"คุณ... คุณทราบได้อย่างไร" คุณหญิงกัลยาถามเสียงแผ่วเบา ราวกับเพิ่งถูกพรากอากาศออกจากปอด ร่างกายที่เคยยืนหยัดอย่างมั่นคง บัดนี้กลับอ่อนปวกเปียกจนเกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้น "คุณ... คุณทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร" คุณหญิงพิสมัยสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติ "มันไม่สำคัญหรอกค่ะว่าดิฉันทราบได้อย่างไร" น้ำเสียงของเธอยังคงหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว "สิ่งสำคัญในตอนนี้คือ คุณหญิงกัลยาจะต้องยอมรับความจริง และหยุดการกระทำที่กำลังจะทำลายชีวิตของอรินดา และธีรเดช" "แต่... แต่มันเป็นเรื่องในอดีต" คุณหญิงกัลยาอ้างเสียงสั่นเครือ "มันไม่เกี่ยวอะไรกับอนาคตของอรินดา" "เกี่ยวค่ะ" คุณหญิงพิสมัยสวนกลับทันควัน "ความจริงทุกอย่างล้วนเชื่อมโยงถึงกันเสมอ การที่คุณหญิงพยายามปิดบังความจริงเรื่องบิดาที่แท้จริงของอรินดามาตลอด มันคือการสร้างกำแพงแห่งความหลอกลวงขึ้นมา และตอนนี้กำแพงนั้นกำลังจะพังทลาย" "คุณพิศาล..." คุณหญิงกัลยาน้ำเสียงขาดห้วง "เขา... เขาไปบอกอะไรคุณ" "คุณพิศาลเป็นทนายความที่ซื่อสัตย์ค่ะ" คุณหญิงพิสมัยตอบ "เขาไม่สามารถเก็บความลับเรื่องนี้ไว้ได้อีกต่อไป โดยเฉพาะเมื่อมันส่งผลกระทบต่ออนาคตของหลานสาวที่เขาผูกพัน" "แต่... แต่ฉันทำไปเพราะรักอรินดา" คุณหญิงกัลยาแก้ตัว "ฉันไม่อยากให้เธอต้องเสียใจ หรือต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่เจ็บปวด" "ความรักที่แท้จริงไม่ควรอยู่บนพื้นฐานของความลับและการหลอกลวงค่ะ คุณหญิง" คุณหญิงพิสมัยกล่าว "การปิดบังความจริงเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องเสมอ ถึงแม้วัตถุประสงค์จะมาจากความรักก็ตาม" "แล้ว... แล้วคุณหญิงพิสมัยต้องการอะไร" คุณหญิงกัลยาถาม พยายามตั้งสติให้มั่น "คุณจะเอาเรื่องนี้ไปเปิดเผย หรือจะใช้เป็นข้อต่อรองอะไรกับฉัน" "ดิฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นค่ะ" คุณหญิงพิสมัยตอบ "นอกเสียจากคุณหญิงจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของอรินดาและธีรเดช และยอมรับความจริงทุกอย่าง" "แต่... บริษัทของอรินดา..." คุณหญิงกัลยาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เรื่องบริษัทดิฉันจะไม่ยุ่ง" คุณหญิงพิสมัยกล่าว "แต่คุณหญิงจะต้องไม่ใช้เรื่องนี้เป็นเครื่องมือในการบีบบังคับให้อรินดาต้องเลือกระหว่างความรักกับธุรกิจของเธอ" คุณหญิงกัลยาเงียบไปนาน เธอครุ่นคิดถึงคำพูดของคุณหญิงพิสมัย สภาพของเธอในตอนนี้เหมือนคนที่กำลังจมน้ำ และมีมือที่ยื่นมาช่วย แต่ก็ยังคงลังเลที่จะคว้ามันไว้ "ฉัน... ฉันจะคิด" เธอกล่าวเสียงแผ่ว "คิดให้ดีนะคะ คุณหญิง" คุณหญิงพิสมัยเน้นเสียง "เพราะการตัดสินใจของคุณครั้งนี้ จะส่งผลต่อชีวิตของคนอีกหลายคน" ในขณะเดียวกัน ธีรเดชก็กำลังพยายามปลอบประโลมอรินดาที่ยังคงอยู่ในภาวะสั่นคลอน "อรินดา... ใจเย็นๆ นะครับ" เขาพูด พลางลูบหลังเธอเบาๆ "ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเสมอ" "แต่คุณย่าคะ..." อรินดาเอ่ยเสียงอู้อี้ ซบหน้าลงกับอกของธีรเดช "ท่าน... ท่านคงไม่ยอมปล่อยฉันไปง่ายๆ แน่" "ผมจะทำให้ท่านยอมเอง" ธีรเดชกล่าว พลางกอดเธอแน่นขึ้น "ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะหาทางออกให้เรา" "แล้วเรื่องบริษัทล่ะคะ" อรินดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาแดงก่ำ "ถ้าฉันต้องเสียบริษัทไปจริงๆ ฉันจะทำยังไง" "เราจะช่วยกันหาทาง" ธีรเดชกล่าว "บริษัทของอรินดาสำคัญกับคุณมากแค่ไหน ผมรู้ดี ผมจะไม่ยอมให้มันเป็นอะไรไปเด็ดขาด" "แล้วคุณย่าของรินล่ะคะ" อรินดาถาม "ท่านจะยอมรับความจริงได้หรือเปล่า" "ผมเชื่อว่าท่านจะเข้าใจ" ธีรเดชตอบ "เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม" "แต่ถ้าท่านไม่ยอมล่ะคะ" อรินดาถามอีกครั้ง เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "ถ้าท่านยังคงยืนกรานที่จะกีดกันเรา" "ผมจะคุยกับท่านเอง" ธีรเดชกล่าว "ผมจะอธิบายให้ท่านฟังว่าความสุขของเราสำคัญแค่ไหน" "แล้วเรื่อง... เรื่องบิดาที่แท้จริงของรินล่ะคะ" อรินดาถาม พลางหลบตา "ถ้าคุณย่าเปิดเผยเรื่องนั้นออกมา..." ธีรเดชชะงักไปเล็กน้อย เขารู้ดีว่านี่คือสิ่งที่อรินดาหวาดกลัวที่สุด "ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร ผมจะไม่ปล่อยมือคุณไปไหน" อรินดาเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ความหวังเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ "คุณ... คุณจะอยู่กับรินจริงๆ ใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ" ธีรเดชยืนยัน "ผมรักคุณ อรินดา ผมรักคุณมากกว่าอะไรทั้งหมด" เขาโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะ" ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของธีรเดชก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากคุณหญิงพิสมัย เขาชวนอรินดาไปนั่งที่โซฟา ก่อนจะรับสาย "ครับ คุณป้า" ธีรเดชกล่าว "ธีรเดช" เสียงของคุณหญิงพิสมัยฟังดูอ่อนล้าลงกว่าเดิม "คุณป้าคุยกับคุณหญิงกัลยาเรียบร้อยแล้ว" "แล้วท่านว่ายังไงบ้างครับ" ธีรเดชถามอย่างใจจดใจจ่อ "ท่าน... ท่านบอกว่าจะคิด" คุณหญิงพิสมัยตอบ "แต่ก็ยังดูเหมือนว่าจะไม่ยอมรับง่ายๆ" "ผมพอจะเดาได้ครับ" ธีรเดชถอนหายใจ "คุณป้าไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะจัดการเอง" "แต่... มันอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิดนะ ธีรเดช" คุณหญิงพิสมัยเตือน "คุณหญิงกัลยาเป็นคนหัวแข็งมาก" "ผมรู้ครับ" ธีรเดชตอบ "แต่ผมก็มีแผนของผม" "แผนอะไร" คุณหญิงพิสมัยถามอย่างสงสัย "ผมจะไปหาท่านที่บ้านค่ะ" ธีรเดชกล่าว "และจะขอคุยกับท่านอย่างเปิดอก" "ดีแล้วลูก" คุณหญิงพิสมัยกล่าว "แต่ระวังตัวด้วยนะ" "ครับ คุณป้า" ธีรเดชตอบ "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ" หลังจากวางสายจากคุณหญิงพิสมัย ธีรเดชก็หันมามองอรินดา "คุณป้าบอกว่าคุณย่าจะยอมคิด" เขาบอกเธอ "แต่นั่นอาจจะยังไม่พอ" "หมายความว่ายังไงคะ" อรินดาถาม "หมายความว่า... ผมต้องไปคุยกับคุณย่าโดยตรง" ธีรเดชกล่าว "ผมต้องทำให้ท่านเข้าใจว่าผมรักคุณมากแค่ไหน และเราสองคนต้องการจะอยู่ด้วยกัน" อรินดาพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ฉันกลัวว่าท่านจะไม่ฟังคุณค่ะ" "ผมจะทำให้ท่านฟัง" ธีรเดชย้ำ "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาพรากคุณไปจากผมเด็ดขาด" เขาจับมือของอรินดาไว้แน่น "คุณเชื่อใจผมนะ" อรินดาพยักหน้า น้ำตาเริ่มแห้งเหือดไปบ้าง "รินเชื่อใจคุณค่ะ" ธีรเดชยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น "เราจะสู้ไปด้วยกันนะ"