ภาคินเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขามองหารินดา และเห็นเธอกำลังนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะของเธอ “ริน…” ภาคินเรียกชื่อเธอเบาๆ รินดาหันมามองเขา ใบหน้าของเธอฉายแววของความกังวล “คุณไปไหนมาคะภาคิน” “ผม… ไปคุยกับพิมพ์ลดามาน่ะครับ” ภาคินกล่าว “เธอ… เธอไม่โอเคเลย” “คุณ… เป็นห่วงเธอเหรอคะ” รินดาถาม เสียงของเธอแฝงไปด้วยความน้อยใจ “ผมห่วงทุกคนที่เป็นห่วงผมนะริน” ภาคินกล่าว “แต่… ผมรักคุณ” ภาคินเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ รินดา เขาจับมือเธอไว้แน่น “ผมขอโทษนะริน ที่ทำให้คุณต้องรู้สึกไม่สบายใจในวันของเรา” “ไม่เป็นไรค่ะ” รินดาตอบ “ดิฉันเข้าใจค่ะ” “แต่… ผมอยากให้คุณรู้ไว้” ภาคินกล่าว “ว่าผมเลือกคุณ… และผมจะใช้ชีวิตอยู่กับคุณ” รินดามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเขา แต่เธอก็ยังคงรู้สึกถึงความไม่สบายใจบางอย่าง “แล้ว… พิมพ์ลดา… เธอจะไปไหนคะ” รินดาถาม “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” ภาคินถอนหายใจ “เธอ… เธอเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างไปแล้ว” “คุณ… คุณควรจะไปคุยกับเธออีกครั้งนะคะภาคิน” รินดากล่าว “ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” ภาคินมองหน้ารินดา “คุณ… คุณไม่หวงเหรอ” “หวงค่ะ” รินดาตอบตามตรง “แต่… ดิฉันไม่อยากให้คุณต้องมานั่งเสียใจทีหลัง” ภาคินยิ้มอย่างอ่อนแรง “ขอบคุณนะริน” “แต่… ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหมคะ” รินดาเอ่ย “ได้สิครับ” “อย่า… อย่าให้เรื่องนี้มันกระทบกับความสัมพันธ์ของเรานะคะ” รินดากล่าว “ฉัน… ฉันอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณจริงๆ” “ผมสัญญาครับ” ภาคินกล่าว “ผมจะไม่ให้ใครมาทำลายชีวิตคู่ของเราได้” ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงเพลงและเสียงหัวเราะ แต่สำหรับพวกเขา… มีเพียงความเงียบที่สะท้อนความรู้สึกที่ซับซ้อน “ภาคิน…” รินดาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “มีเรื่องหนึ่ง… ที่ดิฉันอยากจะบอกคุณ” “ว่ามาเลยครับริน” ภาคินตอบ “ตอนที่คุณแม่ของคุณพูดถึง… พิมพ์ลดา… แล้วคุณแม่ของคุณก็พูดถึง… อดีต…” รินดาเริ่มพูด “ดิฉัน… ดิฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า… คุณแม่ของคุณน่าจะรู้เรื่องอะไรบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของคุณกับพิมพ์ลดา… ที่ดิฉันไม่รู้” ภาคินชะงักไปเล็กน้อย “แม่ผม… ท่านก็แค่… เป็นห่วงผมมากเกินไปน่ะครับ” “แต่… ท่านพูดถึง ‘สัญญานะคะ’… สัญญาที่เกี่ยวกับพิมพ์ลดา… คุณแม่ของคุณบอกว่า… พ่อของคุณสั่งไว้… ว่าให้คุณดูแลพิมพ์ลดา… อย่างดี… และ… เหมือนจะ… รักเธอด้วย…” รินดาเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ ภาคินเงียบไปนาน เขาไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายเรื่องนี้อย่างไร “ริน…” ภาคินกล่าวเสียงเบา “มันมีเรื่องบางอย่าง… ที่ผมยังไม่ได้บอกคุณ” รินดามองหน้าภาคินด้วยความสงสัย “เรื่องอะไรคะ” “เรื่อง… พิมพ์ลดา… และ… เรื่องในอดีตของผมกับเธอ…” ภาคินเริ่มเล่า “พ่อของผม… เคยสนิทสนมกับพ่อของพิมพ์ลดามาก… พวกเขาเป็นเหมือนพี่น้อง… พ่อของผม… เคยช่วยครอบครัวของพิมพ์ลดาไว้… ในเรื่องธุรกิจ… แล้วก็… เมื่อหลายปีก่อน… พ่อของพิมพ์ลดา… ป่วยหนัก… แล้วก็เสียชีวิต… ก่อนเสีย… เขาฝากพิมพ์ลดาไว้กับพ่อของผม… แล้วก็… ขอให้พ่อของผม… ช่วยดูแลเธอ… ต่อไป…” “แล้ว… พ่อของคุณ… ก็เลย… สั่งให้คุณ… ดูแลเธอ… ใช่ไหมคะ” รินดาถาม “ใช่ครับ” ภาคินตอบ “แต่… ไม่ใช่แค่การดูแล… พ่อของผม… เขาคาดหวังว่า… ผมจะ… รักพิมพ์ลดา… เหมือนน้องสาวแท้ๆ… และ… ดูแลเธอ… ไปจนกว่า… เธอจะ… หาคู่ชีวิต… ที่ดีได้…” รินดาอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “แล้ว… คุณ… คุณเคย… รักเธอ… ไหมคะ” รินดาถามเสียงสั่น ภาคินมองหน้ารินดา “ผม… ผมยอมรับว่า… ผมเคยผูกพันกับพิมพ์ลดามาก… เธอเข้ามาในชีวิตผมตั้งแต่เด็ก… เราโตมาด้วยกัน… ผมดูแลเธอ… เล่นกับเธอ… ปลอบเธอ… ตอนที่เธอเสียใจ…” “แล้ว… ความรู้สึกของคุณ… มันเปลี่ยนไปตอนไหนคะ” รินดาถามอย่างหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่เธอต้องการ “ตอนที่ผมเจอคุณครับริน” ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น “ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเจอคุณ… ผมรู้สึกได้เลยว่า… คุณคือคนที่ผมตามหา… คุณคือคนที่ผมอยากจะใช้ชีวิตด้วย… คุณคือความสุขของผม…” “แล้ว… พิมพ์ลดา… เธอรู้เรื่องนี้ไหมคะ” รินดาถาม “เธอรู้ครับ” ภาคินตอบ “ผมพยายามบอกเธอหลายครั้งแล้ว… แต่… เธออาจจะ… ไม่เคยยอมรับ… ความจริง…” “แล้ว… คุณแม่ของคุณ… ท่านรู้เรื่องนี้ไหมคะ” รินดาถาม “ท่านรู้ครับ… ท่านเห็นว่าผมรักคุณ… ท่านก็เลย… พยายามจะ… กดดันผม… ให้กลับไป… ดูแลพิมพ์ลดา… อย่างที่พ่อผมสั่งไว้…” ภาคินอธิบาย รินดาพยักหน้าช้าๆ เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว “คุณ… คุณทำถูกต้องแล้วค่ะภาคิน” รินดาบอก “คุณเลือกคนที่คุณรัก… และ… คุณก็ควรจะไปบอกลาพิมพ์ลดา… จริงๆ จังๆ… เพื่อให้เรื่องราวในอดีต… มันจบลงจริงๆ…” ภาคินมองหน้ารินดาด้วยความรู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณนะริน… ที่เข้าใจผม” “ฉัน… ฉันก็มีเรื่องหนึ่ง… ที่อยากจะบอกคุณเหมือนกันค่ะ” รินดาเอ่ยขึ้น “เรื่องอะไรครับ” “เรื่อง… พ่อของฉัน…” รินดาเริ่มพูด ภาคินเงยหน้าขึ้นมองรินดาด้วยความสงสัย “พ่อของคุณ… เป็นอะไรไปครับ” “พ่อของฉัน… ท่านป่วย… แล้วก็… เสียชีวิตไปเมื่อ… หลายปีก่อน… ค่ะ” รินดาพูดเสียงเบา “ก่อนที่ท่านจะเสีย… ท่านก็… ฝากฝังฉันไว้กับ… คุณ… ค่ะ” ภาคินเบิกตากว้าง “คุณ… คุณหมายความว่ายังไงครับริน” “พ่อของฉัน… ท่าน… ท่านก็เคย… รักคุณ… นะคะภาคิน” รินดาบอก “ก่อนที่ท่านจะเสีย… ท่าน… ท่านบอกว่า… คุณคือคนที่… เหมาะสมที่สุด… ที่จะดูแลฉัน…” ภาคินอึ้งไป เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย “แล้ว… คุณ… คุณรู้เรื่องนี้… มาตลอดเหรอครับ” ภาคินถาม “ค่ะ” รินดาตอบ “แต่… ฉันไม่เคย… กล้าที่จะบอกคุณ…” “ทำไมล่ะครับ” “เพราะ… ฉันกลัว… ว่าคุณจะ… รู้สึก… ไม่สบายใจ… หรือ… รู้สึก… เหมือนถูกบังคับ…” รินดากล่าว ภาคินมองหน้ารินดาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ ประหลาดใจ และ… ซาบซึ้ง “แล้ว… ตอนนี้… คุณ… คุณพร้อมแล้วใช่ไหมครับ… ที่จะ… ให้ผม… ดูแลคุณ… จริงๆ…” ภาคินถามเสียงสั่น รินดาพยักหน้า “พร้อมค่ะภาคิน” ภาคินดึงรินดาเข้ามาสวมกอด “ขอบคุณนะริน… ขอบคุณที่… มอบหัวใจให้ผม…” ทั้งสองคนกอดกันแน่น ท่ามกลางเสียงเพลงและเสียงหัวเราะของแขกเหรื่อที่ยังคงดำเนินต่อไป แต่ในอ้อมกอดนั้น… มีเพียงความเข้าใจและความรักที่แท้จริงที่ก่อตัวขึ้นมาใหม่ คำสารภาพในความเงียบครั้งนี้… ได้ปลดปล่อยปมในใจของทั้งสองคน และนำพาพวกเขาไปสู่วันพรุ่งนี้… ที่เต็มไปด้วยความหวัง… และความรักที่มั่นคง…