มิลินและอัศวินปรากฏตัวในงานเปิดตัวแบรนด์น้ำหอมสุดหรูในฐานะ “คู่รักตัวแทน” ภาพของทั้งคู่ที่เดินเคียงข้างกันอย่างแนบแน่น สวมชุดที่เข้ากันราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น ทำให้บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยเสียงชัตเตอร์และเสียงฮือฮาจากผู้มาร่วมงาน “ดูสิคะคุณนัท” มิลินพูดกับนัทที่ยืนอยู่ข้างๆ ขณะกำลังถูกนักข่าวรุมสัมภาษณ์ “คนยังคงให้ความสนใจพวกเราอยู่มากเลยนะคะ” “แน่นอนครับคุณมิลิน” นัทตอบอย่างภูมิใจ “กระแสนี้แรงเกินคาดจริงๆ” “คุณอัศวินครับ” นักข่าวสาวคนหนึ่งยื่นไมโครโฟนมาทางอัศวิน “มีข่าวลือว่าคุณกำลังจะประกาศหมั้นกับคุณมิลินในเร็วๆ นี้ เป็นความจริงหรือไม่ครับ” อัศวินยิ้มอย่างสุภาพ “ผมยังไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ครับ” เขาตอบ “แต่ผมอยากจะบอกว่า… ผมมีความสุขมากที่ได้ร่วมงานกับคุณมิลิน” “คุณมิลินครับ” นักข่าวอีกคนถามบ้าง “ในฐานะที่ต้องแสดงบทบาทคู่รักปลอมมานาน คุณเคยมีความรู้สึกที่แท้จริงเกิดขึ้นบ้างไหมครับ” มิลินชะงักไปเล็กน้อย เธอหันไปมองอัศวินที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ “ความรู้สึก… เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้เสมอค่ะ” มิลินตอบอย่างระมัดระวัง “แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ… เราต้องแยกแยะระหว่างความรู้สึกส่วนตัว กับหน้าที่การงาน” “แล้วคุณแยกแยะได้จริงๆ เหรอครับ” นักข่าวคนเดิมถามเจาะลึก “ฉัน… ฉันพยายามค่ะ” มิลินตอบ “และฉันก็เชื่อว่าคุณอัศวินเองก็เช่นกัน” อัศวินหันมามองมิลิน สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะสื่อสารบางอย่างผ่านดวงตา “ผมคิดว่า… เราทุกคนต่างก็มีมุมส่วนตัวที่อยากจะเก็บรักษาไว้ครับ” อัศวินกล่าวเสริม “และสำหรับผม… ความสัมพันธ์กับคุณมิลิน… เป็นสิ่งที่พิเศษสำหรับผมเสมอ” คำพูดของอัศวินทำให้มิลินใจสั่นไหว เธอกำลังเริ่มสับสนกับความรู้สึกของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจในงานเปิดตัวแบรนด์น้ำหอม ทั้งสองคนถูกพาไปยังรถลิมูซีนคันหรูที่จอดรออยู่ “วันนี้คุณดูดีมากเลยนะครับ” อัศวินเอ่ยขึ้นขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากโรงแรม “ขอบคุณค่ะ” มิลินตอบ “คุณเองก็เช่นกัน” บรรยากาศในรถเงียบสงบ แต่กลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น “คุณมิลิน… ผมอยากจะขอโทษ” อัศวินกล่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ขอโทษเรื่องอะไรคะ” มิลินถาม “ขอโทษที่ทำให้คุณต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากแบบนี้” อัศวินตอบ “ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” “ไม่เป็นไรค่ะ” มิลินตอบ “ฉันเข้าใจ” “ไม่ครับ… คุณอาจจะยังไม่เข้าใจทั้งหมด” อัศวินพูด “สิ่งที่ผมบอกคุณ… มันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของความจริง” มิลินหันไปมองอัศวินอย่างสงสัย “ส่วนหนึ่งของความจริง… หมายถึงอะไรคะ” อัศวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด “เรื่องที่ผมขอเวลา… ในการตัดสินใจเรื่องอนาคตของผม… มันมีเหตุผลที่ซับซ้อนกว่านั้น” “เหตุผล… อะไรคะ” มิลินถามอย่างร้อนรน “ผม… ผมกำลังจะแต่งงานครับ” อัศวินพูดเสียงเบาหวิว คำพูดนั้นทำให้มิลินแทบหยุดหายใจ “อะไรนะคะ! คุณ… คุณจะแต่งงาน… กับใครคะ” “กับ… อดีตคนรักของผมครับ” อัศวินตอบอย่างยากลำบาก “ครอบครัวผม… บังคับให้ผมแต่งงาน” มิลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอกำลังพังทลายลง เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกแทงด้วยมีดนับพันเล่ม “ทำไม… ทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรกคะ” มิลินถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “ผม… ผมกลัว” อัศวินตอบ “กลัวว่าคุณจะทิ้งผมไป กลัวว่าแผนการทั้งหมดจะพังลง… และที่สำคัญ… ผมกลัว… ที่จะสูญเสียคุณไป” “สูญเสียฉันไป… ในฐานะอะไรคะ” มิลินถามอย่างตัดพ้อ “ในฐานะคนรักปลอม… หรือ… ในฐานะอะไรกันแน่” “ผม… ผมไม่รู้ครับ” อัศวินสารภาพ “แต่ผมรู้แค่ว่า… ผมไม่อยากให้คุณหายไปจากชีวิตผม” มิลินหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ “แล้ว… แล้วแผนที่ว่า… เราจะสานต่อความสัมพันธ์นี้ไปอีก… มันคืออะไรคะ” “ผม… ผมต้องการเวลา… เพื่อจัดการกับเรื่องของผม” อัศวินกล่าว “และผมต้องการให้คุณ… อยู่ตรงนี้… เป็นกำลังใจให้ผม… เป็นคนที่ผมปรึกษาได้” “คุณกำลังขอให้ฉัน… เป็นอะไรคะ” มิลินถาม “เป็นคนรักปลอม… ที่รอคอยคุณ… ในขณะที่คุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอื่นอย่างนั้นเหรอคะ” อัศวินเงียบไป เขาไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ มิลินรู้สึกเหมือนมีน้ำตาไหลลงมาที่แก้ม เธอตัดสินใจแล้ว “ฉัน… ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะ” มิลินพูดเสียงหนักแน่น “ฉันไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องโกหกแบบนี้ได้อีกต่อไป” “มิลิน… ได้โปรด…” อัศวินพยายามจะคว้ามือเธอไว้ “ไม่ค่ะ” มิลินปฏิเสธ “ฉันขอโทษ… แต่ฉันทำไม่ได้จริงๆ” เธอผลักประตูรถออกไป และก้าวลงไปยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน ทิ้งให้อัศวินนั่งนิ่งอยู่ภายในรถ พร้อมกับความลับที่เขาเพิ่งเปิดเผยออกมา และรอยร้าวที่เพิ่งปรากฏขึ้นในความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม