วันเวลาผ่านไป ธนาวัฒน์ยังคงทุ่มเทให้กับธุรกิจของเขาอย่างเต็มที่ เขาเดินทางบ่อยขึ้น ประชุมดึกขึ้น และมีเวลาน้อยลงที่จะอยู่กับแพรวพรรณ แต่ทุกครั้งที่เขาได้คุยกับเธอ เขาก็จะเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้เธอฟังเสมอ ไม่เคยขาดการติดต่อ แพรวพรรณพยายามทำความเข้าใจ เธอกำหนดตารางเวลาของตัวเองใหม่ หาอะไรทำในช่วงที่ธนาวัฒน์ไม่อยู่ เธอออกกำลังกาย อ่านหนังสือ หรือพบปะเพื่อนฝูง ทำให้ชีวิตของเธอไม่ว่างเปล่าจนเกินไป แต่กระนั้นก็ตาม บางครั้งเธอก็อดคิดถึงเขาไม่ได้ โดยเฉพาะในยามค่ำคืนที่ต้องนอนคนเดียว “เขาจะจำได้ไหมนะว่าวันนี้เป็นวันครบรอบของเรา” เธอถามตัวเองด้วยความหวังเล็กๆ “เขาจะโทรมาไหมนะ” คืนนั้น แพรวพรรณนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา “ฉันควรจะโทรไปหาเขาไหมนะ” แต่แล้ว โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น ข้อความจากธนาวัฒน์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ “ที่รัก… โทษทีนะครับที่วันนี้ผมอาจจะไม่ได้บอกอะไรเป็นพิเศษ” หัวใจของแพรวพรรณเต้นแรง เธอรีบเปิดอ่าน “ผมรู้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญสำหรับเรา และผมก็เสียใจที่ผมติดประชุมจนถึงดึก” “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมคิดถึงคุณตลอดเวลา และผมก็รักคุณมากนะ” “เมื่อผมกลับไป ผมจะชดเชยให้คุณนะครับ สัญญา” “รักคุณเสมอ” “ธนาวัฒน์” แพรวพรรณอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาคลอเบ้า เธอรู้สึกทั้งดีใจและเสียใจปะปนกัน “เขา… เขายังจำได้” เธอพึมพำ แม้จะไม่ได้ฉลองอย่างยิ่งใหญ่ แต่การได้รับรู้ว่าธนาวัฒน์ยังคงจำได้ และยังคงคิดถึงเธอ ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจของเธออบอุ่น ไม่กี่วันต่อมา เมื่อธนาวัฒน์กลับมาถึง เขาตรงมาหาแพรวพรรณทันที “แพรว… ผมขอโทษจริงๆ นะ” เขาพูดเมื่อเจอหน้ากัน “ไม่เป็นไรค่ะ” แพรวพรรณยิ้ม “ฉันเข้าใจค่ะ” “ผมรู้ว่าคุณอาจจะรู้สึกไม่ดี” ธนาวัฒน์พูดต่อ “ผมเลย… ผมมีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้คุณ” เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมา ยื่นให้แพรวพรรณ แพรวพรรณค่อยๆ เปิดกล่องออก ข้างในเป็นสร้อยคอทองคำขาวประดับเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ส่องประกายระยิบระยับ “สวยจังค่ะ” แพรวพรรณอุทานด้วยความประหลาดใจ “ผมเลือกด้วยตัวเองเลยนะ” ธนาวัฒน์ยิ้ม “ผมหวังว่าคุณจะชอบ” “ฉันชอบมากค่ะ” แพรวพรรณตอบรับด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณนะคะ” ธนาวัฒน์ค่อยๆ นำสร้อยคอมาคล้องคอให้แพรวพรรณ เขาใช้เวลาสั้นๆ นั้น สัมผัสกับผิวเนียนนุ่มของเธอ “มันสวยมากเลยค่ะ” แพรวพรรณเอ่ยชม “แต่ก็ยังไม่สวยเท่าเจ้าของ” ธนาวัฒน์พูด พร้อมกับมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แพรวพรรณรู้สึกเขินอาย แต่ก็มีความสุข เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับธนาวัฒน์กำลังแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ “หลังจากนี้… คุณจะมีเวลาให้ฉันมากขึ้นไหมคะ” แพรวพรรณถามอย่างมีความหวัง “แน่นอนครับ” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมจะจัดสรรเวลาให้คุณเป็นพิเศษ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเหงาอีกต่อไป” “ฉันอยากให้เป็นอย่างนั้นค่ะ” แพรวพรรณยิ้ม “แล้ว… คุณมินตราล่ะคะ” แพรวพรรณถาม “ยังติดต่อกันอยู่ไหมคะ” “เราก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันครับ” ธนาวัฒน์ตอบ “เธอเองก็มีความสุขดี” “ฉันดีใจที่ได้ยินแบบนั้นค่ะ” แพรวพรรณกล่าว “คุณเป็นคนดีจริงๆ นะคะ” “ผมพยายามจะเป็นครับ” ธนาวัฒน์บอก “และทุกอย่างก็เป็นเพราะคุณ” เขาก้มลงจูบแพรวพรรณอย่างอ่อนหวาน รสจูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และความหวัง แพรวพรรณรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวธนาวัฒน์ เขาไม่ได้เป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เขามีความรับผิดชอบมากขึ้น ใส่ใจคนรอบข้าง และที่สำคัญที่สุด คือเขารักเธออย่างแท้จริง แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังมีความท้าทายรออยู่ แต่แพรวพรรณก็เชื่อมั่นว่า เธอและธนาวัฒน์จะสามารถผ่านพ้นทุกอุปสรรคไปได้ด้วยกัน “คุณรู้ไหม” แพรวพรรณพูดขึ้นหลังจูบ “ฉันคิดว่า… เราผ่านบททดสอบที่สำคัญมาได้แล้วนะคะ” ธนาวัฒน์มองเธอด้วยความรัก “ใช่ครับที่รัก เราผ่านมันมาได้แล้ว และเราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน” เขาประคองใบหน้าของเธอไว้ แล้วจูบเธออีกครั้ง เป็นจูบที่ยาวนานและลึกซึ้ง จูบที่ยืนยันความรักที่มั่นคง และสัญญาถึงอนาคตที่สดใสของพวกเขา.