"แต่ก็ยังไม่สวยเท่าเจ้าของ" ธนาวัฒน์กระซิบข้างหูแพรวพรรณ ขณะที่มือของเขายังคงประคองลำคอของเธออยู่ แพรวพรรณรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอ ทำให้เธอขนลุกซู่ เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงห้าวของเขา "คุณก็พูดไป" แพรวพรรณแกล้งทำเป็นเสียงดุ แต่ในใจกลับพองโตด้วยความสุข รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธอหันกลับมาสบตากับธนาวัฒน์ ดวงตาของเขาทอประกายอบอุ่น เป็นประกายแห่งความรักและความหวงแหนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมพูดจริงนะ" ธนาวัฒน์ยืนยัน เขาค่อยๆ ลดมือลง ปล่อยให้สร้อยคออันสวยงามนั้นทอดตัวอยู่บนเนินอกของเธอ "ผมดีใจนะที่มันทำให้คุณมีความสุข" "ฉันมีความสุขอยู่แล้วค่ะ" แพรวพรรณตอบ ยื่นมือไปสัมผัสสร้อยคอเบาๆ "แค่คุณกลับมาหาฉัน ก็มีความสุขที่สุดแล้ว" คำพูดนั้นทำให้ธนาวัฒน์ยิ้มกว้าง เขาโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของแพรวพรรณอย่างแผ่วเบา "ผมก็เหมือนกันครับ ผมคิดถึงคุณมากจริงๆ ตลอดเวลาที่ผมต้องเดินทาง ผมนึกถึงแต่หน้าคุณ" "แล้วงานล่ะคะ เรียบร้อยดีแล้วหรือยัง" แพรวพรรณถาม เธอผละออกจากอ้อมกอดเล็กน้อย เพื่อให้เขามีพื้นที่ในการตอบ "เกือบแล้วครับ เหลืออีกไม่มากแล้ว" ธนาวัฒน์ถอนหายใจเบาๆ "ผมจะพยายามสะสางให้เสร็จเร็วที่สุด ผมอยากจะใช้เวลาอยู่กับคุณให้มากขึ้น" "ฉันก็หวังอย่างนั้นค่ะ" แพรวพรรณตอบ สายตาของเธอบ่งบอกถึงความต้องการที่ลึกซึ้งกว่านั้น "การเดินทางบ่อยๆ แบบนี้ มันก็… ทำให้เราห่างกันนะคะ" ธนาวัฒน์กุมมือของเธอไว้แน่น "ผมรู้ครับ ผมเข้าใจดี และผมก็ขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องรู้สึกแบบนี้" เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "แต่ผมอยากให้คุณเชื่อใจผมนะแพรว ผมกำลังทำทุกอย่างเพื่ออนาคตของเรา เพื่อให้เราไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องเงินทอง หรือปัญหาที่เคยเกิดขึ้นอีก" "ฉันเชื่อค่ะ" แพรวพรรณตอบอย่างมั่นใจ "แต่บางครั้ง… ในคืนที่เงียบเหงา ฉันก็อดคิดถึงอ้อมกอดของคุณไม่ได้" ธนาวัฒน์ดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง แน่นกว่าเดิม "ผมก็เหมือนกันครับ ผมก็คิดถึงคุณทุกนาทีทุกวินาที" เขาซบหน้ากับเรือนผมของเธอ "ผมสัญญาว่าเมื่อผมเคลียร์เรื่องงานเสร็จ ผมจะหาเวลาพาคุณไปพักผ่อน ไปเที่ยวในที่ที่คุณอยากไป" "จริงนะคะ" แพรวพรรณเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างมีความหวัง "จริงสิ" ธนาวัฒน์ตอบหนักแน่น "คุณอยากไปที่ไหนเป็นพิเศษไหม" แพรวพรรณครุ่นคิดเล็กน้อย "เคยมีครั้งหนึ่ง… คุณเคยสัญญากับฉันว่าจะพาไปดูทะเลดาวที่เขาใหญ่" ธนาวัฒน์ยิ้ม "จำได้สิ วันนั้นคุณตื่นเต้นมากเลยนะ แต่สุดท้ายเราก็ไปไม่ได้เพราะเรื่องงานของคุณ" "คราวนี้เราจะได้ไปจริงๆ ใช่ไหมคะ" แพรวพรรณถามด้วยความหวัง "แน่นอน" ธนาวัฒน์ตอบ "ผมจะทำให้ความฝันเล็กๆ ของเราเป็นจริง" ช่วงเวลาต่อมา ธนาวัฒน์พยายามแบ่งเวลาให้กับแพรวพรรณให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่างานจะยังคงมีเข้ามาไม่ขาดสาย แต่เขาก็จะจัดสรรเวลาเพื่อโทรหา ส่งข้อความ หรือแม้กระทั่งวิดีโอคอลหาเธอในยามพักกลางวัน "วันนี้เป็นไงบ้างครับคนเก่ง" ธนาวัฒน์ถามผ่านหน้าจอโทรศัพท์ ภาพใบหน้าของเขาปรากฏขึ้นมา แพรวพรรณกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในออฟฟิศ "ก็เรื่อยๆ ค่ะ แล้วคุณล่ะคะ ประชุมเป็นไงบ้าง" แพรวพรรณตอบ พยายามเก็บอาการคิดถึงเอาไว้ "เหนื่อยหน่อย แต่ก็ใกล้เสร็จแล้ว" ธนาวัฒน์ถอนหายใจ "อยากเจอคุณจังเลย" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" แพรวพรรณตอบ เสียงของเธออ่อนลง "คุณจะกลับถึงบ้านเมื่อไหร่คะ" "น่าจะดึกหน่อยนะ ผมต้องสะสางเอกสารให้เสร็จก่อน" ธนาวัฒน์บอก "แต่ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะรีบกลับที่สุด" "ค่ะ" แพรวพรรณพยักหน้า "ดูแลตัวเองด้วยนะคะ อย่าหักโหมเกินไป" "รู้แล้วครับ" ธนาวัฒน์ยิ้ม "คุณก็เหมือนกันนะ ทานข้าวเย็นด้วยนะ อย่าลืม" "ค่ะ" บทสนทนาสั้นๆ นี้ แม้จะไม่ได้เจอกัน แต่ก็เติมเต็มความรู้สึกเหงาในใจของแพรวพรรณได้เป็นอย่างดี เธอรู้ว่าธนาวัฒน์กำลังพยายามอย่างเต็มที่ที่จะประคับประคองความสัมพันธ์ของพวกเขา อย่างไรก็ตาม การเดินทางบ่อยๆ ของธนาวัฒน์ก็ยังคงเป็นบททดสอบที่สำคัญ ยิ่งเขาต้องห่างไกลเท่าไหร่ ความกังวลในใจของแพรวพรรณก็ยิ่งก่อตัวมากขึ้นเท่านั้น เธอเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในตัวธนาวัฒน์ บางครั้งเขาก็ดูเหนื่อยล้า และมีอาการหงุดหงิดง่ายกว่าปกติ วันหนึ่ง ระหว่างที่พวกเขากำลังคุยโทรศัพท์กัน แพรวพรรณสังเกตเห็นว่าธนาวัฒน์กำลังคุยกับเธอไปด้วย และมีเสียงคนอื่นแทรกเข้ามาเป็นระยะ "ขอโทษนะแพรว เดี๋ยวผมขอวางสายก่อนนะ พอดีคุณลูกค้าโทรมา" ธนาวัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "คะ… ค่ะ" แพรวพรรณตอบอย่างอึ้งๆ เธอไม่เคยได้ยินน้ำเสียงแบบนี้จากเขามาก่อน "ผมขอโทษจริงๆ นะ ไว้ผมโทรกลับ" ธนาวัฒน์ตัดสายไปทันที ทิ้งให้แพรวพรรณนั่งนิ่งอยู่กับความรู้สึกที่ตีบตันในอก "เขา… เขาเปลี่ยนไปจริงๆ เหรอ" เธอถามตัวเองเบาๆ ความคิดที่ว่าธนาวัฒน์อาจจะกำลังกลับไปเป็นคนเดิมเริ่มฉายชัดในหัวอีกครั้ง เธอพยายามสะบัดความคิดนั้นออกไป แต่ก็ทำได้ยาก ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่มั่นคงในความสัมพันธ์นี้มากขึ้นเท่านั้น เธอเริ่มคิดถึงการพบปะพูดคุยกับธนาวัฒน์แบบตัวต่อตัวอีกครั้ง เพื่อที่จะได้เห็นแววตาของเขา สัมผัสถึงมือของเขา และรับรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเขา "ฉันต้องเจอเขา" แพรวพรรณตัดสินใจ "ฉันต้องไปหาเขา" เธอจึงตัดสินใจที่จะเดินทางไปหาธนาวัฒน์ที่บริษัท โดยที่ไม่ได้แจ้งให้เขาทราบล่วงหน้า เธอหวังว่าการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเธอ จะทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ และอาจจะทำให้สถานการณ์ระหว่างพวกเขาดีขึ้น แพรวพรรณขับรถมาถึงบริษัทของธนาวัฒน์ เธอลงจากรถ ยืนมองตึกสูงตระหง่านที่ตั้งอยู่ตรงหน้า หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความหวัง ความกลัว และความไม่แน่ใจ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวเข้าไปในอาคารนั้น หวังว่าทุกอย่างจะคลี่คลายไปในทางที่ดี