หลังจากวันนั้น แพรวพรรณกลับมาที่คอนโดของเธอพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลาย เรื่องราวที่เกิดขึ้นในร้านอาหารยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด เธอพยายามทบทวนบทสนทนาทั้งหมด และพิจารณาความจริงใจของทุกคนที่เกี่ยวข้อง “ฉันควรจะเชื่อเขาจริงๆ หรือเปล่า” เธอถามตัวเองเสียงแผ่ว แม้ว่าคำอธิบายของธนาวัฒน์จะฟังดูมีเหตุผล และการปรากฏตัวของมินตราก็เหมือนจะเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญ แต่ความไม่ไว้วางใจที่สะสมมานานจากการถูกทอดทิ้งในอดีต ก็ยังคงเป็นกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางอยู่ ในเย็นวันนั้น โทรศัพท์ของแพรวพรรณก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ของธนาวัฒน์ “สวัสดีค่ะ” เธอรับสายด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความลังเล “แพรว… คุณเป็นไงบ้าง” เสียงของธนาวัฒน์ถามด้วยความเป็นห่วง “ฉัน… ฉันก็โอเคค่ะ” แพรวพรรณตอบ “แต่ฉันยังคงสับสนอยู่” “ผมรู้” ธนาวัฒน์ถอนหายใจ “ผมเสียใจนะแพรว ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้” “คุณไม่ต้องขอโทษฉันหรอกค่ะ” แพรวพรรณกล่าว “ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงทำแบบนั้น” “แต่ผมรู้ว่ามันยังไม่พอ” ธนาวัฒน์พูดต่อ “ผมอยากจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟังจริงๆ” “คุณ… คุณอยากจะเจอฉันอีกครั้งอย่างนั้นเหรอคะ” แพรวพรรณถาม “ใช่” ธนาวัฒน์ตอบทันที “ถ้าคุณสะดวก ผมอยากจะขอโทษคุณต่อหน้า” แพรวพรรณลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ “ก็ได้ค่ะ” “ขอบคุณนะแพรว” ธนาวัฒน์ฟังดูโล่งใจ “ผมจะไปหาคุณที่คอนโดนะ สะดวกไหม” “ค่ะ” แพรวพรรณตอบ “แต่… อย่าเพิ่งเข้ามาเลยนะคะ ขอเวลาฉันเตรียมตัวหน่อย” “ได้เลย” ธนาวัฒน์รับคำ “ผมจะไปถึงประมาณหนึ่งชั่วโมงนะ” แพรวพรรณวางสายโทรศัพท์ลง เธอมองกระจก เห็นใบหน้าของตัวเองที่ยังคงดูซีดเซียว เธอถอนหายใจยาว พยายามรวบรวมสติ “ฉันจะทำได้ไหมเนี่ย” เธอพึมพำกับตัวเอง ตลอดหนึ่งชั่วโมงที่รอคอย แพรวพรรณพยายามคิดถึงสิ่งที่เธออยากจะพูดกับธนาวัฒน์ เธอต้องการคำอธิบายที่ชัดเจนกว่านี้ ต้องการความมั่นใจว่าเขาจะไม่กลับไปทำร้ายเธออีก เมื่อเสียงกริ่งประตูดังขึ้น หัวใจของแพรวพรรณก็เต้นแรง เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู ธนาวัฒน์ยืนอยู่หน้าประตู เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ดูดีกว่าที่เธอเคยเห็นเสมอ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ มีแววตาที่สำนึกผิดและความหวังฉายชัด “สวัสดีครับ” เขาเอ่ยทักทาย “สวัสดีค่ะ” แพรวพรรณตอบรับ “เข้ามาสิคะ” ธนาวัฒน์เดินเข้ามาในห้อง แพรวพรรณเชิญเขานั่งลงที่โซฟา “คุณอยากดื่มอะไรไหมคะ” เธอถาม “น้ำเปล่าก็ได้ครับ” ธนาวัฒน์ตอบ แพรวพรรณเดินไปรินน้ำให้เขา ก่อนจะกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม บรรยากาศในห้องดูอึดอัดเล็กน้อย ทั้งสองต่างนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “คุณ… คุณอยากจะพูดอะไร” แพรวพรรณเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ธนาวัฒน์มองแพรวพรรณตรงๆ “ผมอยากจะขอโทษคุณแพรวพรรณจริงๆ” “เรื่องอะไรคะ” แพรวพรรณถาม “ทุกอย่าง” ธนาวัฒน์ตอบเสียงหนักแน่น “ผมเสียใจที่ในอดีต ผมเลือกที่จะหนีปัญหา และทำให้คุณต้องเจ็บปวด” “คุณ… จำได้จริงๆ ใช่ไหมคะ” แพรวพรรณถามเสียงสั่น “จำได้ทุกอย่าง” ธนาวัฒน์ยืนยัน “ผมไม่เคยลืมคุณเลยแพรว” คำพูดนั้นทำให้แพรวพรรณรู้สึกจุกที่อก เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่ “แล้ว… เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน” แพรวพรรณกล่าวต่อ “คุณหญิงอรพินท์… แล้วก็คุณมินตรา” “เรื่องนั้น… เป็นความตั้งใจของคุณหญิงอรพินท์จริงๆ ครับ” ธนาวัฒน์อธิบาย “ท่านเป็นห่วงคุณมาก และกลัวว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับคุณ” “แต่ทำไมต้องใช้การแต่งงานเป็นข้ออ้างล่ะคะ” แพรวพรรณยังคงสงสัย “เพราะนั่นคือวิธีเดียวที่ผมกับคุณหญิงอรพินท์คิดว่า จะทำให้คนที่กำลังจับตามองเราอยู่ เลิกสนใจคุณได้” ธนาวัฒน์อธิบาย “เมื่อทุกคนเชื่อว่าผมกำลังจะมีครอบครัวใหม่ และกำลังจะร่วมธุรกิจกับตระกูลของคุณมินตรา พวกเขาก็จะคิดว่าเป้าหมายของพวกเขาเปลี่ยนไป” “แล้วคุณมินตรา… เธอ… เธอชอบคุณอย่างนั้นเหรอคะ” แพรวพรรณถามเสียงเบา ธนาวัฒน์พยักหน้า “ใช่ครับ คุณมินตราเป็นคนดีมาก เธอเข้าใจสถานการณ์ และยินดีที่จะช่วยเหลือ” “แล้วคุณล่ะคะ” แพรวพรรณถามตรงๆ “คุณรู้สึกยังไงกับคุณมินตรา” ธนาวัฒน์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “ผม… ผมเห็นคุณมินตราเป็นน้องสาวครับ” คำตอบนั้นทำให้แพรวพรรณรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก “ผมรักคุณนะแพรว” ธนาวัฒน์พูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา “ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมากในอดีต แต่ผมอยากจะขอโอกาสอีกครั้ง” แพรวพรรณมองธนาวัฒน์ ดวงตาของเขาสื่อถึงความจริงใจที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณ… คุณจะแน่ใจเหรอคะว่าคุณจะไม่ทำร้ายฉันอีก” แพรวพรรณถามอย่างตรงไปตรงมา “ผมสัญญา” ธนาวัฒน์กล่าว “ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีก ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ” แพรวพรรณเงียบไป เธอใช้เวลาพิจารณาคำพูดของธนาวัฒน์ และมองเข้าไปในดวงตาของเขา “ฉัน… ฉันให้โอกาสคุณ” แพรวพรรณกล่าวในที่สุด รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของธนาวัฒน์ เขารู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก “ขอบคุณนะแพรว” เขาพูด “ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง” “แต่…” แพรวพรรณกล่าวต่อ “ฉันอยากให้คุณบอกความจริงทั้งหมดกับฉันนะ” “แน่นอนครับ” ธนาวัฒน์พยักหน้า “ผมพร้อมที่จะเล่าทุกอย่างให้คุณฟัง” ทั้งสองนั่งคุยกันอีกนาน ธนาวัฒน์เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขาเคยปกปิดแพรวพรรณในอดีต รวมถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่พวกเขาหย่าร้างกัน เขาเล่าถึงความพยายามของครอบครัวศัตรูที่จะทำร้ายเขา และการที่เขาต้องตัดสินใจทำสิ่งที่อาจจะดูเหมือนไม่เห็นแก่ตัว แพรวพรรณรับฟังอย่างตั้งใจ เธอเริ่มเข้าใจในสิ่งที่ธนาวัฒน์เคยเผชิญ และเริ่มเห็นใจเขามากขึ้น “ฉัน… ฉันขอโทษนะ” แพรวพรรณกล่าว “ที่ฉันเคยเข้าใจคุณผิด” “ไม่เป็นไรครับ” ธนาวัฒน์ยิ้ม “ผมดีใจที่วันนี้เราได้มาคุยกันแบบนี้” การขอโทษที่แสนนานในที่สุดก็เกิดขึ้น และมันก็เหมือนเป็นการเปิดประตูบานใหม่ให้กับความสัมพันธ์ของทั้งสองคน แพรวพรรณรู้สึกว่าความรู้สึกสับสนในใจค่อยๆ จางหายไป เธอเริ่มมองเห็นอนาคตอีกครั้ง