"คุณกลัวผมจะเข้าใจผิด" แพรวพรรณทวนคำของธนาวัฒน์ เสียงของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "แล้วตอนนี้คุณคิดว่าฉันเข้าใจผิดอยู่หรือเปล่าคะ" ธนาวัฒน์เงียบไป เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร ความผิดของเขาคือการปิดบัง และความผิดของเขาอีกอย่างคือการปล่อยให้สถานการณ์บานปลายจนแพรวพรรณต้องมาเห็นภาพที่น่าจะเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด กลายเป็นรอยร้าวที่ใหญ่เกินกว่าจะมองข้าม "แพรว… ผมรู้ว่าผมทำผิด" เขาเอ่ยเสียงเบา "ผมควรจะบอกคุณให้เร็วกว่านี้ แต่ผมก็ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง ผมกลัวเหลือเกินว่าถ้าคุณรู้เรื่องวรัทยา คุณจะยิ่งถอยห่างจากผมไปอีก" "ตอนนี้คุณคิดว่าฉันจะไม่ถอยห่างอย่างนั้นหรือคะ" แพรวพรรณหัวเราะอย่างขมขื่น "ฉันเห็นแล้วนะธนาวัฒน์ คุณพูดกับเธอเหมือนคุณยังรักเธออยู่ คุณบอกเธอว่าคุณจะไปหาเธอ คุณบอกเธอว่าคุณ… ว่าคุณกำลังจะทิ้งฉันไปหาเธอ" "ไม่นะแพรว! ผมไม่ได้บอกแบบนั้น" ธนาวัฒน์รีบปฏิเสธ "ผมกำลังจะบอกเธอว่าผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะอยู่ที่นี่ ผมจะเคลียร์ทุกอย่างให้ชัดเจน แต่เธอ… เธอกรีดร้องใส่ผมก่อน ผมเลยพยายามจะปลอบเธอ" "ปลอบเธอด้วยการกอดเธอแน่นอย่างนั้นเหรอคะ" คำพูดของแพรวพรรณเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันเห็นแล้วนะธนาวัฒน์ มันไม่ใช่การปลอบ แต่มันคือการให้ความหวัง" "ผม… ผมแค่พยายามทำให้เธอใจเย็นลง" ธนาวัฒน์อธิบายอย่างร้อนรน "เธออยู่ในสภาพที่เสียสติไปแล้ว ผมไม่รู้จะทำอย่างไร ผมแค่… ผมแค่อยากให้เรื่องมันสงบลง" "แล้วถ้าฉันไม่เห็นเองล่ะคะ ถ้าฉันไม่มาที่นี่เอง คุณจะให้เรื่องนี้เงียบไปตลอดหรือไงคะ" แพรวพรรณถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "คุณจะปล่อยให้ฉันอยู่กับความไม่รู้ต่อไป หรือคุณจะรอจนกว่าวรัทยาจะบอกทุกอย่างเอง" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นนะแพรว" ธนาวัฒน์เสียงอ่อนลง "ผมแค่… ผมแค่ยังไม่พร้อมที่จะเสียคุณไป ผมคิดว่าผมจะจัดการเรื่องวรัทยาได้ก่อน แต่ผมก็พลาดไป" "พลาดไปมากเลยค่ะ" แพรวพรรณกล่าว "คุณรู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไง ฉันรู้สึกเหมือนทุกอย่างที่ผ่านมามันไม่ใช่เรื่องจริง ฉันรู้สึกเหมือนฉันเป็นแค่ตัวเลือกสำรองของคุณ" "ไม่นะแพรว! คุณไม่ใช่ตัวเลือกสำรองของคุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม" ธนาวัฒน์ตะโกนกลับมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอัดอั้น "ผมเลิกกับวรัทยาไปนานแล้วจริงๆ แพรว ผมไม่ได้รักเธอแล้ว ผมรักแค่คุณ" "ถ้าคุณรักฉันแค่คนเดียว ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตรงๆ ทำไมคุณถึงต้องปล่อยให้ฉันมาเจอเรื่องแบบนี้" แพรวพรรณถาม เสียงของเธออ่อนลง แต่ความเจ็บปวดยังคงชัดเจน "ผมกลัว" ธนาวัฒน์ยอมรับ "ผมกลัวว่าความสัมพันธ์ของเราจะจบลงเพราะเรื่องของวรัทยา ผมเลยพยายามจะแก้ไขมันเงียบๆ แต่ผมกลับทำให้มันแย่ลงกว่าเดิม" "แล้วตอนนี้คุณจะทำยังไงต่อไปคะ" แพรวพรรณถาม "ผมจะไปหาคุณนะแพรว" ธนาวัฒน์ตอบทันที "ผมจะไปอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง ผมจะทำให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง" "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อใจคุณได้อีกหรือเปล่า" แพรวพรรณบอก "สิ่งที่ฉันเห็นมันชัดเจนมากจริงๆ" "ได้โปรดให้โอกาสผมนะแพรว" ธนาวัฒน์อ้อนวอน "ผมจะมาหาคุณเดี๋ยวนี้เลย" แพรวพรรณวางสายไปโดยไม่รอคำตอบ เธอทรุดตัวลงพิงพนักที่นั่งในรถ มือของเธอสั่นเทา เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถรับฟังคำอธิบายใดๆ จากธนาวัฒน์ได้อีกหรือไม่ ความเจ็บปวดในใจของเธอเหมือนมีดที่กรีดซ้ำๆ ราวกับจะไม่มีวันหยุด เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงช่วงเวลาดีๆ ที่เธอมีกับธนาวัฒน์ แต่ภาพของวรัทยาในอ้อมแขนของเขาก็เข้ามาแทนที่เสมอ เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถก้าวผ่านความรู้สึกนี้ไปได้หรือไม่ เสียงแตรของรถคันหนึ่งดังขึ้นข้างๆ ทำให้แพรวพรรณสะดุ้ง เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปยังรถคันนั้น ภาพของธนาวัฒน์ที่กำลังมองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบ เขาคงจะเห็นเธอจอดรถอยู่ตรงนี้ เขาคงจะมาหาเธอจริงๆ แพรวพรรณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอต้องตัดสินใจ เธอจะหนีต่อไป หรือจะเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวดนี้