสาทของเธอไม่ต่างจากวันวาน “ไม่คิดว่าจะเจอกันในสภาพแบบนี้นะ” แพรวพรรณเม้มปากแน่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอหย่าขาดจากชายตรงหน้าไปนานแล้ว ชีวิตของเธอควรจะสงบสุขดีหลังจากที่เขาจากไป แต่ทำไมการกลับมาของเขาถึงได้ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวผิดจังหวะเช่นนี้ “คุณมาทำอะไรที่นี่คะ” เธอถามเสียงแข็ง พยายามซ่อนความอ่อนแอที่กำลังคืบคลานเข้ามา “ผมมาหาคุณไง” เขาตอบเรียบๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เธออย่างไม่กระพริบ “มาทวงในสิ่งที่ผมเคยเสียไป” “คุณไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้นอีกแล้วนะคะ” แพรวพรรณลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับเขาอย่างไม่ยอมแพ้ “เราหย่ากันแล้ว ทุกอย่างมันจบไปแล้ว” “จบจริงหรือครับ” เขายิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “ผมไม่คิดว่ามันจะจบง่ายๆ ขนาดนั้นนะ แพรว” แพรวพรรณถอยหลังไปหนึ่งก้าว “คุณ… คุณอย่ามาทำตัวแบบนี้” “ผมทำตัวยังไงครับ” เขาถามพลางก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละนิด “ผมแค่กลับมาทวงของของผมคืน” “คุณไม่มีอะไรเป็นของคุณอีกแล้ว” แพรวพรรณเสียงดังขึ้น “ทุกอย่างในบ้านหลังนี้เป็นของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามา” “ผมแค่เข้ามาคุยกับภรรยาเก่าของผม” เขาพูดพลางสำรวจห้องชุดหรูอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่คิดว่าคุณจะใช้ชีวิตได้หรูหราขนาดนี้หลังจากผมไป” “คุณมาที่นี่เพื่อดูถูกฉันใช่ไหม” แพรวพรรณกัดฟันกรอด “เปล่าครับ” เขาหันกลับมาสบตาเธออีกครั้ง “ผมมาเพื่อบอกว่า ผมจะเอากลับคืนทุกอย่างที่เคยเป็นของผม” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงใจแพรวพรรณ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร มาสั่งมาสอนฉันได้” “ผมเคยเป็นผัวคุณนะแพรว” เขาเน้นคำว่า ‘ผัว’ ชัดเจน ราวกับจะย้ำเตือนให้เธอรู้ถึงอดีตที่ผ่านมา “และผมก็มีสิทธิ์ที่จะกลับมาทวงคืน” “สิทธิ์อะไรของคุณ” แพรวพรรณหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “คุณทิ้งฉันไป คุณเลือกที่จะเดินจากไป ไม่เคยแม้แต่จะเหลียวกลับมามองฉันเลยแม้แต่วันเดียว แล้วตอนนี้คุณจะมาทวงคืนอะไร” “ผมรู้ว่าคุณโกรธ” เขาพูดเสียงอ่อนลง “แต่ผมอยากให้คุณฟังผมก่อน” “ฉันไม่มีอะไรจะฟังจากคุณอีกแล้ว” แพรวพรรณเดินอ้อมเขาไปทางประตู “กรุณาออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้” “ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น” เขาพูดเสียงเด็ดขาด “จนกว่าผมจะได้ในสิ่งที่ผมต้องการ” “คุณจะได้อะไรจากฉัน” แพรวพรรณหันกลับมาถามอย่างไม่เข้าใจ “ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณแล้ว” “คุณไง” เขาตอบง่ายๆ เล่นเอาแพรวพรรณแทบทรุด “ผมจะเอากลับคืนมาให้ได้” แพรวพรรณมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไป ทั้งโกรธ ทั้งสับสน ทั้งหวาดกลัว ชายตรงหน้าคือธนาวัฒน์ อดีตสามีที่เธอเคยรักหมดหัวใจ แต่ความรักนั้นก็พังทลายลงด้วยเหตุผลบางอย่างที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ในตอนนั้น เขาหายไปจากชีวิตเธอโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ ทิ้งไว้เพียงบาดแผลและความว่างเปล่า จนเธอต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวเอง “คุณนี่มัน…” เธอส่ายหน้าอย่างระอา “ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ” “ผมเปลี่ยนไปมาก” ธนาวัฒน์บอก “แต่บางอย่างก็ยังเหมือนเดิม” “และบางอย่างที่คุณควรจะลืมไปแล้ว คุณก็ยังจำได้ดีสินะ” แพรวพรรณพูดประชด “ผมไม่เคยลืมคุณเลยนะแพรว” เขาบอก ดวงตาของเขาสื่อความหมายบางอย่างที่แพรวพรรณอ่านไม่ออก “ไม่เคยแม้แต่วันเดียว” แพรวพรรณรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งกายเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอจำได้ดีว่าครั้งหนึ่ง ธนาวัฒน์เคยบอกรักเธอมากแค่ไหน แต่สุดท้าย ความรักนั้นก็เป็นเพียงลมปากที่พัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว “คุณอย่าพูดในสิ่งที่คุณไม่รู้สึก” “ผมรู้สึก” เขาเน้นย้ำ “และผมก็มาเพื่อพิสูจน์ให้คุณเห็น” “พิสูจน์อะไร” แพรวพรรณถามอย่างไม่เข้าใจ “พิสูจน์ว่าผมยังรักคุณ” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา “และผมจะเอากลับคืนทุกอย่างที่เราเคยมี” แพรวพรรณอึ้งไปกับคำพูดนั้น เธอไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร รู้เพียงว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก การกลับมาของธนาวัฒน์ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ และเธอก็รู้สึกได้ว่าชีวิตที่สงบสุขของเธอ กำลังจะถูกรบกวนอีกครั้ง