"อย่าให้ใครมายุ่งกับพิมพ์ลดา" รินดาพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองภาคิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความหวังที่อยากจะได้รับคำตอบที่ชัดเจน "คุณภาคินคะ... สัญญาที่ว่านั้น... มันคืออะไรคะ" ภาคินนิ่งอึ้งไป ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับถูกของเหลวเย็นเยียบราดรด ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ระหว่างทั้งสองคนในเวลานี้มันดังกว่าเสียงอึกทึกครึกโครมของงานเลี้ยงเสียอีก เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติและคำพูดที่จะอธิบายเรื่องราวที่ซับซ้อนและเจ็บปวดนี้ "คุณแม่... ท่านอาจจะจำสับสนน่ะครับริน" ภาคินพยายามจะบ่ายเบี่ยง "เรื่องมันนานแล้ว ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจรายละเอียดทั้งหมด" "ไม่ค่ะ" รินดาส่ายหน้าช้าๆ "คุณแม่ของคุณภาคินไม่ได้พูดแบบนั้น ท่านพูดชัดเจนว่า 'พ่อของภาคินสั่งไว้' มันไม่ใช่เรื่องสับสนค่ะ มันคือคำสั่ง... คำสั่งที่ผูกมัดคุณไว้กับพิมพ์ลดา" เธอจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "และดูเหมือนว่า... คุณภาคินเองก็คงจะรู้เรื่องนี้ดี" ภาคินหลับตาลงครู่หนึ่ง ภาพความทรงจำอันเลือนรางของพ่อที่กำลังสั่งเสียเขาด้วยน้ำเสียงอันอ่อนแรงแวบเข้ามาในหัว พ่อของเขาป่วยหนักในช่วงปลายชีวิต และก่อนที่จะจากไป ท่านได้เรียกภาคินเข้าไปคุยด้วยเป็นการส่วนตัว "ภาคิน ลูกรัก" เสียงของพ่อยังคงก้องอยู่ในหูของเขา "พ่อรู้ว่าลูกมีแผนที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่พ่อขอให้ลูกเลื่อนมันออกไปก่อนนะ" "ทำไมครับพ่อ" ภาคินถามด้วยความไม่เข้าใจ "พ่อไม่สบาย... พ่อเป็นห่วงพิมพ์ลดา" พ่อพูดพลางยกมือที่สั่นเทาขึ้นลูบหน้าภาคิน "พิมพ์ลดาเป็นลูกของเพื่อนรักพ่อที่จากไปอย่างกะทันหัน พ่อสัญญากับเขาไว้ว่าจะดูแลลูกสาวคนนี้ให้ดีที่สุด... และพ่อก็อยากให้ลูก... ดูแลพิมพ์ลดาต่อจากพ่อ" "แต่พ่อครับ... ผมจะไปเรียนต่อ" ภาคินพยายามอธิบาย "พ่อรู้... แต่เรื่องของพิมพ์ลดามันสำคัญกว่า" พ่อของภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า "พ่อไม่อยากทอดทิ้งเธอไป พ่ออยากให้ลูก... รับปากพ่อ... ว่าจะดูแลเธอ... อย่าให้เธอต้องลำบาก... อย่าให้ใครมารังแกเธอ... สัญญากับพ่อนะภาคิน" น้ำเสียงอ้อนวอนของพ่อทำให้ภาคินที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่วัยหนุ่มยากจะปฏิเสธ เขายอมรับปากไปอย่างง่ายดาย โดยไม่ทันได้คิดถึงผลกระทบที่จะตามมาในอนาคต "ผมสัญญาครับพ่อ" ภาคินตอบ เสียงของเขาแผ่วเบา "ผมจะดูแลพิมพ์ลดาเอง" นั่นคือที่มาของ 'สัญญา' ที่คุณหญิงบุษบาพูดถึง คุณหญิงคงได้ยินเรื่องนี้จากพ่อของภาคินโดยตรง หรืออาจจะจากพ่อของภาคินเองก็ได้ "คุณแม่ผม... ท่านอาจจะ... เข้าใจผิดบางอย่างไปนะครับริน" ภาคินพยายามอธิบายอีกครั้ง "ท่านอาจจะคิดว่าสัญญานั้น... มันมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าที่เป็นจริง" "คุณภาคินคะ" รินดาถอนหายใจยาว "คุณกำลังจะบอกว่า... คุณไม่ได้มีอะไรกับพิมพ์ลดา... และคุณแม่ของคุณก็เข้าใจผิดไปเอง... ใช่ไหมคะ" ภาคินมองไปที่รินดา ดวงตาของเขาสะท้อนความลังเลและความเจ็บปวด "ผม... ผมกับพิมพ์ลดา... เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กครับริน" เขาเลือกที่จะเล่าความจริงบางส่วน "ครอบครัวของเราสนิทกันมาก พ่อของผมก็รักพิมพ์ลดาเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง... การดูแลเธอ... มันเป็นเหมือนหน้าที่ที่ผมต้องทำ" "แต่... มันมีมากกว่านั้นใช่ไหมคะ" รินดาถาม เสียงของเธออ่อนลง "ตอนที่คุณบอกว่า 'เธอไม่โอเคเลย' ตอนที่คุณไปคุยกับพิมพ์ลดา... และตอนที่พิมพ์ลดาบอกว่า 'ขออวยพรให้ทั้งสองคนมีความสุข'... มันไม่ใช่แค่คำพูดจากเพื่อนเก่า" ภาคินก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่ประสานกับมือของรินดา เขาไม่สามารถโกหกเธอได้อีกต่อไป ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก "ผม... ผมเคยรักพิมพ์ลดาครับริน" ภาคินยอมรับเสียงแผ่วเบา "รักมากด้วย... แต่... ความสัมพันธ์ของเรามัน... มันซับซ้อนเกินไป... มันมีหลายอย่างที่... ไม่สามารถไปต่อได้" คำสารภาพนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของรินดา แม้จะคาดเดาไว้บ้างแล้ว แต่การได้ยินมันออกมาจากปากของภาคินโดยตรงก็ทำให้เธอเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส น้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณ... คุณเคยรักเธอ" รินดาพูดซ้ำด้วยเสียงที่สั่นเครือ "แล้ว... แล้วตอนนี้ล่ะคะ" "ตอนนี้... ผมรักคุณครับริน" ภาคินรีบตอบ เขากระชับมือของเธอแน่นขึ้น "ผมรักคุณ... และผมเลือกคุณ" "แต่... คุณก็ยังเป็นห่วงเธอ... และเธอ... ก็ยังมีความรู้สึกกับคุณ" รินดาพูด น้ำตาเริ่มไหลลงมาอาบแก้ม "คุณจะทำยังไงต่อไปคะ" "ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด" ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น "ผมจะอธิบายให้พิมพ์ลดาเข้าใจ... และผมจะทำให้ทุกอย่างชัดเจน" "แล้ว... คุณแม่ของคุณล่ะคะ" รินดาถาม "ท่านจะไม่ยอมรับดิฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ" "ผมจะคุยกับท่าน" ภาคินตอบ "ผมจะทำให้ท่านเข้าใจว่า... ผมเลือกคุณ... และผมจะมีความสุขกับคุณ" "แต่... ถ้ามันไม่ได้ผลล่ะคะ" รินดาถามอย่างกังวล "ถ้าคุณแม่ของคุณยังคง... กดดันคุณ... หรือถ้าพิมพ์ลดา... ไม่ยอมไปไหน..." "ผมจะรับมือกับมันครับริน" ภาคินกล่าว "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสุขของเรา" รินดาเงียบไป เธอพยายามเชื่อมั่นในคำพูดของภาคิน แต่ความรู้สึกไม่มั่นคงยังคงเกาะกินอยู่ในใจ สัญญาที่พ่อของภาคินให้ไว้กับเพื่อนรักของเขา มันกลายเป็นพันธนาการที่ผูกมัดภาคินไว้กับพิมพ์ลดา และมันก็กลายเป็นอุปสรรคสำคัญที่จะขวางกั้นความสัมพันธ์ของเธอกับภาคิน "ดิฉัน... ดิฉันขอเวลาสักครู่นะคะ" รินดาพูดเบาๆ เธอผละมือออกจากภาคินและลุกขึ้นยืน "ดิฉัน... ขอไปเข้าห้องน้ำค่ะ" ภาคินพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาปล่อยให้เธอไปเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเองเพียงลำพัง เมื่อรินดาเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอก็เห็นพิมพ์ลดาเดินตรงเข้ามาหาภาคินด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปจากเดิม เธอไม่ได้ดูเศร้าสร้อยอีกต่อไป แต่กลับมีประกายบางอย่างในแววตาที่น่าสงสัย "ภาคิน" พิมพ์ลดาเรียกชื่อเขา "ฉัน... มาขอโทษนะ" "พิมพ์..." ภาคินเอ่ยชื่อเธอด้วยความประหลาดใจ "ฉันเข้าใจแล้ว" พิมพ์ลดากล่าวต่อ "ฉันเข้าใจว่า... นายรักรินดา และนายก็เลือกเธอ... ฉันจะไม่รั้งนายไว้อีกต่อไป" รินดายืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธออยากจะเชื่อคำพูดของพิมพ์ลดา แต่แววตาของพิมพ์ลดาที่จับจ้องไปที่ภาคินนั้นดูมีความหมายบางอย่างที่มากกว่าคำพูด "แต่... ฉันขออย่างหนึ่งได้ไหม" พิมพ์ลดาพูดต่อ "นาย... นายจะยังดูแลฉันอยู่ใช่ไหม... ในฐานะ... เพื่อน" ภาคินมองไปที่รินดาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปตอบพิมพ์ลดา "แน่นอน พิมพ์... เราเป็นเพื่อนกันเสมอ" รินดารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่เย็นเยียบไหลผ่านกระดูกสันหลัง เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอเห็นและได้ยินเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา หรือความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยออกมา