เช้าวันต่อมา แพรวพรรณตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อน เธอไม่ได้นอนหลับเต็มตื่นเลยทั้งคืน ภาพใบหน้าของธนาวัฒน์ และคำพูดของเขา ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดตลอดเวลา ขณะที่เธอกำลังชงกาแฟอยู่ในห้องครัว เธอก็สังเกตเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ห่างๆ บริเวณหน้าอพาร์ตเมนต์ของเธอ เธอรู้ทันทีว่านั่นคือรถของธนาวัฒน์ หรือไม่ก็เป็นรถของคนที่เขาจ้างมาเพื่อคอยดูแลเธอ “เขาทำจริงๆ ด้วย” แพรวพรรณพึมพำกับตัวเอง เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น และความรู้สึกไม่เป็นส่วนตัว เมื่อเธอเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ เธอเห็นชายสองคนยืนอยู่บริเวณทางเข้า พวกเขาแต่งกายด้วยชุดสีดำ สวมแว่นตาดำ และมีท่าทางที่ดูแข็งกร้าว แพรวพรรณพยายามที่จะไม่มองพวกเขาตรงๆ แต่ก็รู้สึกได้ถึงสายตาของพวกเขาที่จับจ้องมาที่เธอ “สวัสดีค่ะ” แพรวพรรณกล่าวทักทายเสียงเบา ชายทั้งสองพยักหน้าเล็กน้อย “สวัสดีครับคุณแพรวพรรณ” “คุณ… มาจากใครคะ” แพรวพรรณถาม “เราได้รับการว่าจ้างจากคุณธนาวัฒน์ครับ” ชายคนหนึ่งตอบ “เพื่อดูแลความปลอดภัยของคุณ” “ฉัน… ฉันสบายดีค่ะ” แพรวพรรณยืนยัน “ไม่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ” “เราทราบครับ” ชายอีกคนกล่าว “แต่คุณธนาวัฒน์เป็นห่วงคุณมาก เราแค่ทำตามคำสั่งครับ” แพรวพรรณถอนหายใจ เธอรู้ว่าการต่อต้านคงไม่เกิดประโยชน์อะไร เธอจึงเลือกที่จะเดินออกไปทำงานตามปกติ ตลอดทั้งวัน แพรวพรรณรู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้สึกเหมือนถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามโฟกัสกับงานมากแค่ไหนก็ตาม ตกเย็น ขณะที่เธอเดินออกจากที่ทำงาน เธอก็เห็นรถยนต์สีดำคันเดิมจอดรออยู่ เธอรู้ว่าธนาวัฒน์คงสั่งให้คนของเขามาส่งเธอ “คุณจะให้ฉันกลับเองนะคะ” แพรวพรรณบอกกับชายทั้งสอง “คุณธนาวัฒน์สั่งให้เราไปส่งครับ” ชายคนหนึ่งตอบ “เราจำเป็นต้องทำตามคำสั่ง” แพรวพรรณรู้สึกหงุดหงิด แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ เธอจึงเดินเข้าไปนั่งที่เบาะหลังของรถยนต์คันนั้น ตลอดทางกลับบ้าน แพรวพรรณนั่งเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกขังอยู่ในกรงทอง เมื่อรถยนต์มาถึงหน้าอพาร์ตเมนต์ แพรวพรรณก็รีบก้าวลงจากรถทันที เธอไม่ต้องการที่จะสนทนากับใครอีก “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ” เธอกล่าวสั้นๆ แล้วเดินเข้าไปในอาคาร เมื่อเข้ามาถึงห้อง เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรีบตรงไปที่ห้องนอน และทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน คืนนั้น แพรวพรรณฝันถึงอดีตซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอฝันถึงวันเวลาที่เธอและธนาวัฒน์ยังมีความสุขต่อกัน ฝันถึงเสียงหัวเราะของเขา ฝันถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นของเขา เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เหงื่อผุดเต็มตัว เธอหันไปมองนาฬิกา เห็นว่าเป็นเวลาตีสาม เธอพยายามจะข่มตาหลับอีกครั้ง แต่ก็ไม่สามารถทำได้ แพรวพรรณลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืน “ทำไมฉันถึงยังคิดถึงเขาอยู่” แพรวพรรณถามตัวเอง “ทั้งๆ ที่เขาทิ้งฉันไป” เธอไม่เข้าใจหัวใจของตัวเองเลยจริงๆ ทำไมความทรงจำดีๆ ที่มีต่อธนาวัฒน์ถึงได้ย้อนกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองดูรูปภาพของเธอกับธนาวัฒน์เมื่อครั้งที่ยังรักกัน รูปภาพนั้นถูกถ่ายขึ้นเมื่อตอนที่ทั้งสองไปเที่ยวทะเลด้วยกัน รอยยิ้มของเธอและเขาในรูปภาพนั้น ดูมีความสุขเหลือเกิน แพรวพรรณลุกขึ้นยืน เดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง หยิบกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งออกมา เธอเปิดกล่องออก สิ่งที่อยู่ข้างในคือจดหมายรักที่ธนาวัฒน์เคยเขียนให้เธอเมื่อครั้งยังคบกัน เธอหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่าน ดวงตาของเธอเริ่มพร่ามัวไปด้วยน้ำตา “ถึงแพรวที่รักของผม” เธอเริ่มอ่าน “วันนี้ผมอยากจะบอกคุณว่าผมรักคุณมากแค่ไหน…” ขณะที่เธอกำลังอ่านจดหมาย เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอตกใจจนทำจดหมายหลุดมือ เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของธนาวัฒน์ “ฮัลโหล” เธอตอบเสียงสั่นเครือ “แพรว” เสียงของธนาวัฒน์ดังขึ้น “ผมปลุกคุณเหรอ” “เปล่าค่ะ” แพรวพรรณตอบ “ฉัน… ฉันกำลังคิดถึงอะไรบางอย่างอยู่” “คุณไม่สบายหรือเปล่า” เขาถามด้วยความเป็นห่วง “เปล่าค่ะ” แพรวพรรณตอบ “แค่… แค่คิดถึงอดีต” “อดีตเหรอครับ” ธนาวัฒน์ถาม “คุณหมายถึงเรื่องของเราใช่ไหม” แพรวพรรณเงียบไป เธอไม่รู้ว่าจะตอบเขาอย่างไรดี “ผมรู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับคุณ” ธนาวัฒน์กล่าวต่อ “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมเสียใจจริงๆ กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น” “ฉัน… ฉันไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี” แพรวพรรณยอมรับ “ผมเข้าใจครับ” ธนาวัฒน์ตอบ “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมยังอยู่ที่นี่นะ ถ้าคุณต้องการใครสักคน” “คุณ… คุณจะให้คนของมาเฝ้าฉันตลอดไปหรือคะ” แพรวพรรณถาม “ตราบเท่าที่ผมยังเป็นห่วงคุณ ผมก็จะทำแบบนั้น” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมไม่อยากให้มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณอีก” แพรวพรรณหลับตาลง เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา “ฉันขอไปคิดดูก่อนนะคะ” เธอพูด “แน่นอนครับ” ธนาวัฒน์ตอบ “ผมจะรอคำตอบของคุณ” หลังจากวางสายจากธนาวัฒน์ แพรวพรรณก็เดินไปเปิดกล่องไม้ใบนั้นอีกครั้ง เธอหยิบจดหมายทั้งหมดออกมา กลิ่นกระดาษเก่าๆ ลอยมาเตะจมูก เธอค่อยๆ ไล้นิ้วไปตามตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือของธนาวัฒน์ แต่ละคำ แต่ละประโยค เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น “เขาเคยรักฉันมากจริงๆ” แพรวพรรณพึมพำกับตัวเอง เธอรู้ว่าการกลับมาของธนาวัฒน์ได้ปลุกความรู้สึกเก่าๆ ในใจของเธอขึ้นมาอีกครั้ง และเธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันหรือไม่