แพรวพรรณเดินเข้าไปในล็อบบี้ของบริษัทธนาวัฒน์อย่างสง่างาม เธอสอบถามพนักงานต้อนรับถึงห้องทำงานของธนาวัฒน์ ซึ่งพนักงานก็ให้ข้อมูลด้วยท่าทีสุภาพ พลางมองเธอด้วยสายตาใคร่รู้ "คุณธนาวัฒน์อยู่ชั้นบนสุดค่ะ" พนักงานแจ้ง "คุณสามารถขึ้นลิฟต์ไปได้เลยค่ะ" แพรวพรรณกล่าวขอบคุณ แล้วเดินตรงไปยังลิฟต์ เธอรอไม่นาน ลิฟต์ก็เปิดออก เธอเดินเข้าไปกดชั้นที่ต้องการ ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด เธอก็เห็นเงาร่างคุ้นตาเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว "คุณแพรวพรรณ!" เสียงนั้นดังขึ้น แพรวพรรณหันไปมองด้วยความตกใจ "คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" ธนาวัฒน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความประหลาดใจระคนตื่นตระหนก "ฉัน… ฉันแค่อยากมาหาคุณน่ะค่ะ" แพรวพรรณตอบ พยายามเก็บอาการตื่นเต้นของตัวเองไว้ "แต่… ผมนึกว่าคุณยังอยู่ที่บ้านเสียอีก" ธนาวัฒน์มองสำรวจเธออย่างพิจารณา "คุณไม่ได้บอกผมเลยว่าจะมา" "ฉันอยากให้เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์น่ะค่ะ" แพรวพรรณพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูไม่เป็นธรรมชาติเท่าไหร่นัก ธนาวัฒน์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "เอาเถอะครับ ขึ้นมาด้วยกันเลย" ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นไปเงียบๆ บรรยากาศภายในลิฟต์อึดอัดกว่าที่แพรวพรรณเคยรู้สึก เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในท่าทีของธนาวัฒน์ เมื่อลิฟต์เปิดออกชั้นบนสุด บรรยากาศก็ยิ่งทวีความตึงเครียด แพรวพรรณเห็นเลขาฯ ของธนาวัฒน์ยืนรออยู่หน้าห้องทำงาน "สวัสดีค่ะคุณแพรวพรรณ" เลขาฯ กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม "คุณธนาวัฒน์รอคุณอยู่ค่ะ" "คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันจะมา" แพรวพรรณถามอย่างสงสัย "คุณธนาวัฒน์เห็นคุณขับรถมาตอนกำลังจะขึ้นลิฟต์ค่ะ" เลขาฯ ตอบ "เลยให้ฉันขึ้นมาก่อน เพื่อแจ้งให้ท่านทราบ" แพรวพรรณรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ความเซอร์ไพรส์ของเธอถูกเปิดเผยเสียก่อน แต่ก็พยายามไม่แสดงออก ธนาวัฒน์เดินนำเธอเข้าไปในห้องทำงานที่โอ่อ่าและตกแต่งอย่างหรูหรา เขาเชิญให้นั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ "มีอะไรเหรอครับที่ทำให้คุณอยากมาหาผมถึงที่นี่" ธนาวัฒน์ถาม นั่งลงข้างๆ เธอ แต่รักษาระยะห่างเล็กน้อย แพรวพรรณมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามจับสัญญาณบางอย่าง "ฉัน… ฉันแค่คิดถึงคุณน่ะค่ะ แล้วก็… อยากจะคุยกับคุณเรื่องที่เราคุยกันเมื่อวันก่อน" "เรื่องงานใช่ไหมครับ" ธนาวัฒน์ถาม "ไม่ใช่ค่ะ" แพรวพรรณส่ายหน้า "ฉันหมายถึง… เรื่องที่ว่าคุณอาจจะมีเวลาให้ฉันน้อยลง" ธนาวัฒน์ถอนหายใจเบาๆ "ผมบอกคุณแล้วไงครับว่าผมจะพยายามให้ดีที่สุด" "แต่เมื่อวาน คุณ… คุณวางสายฉันไปเพราะเรื่องงาน" แพรวพรรณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "ฉันรู้สึกว่า… เหมือนคุณกำลังจะกลับไปเป็นคนเดิม" ธนาวัฒน์นิ่งไป เขาดูประหลาดใจกับคำพูดของเธอ "แพรว… ผมไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดนะ" ธนาวัฒน์พูดเสียงอ่อนลง "เมื่อวานผมต้องคุยกับลูกค้าจริงๆ มันเป็นเรื่องเร่งด่วนมาก" "แต่… คุณไม่เห็นบอกฉันเลย" แพรวพรรณพูดต่อ "คุณแค่บอกว่าจะวางสาย แล้วก็ไปเลย" "ผมขอโทษนะ" ธนาวัฒน์กล่าว "ผมอาจจะสื่อสารผิดไปจริงๆ ผมเหนื่อยมากในวันนั้น" แพรวพรรณมองเขาอย่างพิจารณา เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา แต่ความรู้สึกไม่มั่นคงก็ยังคงมีอยู่ "ฉัน… ฉันแค่อยากให้คุณเห็นใจฉันบ้างค่ะ" แพรวพรรณพูด "การที่ต้องรอคุณ การที่ต้องอยู่คนเดียว มัน… มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคะ" ธนาวัฒน์โน้มตัวเข้ามาจับมือของเธอไว้ "ผมรู้ครับ ผมเข้าใจดี" เขาบีบมือเธอเบาๆ "ผมขอโทษจริงๆ นะ ผมจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก" "คุณแน่ใจนะคะ" แพรวพรรณถาม "แน่ใจครับ" ธนาวัฒน์ยืนยัน "ผมจะพยายามมากกว่านี้ ผมจะหาเวลาให้คุณจริงๆ" ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว หญิงสาวคนหนึ่งในชุดสูทสีดำยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความตกใจระคนหวาดกลัว "คุณธนาวัฒน์คะ… เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" ธนาวัฒน์ผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียด "เกิดอะไรขึ้น" "หุ้นของบริษัทเรา… ตกลงฮวบฮาบเลยค่ะ!" หญิงสาวคนนั้นรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน "เหมือนมีคนปล่อยข่าวลือเสียหายออกมา" ธนาวัฒน์หันมามองแพรวพรรณ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ผม… ผมต้องจัดการเรื่องนี้ก่อนนะแพรว" "ค่ะ" แพรวพรรณตอบ พลางมองไปที่หญิงสาวคนนั้นอย่างสงสัย "ใครกันนะที่จะทำแบบนี้" ธนาวัฒน์หันไปพูดกับเลขาฯ "คุณช่วยตรวจสอบแหล่งข่าวที่ปล่อยข่าวลือมาให้ผมทีนะ ผมจะไปดูสถานการณ์ที่ห้องประชุม" เมื่อธนาวัฒน์เดินออกไป แพรวพรรณก็นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา เธอรู้สึกถึงความสับสนปนเป เธอมองเห็นความเครียดที่ฉายชัดบนใบหน้าของธนาวัฒน์ และก็อดสงสัยไม่ได้ว่าใครกันที่กำลังพยายามทำลายบริษัทของเขา เธอตัดสินใจที่จะรออยู่ตรงนั้น เธอไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้บ้าง แต่เธอรู้สึกว่าเธอต้องอยู่ตรงนี้ อยู่เคียงข้างเขา ในช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แพรวพรรณได้ยินเสียงการพูดคุยที่ดังมาจากห้องประชุมเป็นระยะ เธอพยายามเพ่งสมาธิเพื่อจับใจความ แต่ก็ไม่สามารถทำได้ ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างชัดเจน "ฉันไม่ยอมให้คุณทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมาเด็ดขาด!" แพรวพรรณเบิกตากว้าง เธอจำเสียงนั้นได้ทันที เป็นเสียงของ… วรัทยา เสียงของธนาวัฒน์ดังขึ้นมาตาม "วรัทยา! นี่มันเรื่องอะไรกัน! ทำไมคุณถึงทำแบบนี้!" "ฉันทำเพราะฉันรักคุณไงคะ!" เสียงของวรัทยาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณกำลังจะทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนอื่น คุณไม่มีวันเลือกฉันเลย!" แพรวพรรณรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เธอลุกขึ้นยืนทันที หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอเดินตรงไปยังประตูห้องประชุม เปิดมันออกอย่างแรง ภาพที่เธอเห็นทำให้โลกรอบตัวหยุดหมุน ธนาวัฒน์ยืนเผชิญหน้ากับวรัทยา ท่ามกลางพนักงานบริษัทที่ยืนมองด้วยความตกตะลึง "วรัทยา… คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" ธนาวัฒน์หันมามองแพรวพรรณ ใบหน้าของเขาซีดเผือด "คุณแพรวพรรณ…" ธนาวัฒน์เอ่ยชื่อเธอเบาๆ "ฉัน… ฉันได้ยินทุกอย่างค่ะ" แพรวพรรณพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "คุณ… คุณโกหกฉัน" วรัทยาหันมามองแพรวพรรณด้วยสายตาแห่งชัยชนะ "เห็นไหมคะ คุณแพรวพรรณ ผู้ชายคนนี้ไม่ได้รักคุณเลย เขาแค่หลอกใช้คุณ" "ไม่จริง!" ธนาวัฒน์ตะโกน "วรัทยา หยุดเดี๋ยวนี้!" แต่คำพูดของเขาก็เหมือนจะสายเกินไปแล้ว แพรวพรรณมองธนาวัฒน์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้น "ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ" แพรวพรรณพึมพำ "คุณเคยบอกว่าคุณรักฉัน" "ผมรักคุณครับแพรว! ผมรักคุณจริงๆ!" ธนาวัฒน์พยายามเดินเข้ามาหาเธอ แต่แพรวพรรณก็ถอยหลังไป "อย่าเข้ามานะ!" เธอร้องบอก "อย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก" แพรวพรรณหันหลังวิ่งออกจากห้องประชุมอย่างรวดเร็ว เธอไม่สามารถทนอยู่ตรงนั้นได้อีกต่อไป ภาพของธนาวัฒน์กับวรัทยา ยังคงติดตาเธออยู่ เธอวิ่งลงบันไดหนีไฟ หัวใจของเธอแตกสลาย ความเชื่อใจที่เธอค่อยๆ สร้างขึ้นมา กลับถูกทำลายลงในพริบตา