เสียงฝีเท้าของแพรวพรรณดังสะท้อนไปมาในโถงบันไดหนีไฟ เธอไม่หยุดวิ่งจนกว่าจะถึงชั้นล่างสุด หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ภาพของธนาวัฒน์กับวรัทยาที่กำลังโต้เถียงกัน ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ คำพูดของวรัทยาที่ว่า "ฉันทำเพราะฉันรักคุณไงคะ" และ "คุณกำลังจะทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนอื่น" ดังก้องอยู่ในหู ราวกับเป็นเสียงกังวานที่เยาะเย้ยเธอ แพรวพรรณเดินโซซัดโซเซออกมาจากอาคารบริษัทธนาวัฒน์ เธอไม่รู้จะไปที่ไหน ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ความรู้สึกที่ถูกทรยศหักหลังถาโถมเข้ามาจนเธอแทบยืนไม่อยู่ เธอเห็นรถของตัวเองจอดอยู่ เธอเดินเข้าไปเปิดประตู นั่งลงในรถ ปิดประตูลงอย่างแรง "ทำไม… ทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงสั่นเครือ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองไปที่รายชื่อของธนาวัฒน์ แต่เธอไม่กล้ากดโทรออก เธอรู้ว่าถ้าเธอโทรไป เธอจะไม่มีคำพูดใดๆ ที่จะพูดออกไปได้ นอกจากความผิดหวังและความเสียใจ ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดที่สับสน โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ "ธนาวัฒน์" เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย "แพรว… ได้โปรดฟังผมนะ" เสียงของธนาวัฒน์ดังขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความร้อนรนและสิ้นหวัง "ฉัน… ฉันไม่รู้จะฟังอะไรอีกแล้วค่ะ" แพรวพรรณตอบ เสียงของเธอแหบพร่า "ผมขอโทษนะแพรว ผมขอโทษจริงๆ" ธนาวัฒน์พูดต่อ "เรื่องวรัทยา… มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" "ซับซ้อนยังไงคะ" แพรวพรรณถามอย่างเย็นชา "ฉันได้ยินที่คุณพูดกับเธอแล้ว มันชัดเจนมาก" "มันไม่ใช่แบบนั้นนะแพรว" ธนาวัฒน์พยายามอธิบาย "วรัทยาเป็นคนที่ผมเคย… เคยคบหามาก่อน แต่ผมเลิกกับเธอไปนานแล้ว" "แล้วทำไมเธอถึงพูดเหมือนคุณกำลังจะทิ้งเธอไปหาผู้หญิงคนอื่น" แพรวพรรณถามต่อ "เธอ… เธอเข้าใจผิดไปเองครับ" ธนาวัฒน์กล่าว "เธอแค่หึงและหวงผมมากไปหน่อย แต่ผมไม่เคยมีอะไรกับเธออีกเลยจริงๆ" "แล้วที่เธอปล่อยข่าวลือทำลายบริษัทของคุณล่ะคะ" แพรวพรรณถาม "นั่น… นั่นเป็นเพราะเธอโกรธผมครับ" ธนาวัฒน์ตอบ "ผมพยายามจะเคลียร์เรื่องนี้กับเธอ แต่เธอก็ไม่ยอมฟัง" แพรวพรรณเงียบไป เธอไม่รู้จะเชื่อเขาดีหรือไม่ คำอธิบายของเขามันฟังดูมีเหตุผล แต่ความเจ็บปวดที่เธอรู้สึกมันรุนแรงเกินกว่าจะมองข้ามไปง่ายๆ "ทำไมคุณไม่บอกฉันเรื่องวรัทยาตั้งแต่แรกคะ" แพรวพรรณถาม "ผม… ผมกลัวคุณจะเข้าใจผิดครับ" ธนาวัฒน์ยอมรับ "ผมรู้ว่าเราเพิ่งจะกลับมาคืนดีกัน ผมไม่อยากให้มีเรื่องอะไรมาทำให้คุณไม่สบายใจ" "แต่สุดท้าย… มันก็ทำให้ฉันไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิมอีกนะคะ" แพรวพรรณพูดเสียงเบา "คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกหลอกอีกครั้ง" "ผมไม่ได้หลอกคุณนะแพรว" ธนาวัฒน์ยืนยัน "ผมรักคุณ ผมต้องการแค่คุณจริงๆ" "แต่คุณเคยบอกว่าคุณรักฉันเหมือนกัน" แพรวพรรณพูดถึงความสัมพันธ์ครั้งเก่า "แล้วสุดท้าย… คุณก็เลือกที่จะอยู่กับคนอื่น" "ครั้งนี้มันไม่เหมือนกันนะแพรว" ธนาวัฒน์รีบแก้ตัว "ผมจะไม่ยอมเสียคุณไปอีกเด็ดขาด" "ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อคุณได้อีกหรือเปล่า" แพรวพรรณพูดอย่างเหนื่อยอ่อน "ความไว้ใจมัน… มันยากที่จะสร้างขึ้นมาใหม่นะคะ" "ผมรู้ครับ" ธนาวัฒน์ตอบ "แต่ผมจะพยายาม ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง" "ฉัน… ฉันขอเวลาคิดนะคะ" แพรวพรรณกล่าว "ฉันเหนื่อยเหลือเกิน" "ได้ครับ" ธนาวัฒน์ตอบ "ผมจะรอ คุณอยากให้ผมทำอะไร บอกผมได้เลยนะ" แพรวพรรณวางสายโทรศัพท์ลง เธอทิ้งตัวเอนหลังพิงเบาะรถ น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง ความรู้สึกผิดหวังและความเจ็บปวดมันถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับธนาวัฒน์จะดำเนินต่อไปอย่างไร รอยร้าวที่เกิดขึ้นมันลึกเกินกว่าที่จะประสานได้ง่ายๆ หรือไม่ เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผู้คนเดินสวนไปมาอย่างไม่รู้เรื่องราว เธอรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก ความรักที่เคยคิดว่ากำลังจะสมหวัง กลับต้องมาเผชิญหน้ากับบททดสอบที่แสนสาหัสอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถผ่านมันไปได้หรือไม่ ธนาวัฒน์พยายามขอโอกาสอีกครั้ง แต่แพรวพรรณก็ยังคงสับสนและเจ็บปวด เธอมองย้อนกลับไปถึงวันที่เธอตัดสินใจจะกลับมาหาเขา เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขนาดนี้ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งต่อไปของเธอ จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของความสัมพันธ์ครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นการให้อภัยและเริ่มต้นใหม่ หรือการตัดใจและเดินจากไปอย่างถาวร แพรวพรรณหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ เธอรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องตัดสินใจเลือกทางที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง แม้ว่ามันอาจจะหมายถึงการต้องเสียหัวใจอีกครั้งก็ตาม