เช้าวันรุ่งขึ้น มิลินตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิม การพบปะกับอัศวินเมื่อคืนทำให้เธอรู้สึกสับสนและมีความสุขไปพร้อมๆ กัน ทันทีที่เธอเปิดโทรศัพท์ เธอก็เห็นรูปถ่ายที่ถูกปล่อยออกมา ภาพเหล่านั้นเป็นภาพที่ถ่ายจากเมื่อวานนี้ ที่สตูดิโอของอัศวิน พวกเขาดูสนิทสนมกันมาก ราวกับคู่รักจริงๆ "คุณมิลินครับ" เสียงของนัทดังขึ้นในโทรศัพท์ "รูปถ่ายชุดใหม่ของเราออกมาแล้วครับ เป็นที่ฮือฮามากเลยครับ" "ค่ะ" มิลินตอบ "หนูเห็นแล้วค่ะ" "ข่าวดีครับ" นัทกล่าวต่อ "กระแสตอบรับดีมากครับ คนเชื่อว่าคุณสองคนเป็นแฟนกันจริงๆ" "จริงเหรอคะ" มิลินถามอย่างไม่แน่ใจ "จริงครับ" นัทเน้นเสียง "ผมว่า… แผนของเรากำลังประสบความสำเร็จอย่างสวยงาม" "แล้ว… วันนี้เรามีอะไรอีกคะ" มิลินถาม "วันนี้… ไม่มีอะไรเป็นพิเศษครับ" นัทตอบ "แค่ให้พวกคุณสองคนใช้ชีวิตตามปกติ" "ปกติ… หมายถึงอะไรคะ" มิลินถาม "ก็… ออกไปข้างนอกบ้าง ทานข้าวกันบ้าง" นัทอธิบาย "ให้คนเห็นว่าคุณสองคนยังคงคบหากันอยู่" "เข้าใจแล้วค่ะ" มิลินตอบ หลังจากวางสาย มิลินก็ตัดสินใจที่จะออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน เธอต้องการเวลาคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น ขณะที่เธอกำลังนั่งอยู่บนม้านั่ง เธอก็เห็นเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ "คุณมิลินครับ" เสียงคุ้นเคยดังขึ้น มิลินเงยหน้าขึ้นมอง เธอพบว่าเป็นอัศวิน ที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม "คุณอัศวิน! มาได้ยังไงคะ" มิลินอุทานอย่างแปลกใจ "ผมรู้ว่าคุณน่าจะอยากมาที่นี่" อัศวินตอบ "เลยแวะมาหา" "ขอบคุณค่ะ" มิลินยิ้ม "เป็นไงบ้างครับ" อัศวินถาม "หลังจากเห็นข่าวเมื่อเช้า" "ก็… รู้สึกประหลาดๆ ค่ะ" มิลินสารภาพ "แต่ก็… ดีใจที่มันช่วยคุณได้" "คุณก็ช่วยผมได้มากเหมือนกันนะครับ" อัศวินกล่าว "ผมรู้สึกว่า… ผมเริ่มชินกับการมีคุณอยู่ข้างๆ แล้ว" มิลินหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย "หนูก็… รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันค่ะ" ทั้งสองคนนั่งคุยกันอยู่พักใหญ่ ต่างฝ่ายต่างเล่าเรื่องราวในชีวิตของตัวเองให้กันฟังอย่างเปิดอก "คุณมิลินครับ" อัศวินพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง "ผมอยากจะบอกอะไรคุณบางอย่าง" "คะ" มิลินเงยหน้ามองเขา "ผม… ผมคิดว่าผมเริ่มจะ… รู้สึกจริงๆ กับคุณแล้ว" อัศวินกล่าว น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่น มิลินอึ้งไป เธอไม่เคยคาดคิดว่าอัศวินจะพูดแบบนี้ออกมา "คุณอัศวิน… หนู… หนูไม่รู้จะตอบยังไง" มิลินเอ่ยเสียงสั่น "ผมเข้าใจครับ" อัศวินรีบกล่าว "ผมไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะต้องรู้สึกเหมือนผม" "แต่มัน… มันเกิดขึ้นเร็วจังเลยค่ะ" มิลินพูด "จากที่เราแค่… ตกลงกันเล่นๆ" "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง" อัศวินยอมรับ "แต่มันคือความรู้สึกของผมจริงๆ" มิลินมองไปที่ใบหน้าของอัศวิน เธอเห็นความจริงใจในดวงตาของเขา "หนู… หนูเองก็เหมือนกันค่ะ" มิลินสารภาพ "หนูรู้สึกดีกับคุณอัศวินมากๆ" อัศวินยิ้มออกมาอย่างดีใจ เขายื่นมือมาจับมือของมิลินไว้แน่น "เรา… เราจะทำยังไงกันต่อไปดีครับ" อัศวินถาม "หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" มิลินตอบ "แต่… หนูอยากจะลองดู" "ผมก็เหมือนกันครับ" อัศวินกล่าว "เราจะลองดูไปด้วยกัน" ทั้งสองคนนั่งจับมือกันเงียบๆ ปล่อยให้ความรู้สึกดีๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของอัศวินก็ดังขึ้น เขามองเบอร์ที่แสดงขึ้นมาแล้วถอนหายใจ "ผมขอโทษนะครับ" อัศวินกล่าว "ผมต้องไปแล้ว" "มีเรื่องด่วนเหรอคะ" มิลินถาม "ครับ" อัศวินตอบ "เป็นเรื่องงาน" "ค่ะ" มิลินพยักหน้า "คุณอัศวินไปก่อนเถอะค่ะ" อัศวินมองมิลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน "ผมจะรีบกลับมานะครับ" เขาสัญญากับเธอ เมื่ออัศวินจากไป มิลินก็นั่งนิ่งอยู่บนม้านั่ง เธอรู้สึกถึงความสุขและความกังวลที่ปะปนกันไป ความสัมพันธ์หลอกๆ นี้ กำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่จุดใดกันแน่ เธอไม่รู้เลย แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ หัวใจของเธอ กำลังเต้นแรงให้กับอัศวิน อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน