แสงไฟสลัวยามค่ำคืนสาดส่องลงมาจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับสะท้อนเงาของเหล่าผู้คนในชุดราตรีหรูหราที่กำลังคลอเคลียกันอยู่บนฟลอร์เต้นรำ เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ คลอไปกับเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วอันเป็นเอกลักษณ์ของงานสังคมชั้นสูง บรรยากาศเต็มไปด้วยความหรูหรา โอ่อ่า และกลิ่นอายของอำนาจที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับว่าทุกย่างก้าว ทุกสายตาที่มองกัน ล้วนมีความหมายแฝงเร้นซ่อนอยู่ ท่ามกลางความจอแจของงานเลี้ยงคฤหาสน์ "วรัญญู" อันเลื่องชื่อที่เต็มไปด้วยแขกเหรื่อระดับมหาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพล ท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่ประดับประดาอยู่บนใบหน้าของผู้คนมากมาย หญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนเดี่ยวอยู่ริมระเบียงกว้าง มองออกไปยังสวนสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยแสงไฟยามค่ำคืน ดวงตาคู่สวยของเธอสะท้อนภาพของดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าสีดำสนิท เธอดูโดดเดี่ยวท่ามกลางฝูงชนที่รายล้อม อรินรดา หรือ "ริน" หญิงสาววัยยี่สิบห้าปี ทายาทคนเดียวของตระกูล "อัครากุล" เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่สุดของประเทศ รินมีรูปโฉมงดงามราวกับนางฟ้า ใบหน้าหวานหมดจดรับกับดวงตากลมโตสีนิลที่ทอประกายความอ่อนโยน ผมยาวสลวยสีดำขลับถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นลำคอระหงที่ประดับด้วยสร้อยเพชรเม็ดงามที่ระยิบระยับตัดกับชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ขับผิวขาวผ่องของเธอให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น เธอมางานเลี้ยงนี้ตามคำเชิญของคุณหญิงมณีรัตน์ ผู้เป็นมารดา ซึ่งต้องการให้เธอได้พบปะทำความรู้จักกับผู้คนในวงสังคมชั้นสูง แต่สำหรับริน งานเหล่านี้เป็นเหมือนฝันร้าย เธอไม่คุ้นเคยกับการต้องวางตัวให้ดูดีตลอดเวลา หรือการต้องสนทนาเรื่องสัพเพเหระกับคนแปลกหน้า เธอถอนหายใจเบาๆ รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับบรรยากาศที่อึดอัดนี้ "ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เหรอครับ" เสียงทุ้มลึกดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้รินสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองผู้มาเยือน ใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาคือ ธีรเดช หรือ "เดช" ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายราวกับเทพบุตร ผิวเข้มรับกับดวงตาคมกริบที่มองสำรวจเธออย่างไม่ปิดบัง ริมฝีปากหยักได้รูปที่ประดับด้วยหนวดเคราบางๆ ชวนให้น่าค้นหา เขาสวมสูทสีดำสนิทที่ดูตัดกับเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ยิ่งเสริมให้บุคลิกของเขาดูสุขุมและทรงอำนาจ ธีรเดชเป็นที่รู้จักในวงสังคมว่าเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว เขามีบุคลิกที่น่าดึงดูด ซับซ้อน และอันตรายในเวลาเดียวกัน ไม่มีใครรู้ที่มาที่ไปที่แท้จริงของเขามากนัก รู้เพียงแต่ว่าเขาเป็นที่ต้องการตัวของบรรดาสาวๆ ทั่วทั้งวงการ "ก็... ไม่ถึงกับไม่ชอบค่ะ แค่รู้สึกว่าตัวเองไม่เข้ากับที่นี่เท่าไหร่" รินตอบอย่างนุ่มนวล พยายามไม่แสดงท่าทีรำคาญ ธีรเดชเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาทอประกายความสนใจ "คุณอัครากุลนี่นะครับ จะไม่เข้ากับที่นี่ได้ยังไงกัน งานเลี้ยงของตระกูลวรัญญูเชียวนะ" "คุณรินรู้จักผมด้วยเหรอครับ" เขาถามต่อ น้ำเสียงเจือแววประหลาดใจ "เคยเห็นรูปคุณในนิตยสารธุรกิจค่ะ" รินตอบตามความจริง "คุณธีรเดชเป็นที่รู้จักดีอยู่แล้ว" "ผมเองก็เคยเห็นรูปคุณรินเหมือนกัน คุณหญิงมณีรัตน์มักจะพูดถึงคุณเสมอ" ธีรเดชยิ้มมุมปาก "ว่าแต่... คุณหญิงให้มาหาใครเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ หรือแค่อยากให้มาทำความรู้จักกับสังคม" "คุณแม่คงอยากให้รินได้เจอคนดีๆ ค่ะ" รินตอบอย่างเลี่ยงบาลี เธอไม่อยากพูดเรื่องที่เธอไม่ต้องการมางานนี้ "คนดีๆ... คุณว่าผมเป็นคนดีหรือเปล่าครับ" ธีรเดชถาม ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างตรงไปตรงมา ทำให้รินรู้สึกประหม่าเล็กน้อย "อันนี้... รินคงตอบแทนคุณแม่ไม่ได้ค่ะ" เธอเลือกที่จะตอบแบบกลางๆ ธีรเดชหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาแฝงไว้ด้วยความขบขัน "ไม่เป็นไรครับ เอาไว้ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นเอง" คำพูดของเขาทำให้รินรู้สึกประหลาดใจกับความมั่นใจของเขา "คุณธีรเดชแน่ใจเหรอคะ" "ผมไม่เคยทำอะไรที่ไม่แน่ใจครับ" เขาตอบ ดวงตาของเขามองสำรวจใบหน้าของรินอย่างลึกซึ้ง ราวกับกำลังอ่านทุกความคิดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่นั้น "คุณริน... คุณน่าสนใจกว่าในรูปถ่ายเยอะเลยนะครับ" รินรู้สึกแก้มร้อนผ่าว เธอพยายามสงบสติอารมณ์ "ขอบคุณค่ะ" "คุณมาที่นี่คนเดียวหรือเปล่า" ธีรเดชถาม น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่เหมือนกำลังถามไถ่ตามมารยาททั่วไป แต่เหมือนกำลังมองหาโอกาสบางอย่าง "ค่ะ คุณแม่ติดธุระกะทันหัน เลยให้รินมาแทน" "ถ้าอย่างนั้น... ผมขออนุญาตชวนคุณรินไปเต้นรำสักเพลงนะครับ" ธีรเดชเอ่ยปากชวน เขายื่นมือออกไปรอรับ รินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่เคยเต้นรำกับคนแปลกหน้ามาก่อน แต่การปฏิเสธชายหนุ่มตรงหน้าซึ่งดูมีท่าทีจริงจังก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ประกอบกับความรู้สึกบางอย่างที่บอกเธอว่าเธอควรจะลอง "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบรับ และค่อยๆ วางมือลงบนมือของเขา สัมผัสเย็นเฉียบของมือเขาทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ เขาจับมือเธออย่างนุ่มนวลแต่ก็หนักแน่น ธีรเดชพาเธอเดินไปยังฟลอร์เต้นรำ ท่ามกลางสายตาของผู้คนจำนวนมากที่เริ่มจับจ้องมาที่พวกเขา เมื่อเพลงเริ่มบรรเลง ธีรเดชโอบเอวของรินไว้ เขาสวมกอดเธออย่างอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยความควบคุม รินวางมือบนไหล่ของเขา ใบหน้าของทั้งสองคนอยู่ใกล้กันจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา "คุณริน... คุณดูเหมือนเจ้าหญิงในนิทานเลยนะครับ" ธีรเดชกล่าวชม ดวงตาของเขามองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "ขอบคุณค่ะ คุณธีรเดชก็ดูสง่างามมากค่ะ" รินตอบอย่างเขินอาย "ผมกำลังคิดว่า... เราน่าจะรู้จักกันให้มากกว่านี้" ธีรเดชพูด น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความหมายบางอย่างที่รินยังจับใจความไม่ได้ "รินก็คิดเหมือนกันค่ะ" รินตอบโดยไม่รู้ตัวว่าทำไมเธอถึงตอบเช่นนั้น "ผมชอบความตรงไปตรงมาของคุณ" ธีรเดชกล่าว "ผมมีข้อเสนอดีๆ บางอย่างที่อยากจะเสนอให้คุณพิจารณา" "ข้อเสนออะไรคะ" รินถามอย่างสงสัย "ไว้รอจังหวะที่เหมาะสมก่อนนะครับ" ธีรเดชตอบ เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ๆ ริมหูของเธอ "ตอนนี้... มาเต้นรำให้เต็มที่ก่อนดีกว่า" รินรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เธอปล่อยใจไปกับเสียงเพลงและการเต้นรำกับชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ เธอไม่รู้เลยว่า การพบกันครั้งนี้ กำลังจะเป็นจุดเริ่มต้นของเกมรักที่เต็มไปด้วยการเดิมพันหัวใจอันเร่าร้อน ==