ช่วงเวลาหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา มิลินและอัศวินได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างต่อเนื่อง พวกเขาต้องปรากฏตัวต่อสาธารณชนในฐานะคู่รักปลอมๆ ซึ่งทำให้เกิดกระแสความนิยมเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ทั้งในแง่ของผลงานภาพยนตร์ และในแง่ของตัวตนของพวกเขาเอง มิลินพบว่าตัวเองเริ่มชินกับการแสดงบทบาทนี้มากขึ้น เธอเริ่มมองเห็นอัศวินในมุมที่แตกต่างออกไป เขาไม่ใช่แค่ซุปตาร์ที่เย็นชา หรือคนที่เธอต้องแสร้งทำเป็นรัก แต่เขาคือคนที่คอยดูแลเธอ เป็นคนที่รับฟังเธอ และเป็นคนที่เธอรู้สึกสบายใจที่จะอยู่ด้วย ส่วนอัศวินเอง เขาก็ดูจะมีความสุขกับการมีมิลินอยู่ข้างๆ เขามากขึ้น เขาจะคอยมองหามิลินเสมอเมื่อไปร่วมงานต่างๆ และมักจะหาโอกาสพูดคุยกับเธออย่างเป็นส่วนตัว "คุณมิลินครับ" อัศวินพูดขณะที่พวกเขากำลังนั่งรอคิวถ่ายแบบลงนิตยสาร "ผมรู้สึกว่า… เราทำงานกันได้ราบรื่นดีนะ" "ค่ะ" มิลินตอบ "หนูเองก็รู้สึกแบบนั้น" "บางที… ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันก็อาจจะไม่ได้มาจากบทบาทที่เราแสดงเสมอไปก็ได้นะครับ" อัศวินพูด พลางหันมาสบตาเธอ มิลินหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย "คุณอัศวินคะ… หนู… หนูไม่แน่ใจว่าเราควรจะคุยเรื่องนี้กันตอนนี้" "ผมรู้ครับ" อัศวินยิ้ม "แค่ผมอยากจะบอกให้คุณรู้ว่า… ผมมีความสุขกับช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน" มิลินพยักหน้า เธอเองก็รู้สึกเช่นนั้น แต่อีกด้านหนึ่ง ความรู้สึกผิดก็ยังคงเกาะกุมหัวใจของเธออยู่เสมอ เธอรู้ว่าความสัมพันธ์นี้เริ่มต้นจากความหลอกลวง ในวันนั้น หลังจากเสร็จสิ้นการถ่ายแบบ มิลินได้รับโทรศัพท์จากนัท "คุณมิลินครับ" นัทกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ผมมีข่าวดีมากๆ มาบอกครับ" "ข่าวดีอะไรคะ" มิลินถาม "ภาพยนตร์ของคุณกับคุณอัศวิน… ทำรายได้เปิดตัวสูงสุดเป็นประวัติการณ์เลยครับ!" นัทประกาศ "และกระแสความนิยมของคุณสองคนก็พุ่งสูงขึ้นไปอีก" "จริงเหรอคะ!" มิลินอุทานด้วยความยินดี "ดีใจด้วยนะคะคุณนัท" "ทั้งหมดนี้… เป็นเพราะคุณสองคนครับ" นัทกล่าว "คุณสองคนแสดงได้สมจริงมากจนคนเชื่อไปหมด" "ค่ะ" มิลินตอบ "แต่… หนูไม่แน่ใจว่าหนูจะทำต่อไปได้นานแค่ไหน" "คุณมิลินครับ" นัทเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจัง "แผนของเราใกล้จะสมบูรณ์แล้วครับ อีกไม่นาน เราก็จะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้" "หมายถึง… เราจะยุติสัญญานี้ได้แล้วใช่ไหมคะ" มิลินถาม "ครับ" นัทตอบ "แต่ก่อนอื่น… เราต้องสร้างความสัมพันธ์ของคุณสองคนให้แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะทำได้" "แล้ว… จะทำยังไงต่อคะ" มิลินถาม "ผมจะจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้ครับ" นัทบอก "และจะเชิญสื่อมวลชนจำนวนมาก ผมอยากให้คุณสองคนไปร่วมงานในฐานะ… คู่รักที่กำลังจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการ" มิลินอึ้งไป "หมายถึง… เปิดตัวจริงๆ เหรอคะ" "ใช่ครับ" นัทตอบ "เป็นการปิดฉากที่สวยงามที่สุด" มิลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะดำเนินมาถึงจุดนี้ได้ "หนู… หนูต้องขอคิดดูก่อนค่ะ" มิลินกล่าว "ผมเข้าใจครับ" นัทกล่าว "แต่ผมอยากให้คุณพิจารณาให้ดีนะครับ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ" หลังจากวางสาย มิลินก็รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างมาก เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าสีคราม "ถ้าเราเปิดตัวจริงๆ… แล้วเรื่องราวทั้งหมดล่ะคะ" เธอพึมพำกับตัวเอง ในเย็นวันนั้น มิลินตัดสินใจที่จะไปหาอัศวินที่บ้าน เธอรู้สึกว่าเธอต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง เมื่อไปถึงบ้านของอัศวิน มิลินก็พบว่าเขาดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก "มีอะไรหรือเปล่าคะ" มิลินถามด้วยความเป็นห่วง อัศวินถอนหายใจยาว "ผม… ผมได้ยินข่าวมาเหมือนกัน" เขาพูด "ว่านัทจะจัดงานเลี้ยง และให้เราเปิดตัวเป็นทางการ" "ค่ะ" มิลินตอบ "หนู… หนูไม่รู้จะทำยังไงดี" "คุณรู้สึกยังไงครับ" อัศวินถาม "หนู… หนูสับสนค่ะ" มิลินสารภาพ "หนูไม่แน่ใจว่าหนูรู้สึกอะไรกันแน่" "แล้วถ้า… ผมบอกว่าผมก็รู้สึกสับสนเหมือนกันล่ะครับ" อัศวินพูด "ผมไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ มันเป็นส่วนหนึ่งของแผน หรือเป็นเรื่องจริง" มิลินเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณ… คุณก็สับสนเหรอคะ" "ครับ" อัศวินพยักหน้า "ยิ่งเราใกล้ชิดกันมากขึ้นเท่าไหร่… ผมก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น" "แล้ว… เราจะทำยังไงคะ" มิลินถาม "ผม… ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกไม่สบายใจครับ" อัศวินกล่าว "ถ้าคุณไม่พร้อม… เราก็ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น" "แต่… นัทบอกว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเรา" มิลินแย้ง "ผมรู้ครับ" อัศวินตอบ "แต่ผมไม่ต้องการให้คุณต้องฝืนทำในสิ่งที่คุณไม่ต้องการ" ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก พร้อมกับร่างของนัทที่ยืนอยู่ตรงนั้น "คุณมิลิน! คุณอัศวิน!" นัทอุทานด้วยความประหลาดใจ "มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ" "ผม… ผมแค่อยากคุยกับคุณมิลินครับ" อัศวินตอบอย่างติดขัด "คุณนัทคะ" มิลินพูดขึ้นมา "หนู… หนูไม่แน่ใจว่าหนูจะไปร่วมงานเลี้ยงได้ค่ะ" นัทมองมิลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ทำไมล่ะครับ" เขาถาม "หนู… หนูรู้สึกว่ามันถึงเวลาแล้วค่ะ" มิลินกล่าว "หนูไม่อยากหลอกใครอีกต่อไป" "แต่มิลิน…" นัทเริ่มจะอธิบาย "ไม่ค่ะคุณนัท" มิลินพูดแทรก "หนูขอโทษ หนูทำไม่ได้จริงๆ" เธอหันไปมองอัศวิน "หนูขอโทษค่ะ" แล้วรีบเดินออกจากบ้านของเขาไป ทิ้งให้อัศวินกับนัทมองตามหลังเธอไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย