แพรวพรรณเดินกลับมาที่ห้องทำงานของเธอด้วยหัวใจที่สับสนวุ่นวาย การกลับมาของธนาวัฒน์และการเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมด ทำให้โลกทั้งใบของเธอพลิกผันไปในชั่วพริบตา เธอเคยคิดว่าได้ก้าวข้ามอดีตที่เจ็บปวดนั้นไปแล้ว แต่การกลับมาของเขาเหมือนเป็นการเปิดแผลเก่าที่ยังไม่ทันได้แห้งดี เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน หมุนตัวมาเผชิญหน้ากับหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นวิวเมืองที่คุ้นเคย แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนกำลังหลงทาง เธอยังคงประมวลผลคำพูดของธนาวัฒน์ซ้ำไปซ้ำมา เรื่องราวการต่อสู้กับพวกนอกกฎหมาย เรื่องการปกป้องเธอ เรื่องการหลบซ่อนตัว มันเป็นเรื่องที่ใหญ่โตเกินกว่าจะรับได้ง่ายๆ “เขาบอกว่าเขากลัว… กลัวว่าฉันจะเป็นอันตราย” แพรวพรรณพึมพำกับตัวเอง “แต่เขาไม่เคยคิดถึงอันตรายที่เขาทำกับหัวใจฉันเลยหรือไง” ความคิดตีรวนไปมาในหัวของเธอ เธอพยายามหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่าควรจะโกรธเขาต่อไป หรือควรจะสงสารเขาดี แต่ทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของเขา นึกถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและเสียใจ เธอก็รู้สึกอ่อนไหวขึ้นมาเสียทุกที เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นเบาๆ ทำให้แพรวพรรณสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าเป็นปภาวินี เพื่อนสนิทของเธอ ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเป็นห่วง “เป็นอะไรไปแพรว” ปภาวินีถาม “ดูหน้าเครียดๆ นะ” แพรวพรรณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่รู้ว่าจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ปภาวินีฟังดีหรือไม่ แต่ในที่สุด เธอก็ตัดสินใจที่จะเปิดใจ “ฉัน… ฉันเจอธนาวัฒน์” ปภาวินีเบิกตากว้าง “อะไรนะ! ธนาวัฒน์! เขามาได้ยังไง” “เขามาหาฉันที่บ้านเมื่อเช้านี้” แพรวพรรณเล่า “แล้วเขาก็… เขาบอกความจริงทุกอย่าง” “ความจริงอะไร” ปภาวินีเดินเข้ามาในห้อง และนั่งลงบนโซฟาตัวเล็กข้างๆ โต๊ะทำงานของแพรวพรรณ “เรื่องที่เขาหายไป” “ใช่” แพรวพรรณพยักหน้า “เขาบอกว่าเขาไม่ได้ทิ้งฉันไปเพราะหมดรัก แต่เพราะชีวิตเขามีอันตราย เขาต้องหลบซ่อนตัวเพื่อปกป้องฉัน” ปภาวินีอึ้งไป เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น “ฟังดู… ฟังดูเหมือนในหนังเลยนะ” “ฉันก็คิดแบบนั้น” แพรวพรรณถอนหายใจ “แต่เขาดูจริงจังมากนะ และเขาก็ดูเหมือนจะพูดความจริง” “แล้วเธอเชื่อเขาเหรอ” ปภาวินีถาม “ฉันไม่รู้” แพรวพรรณตอบ “ฉันสับสนไปหมด ฉันไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงดี” “ฉันเข้าใจ” ปภาวินีวางมือบนแขนของแพรวพรรณ “มันเป็นเรื่องที่ยากจริงๆ การกลับมาของเขาคงทำให้เธอตั้งตัวไม่ทัน” “ใช่” แพรวพรรณพยักหน้า “ฉันพยายามสร้างชีวิตใหม่ที่เข้มแข็งมาตลอดห้าปี แต่การกลับมาของเขาเหมือนทำให้ทุกอย่างที่ฉันสร้างมามันสั่นคลอนไปหมด” “แล้วเธอคิดว่าจะทำยังไงต่อไป” ปภาวินีถาม “ฉันไม่รู้” แพรวพรรณส่ายหน้า “เขาบอกว่าเขาจะรอ ฉันบอกเขาว่าฉันต้องการเวลา” “เธอก็ทำถูกแล้ว” ปภาวินีเห็นด้วย “เธอต้องให้เวลาตัวเองในการตัดสินใจ อย่าเพิ่งรีบร้อน” “แต่ฉันรู้สึกผิดนะ” แพรวพรรณกล่าว “ที่เขาต้องเผชิญกับอันตรายทั้งหมดนั่นอยู่คนเดียว” “ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง” ปภาวินีเข้าใจ “แต่เธอต้องนึกถึงตัวเองด้วยนะแพรว การที่เขาหายไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย มันทำร้ายจิตใจเธอมากนะ” “ฉันรู้” แพรวพรรณพยักหน้า “แต่ตอนนี้ฉันก็กำลังรู้สึกสงสารเขาด้วย” “มันเป็นเรื่องธรรมดา” ปภาวินีปลอบ “เธอเคยรักเขามาก และถึงแม้เขาจะทำร้ายเธอ แต่ส่วนลึกในใจเธอก็ยังคงมีความรู้สึกดีๆ ต่อเขาอยู่” “แล้วฉันควรจะให้โอกาสเขาอีกครั้งดีไหม” แพรวพรรณถามเสียงแผ่ว “อันนี้เป็นเรื่องที่เธอต้องตัดสินใจเองนะแพรว” ปภาวินีตอบ “เธอต้องคิดให้ดีที่สุด ว่าเธอพร้อมที่จะเปิดใจให้เขาอีกครั้งหรือเปล่า และเธอเชื่อมั่นในตัวเขาได้มากแค่ไหน” “ฉัน… ฉันยังไม่แน่ใจเลย” แพรวพรรณสารภาพ “ไม่เป็นไร” ปภาวินีจับมือแพรวพรรณไว้แน่น “ให้เวลาตัวเองนะแพรว ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ฉันก็จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ” แพรวพรรณมองปภาวินีด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้สึกดีขึ้นมากที่ได้ระบายความรู้สึกให้เพื่อนฟัง “ขอบคุณนะปภา” แพรวพรรณกล่าว “ฉันโชคดีที่มีเธอ” “ไม่เป็นไรหรอก” ปภาวินีอมยิ้ม “เราเพื่อนกันนี่” ทั้งสองนั่งคุยกันอีกสักพัก ก่อนที่ปภาวินีจะขอตัวกลับไปทำงาน แพรวพรรณยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เธอหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ที่มีรูปเธอและธนาวัฒน์เมื่อครั้งยังรักกันขึ้นมาดู ภาพในอดีตทำให้เธอรู้สึกทั้งสุขและเศร้าปะปนกันไป “ถ้าตอนนั้นคุณบอกฉัน… เราคงไม่ต้องมาถึงจุดนี้” แพรวพรรณพึมพำกับตัวเอง เธอวางรูปถ่ายลง และหยิบเอกสารงานขึ้นมาอ่าน แต่สมาธิของเธอก็ยังคงอยู่ที่เรื่องของธนาวัฒน์ เธอรู้ว่าการกลับมาของเขาจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล และเธอต้องตัดสินใจครั้งสำคัญที่จะส่งผลต่ออนาคตของเธอ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ ‘ธนาวัฒน์’ แพรวพรรณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย “ว่าไงคะ” เธอตอบเสียงเรียบ “แพรว… ผมขอโทษที่รบกวน” เสียงของธนาวัฒน์ดังมาตามสาย “แต่ผมแค่อยากจะบอกว่า… ผมจะรอคุณนะ ผมจะไม่ไปไหน” “ฉันรู้” แพรวพรรณตอบ “ฉันยังต้องการเวลา” “ผมให้เวลาคุณเสมอ” ธนาวัฒน์กล่าว “แต่ถ้าคุณต้องการอะไร หรือมีอะไรที่อยากจะคุย… บอกผมได้ตลอดนะ” “ขอบคุณค่ะ” แพรวพรรณตอบ “ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เธอวางสายโทรศัพท์ลง และถอนหายใจยาว เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย และเธอต้องใช้เวลาอีกมากในการทำความเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง และเรื่องราวที่ซับซ้อนในอดีตของธนาวัฒน์