ภาคินขับรถกลับมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลพิพัฒนกุลด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสับสน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับเขาแบบนี้ หลังจากที่เขาพยายามลืมเลือนรินลดามาตลอดห้าปี วันนี้ เธอกลับปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งในสภาพที่ทำให้เขาแทบจำไม่ได้ “คุณภาคิน กลับมาแล้วหรือคะ” คุณหญิงอรทัย มารดาของเขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ไปไหนมาคะ ทำไมกลับดึกป่านนี้” “ผมไปข้างนอกมาครับ” ภาคินตอบเสียงเรียบ พยายามซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนภายในใจ “ทานอะไรมาหรือยังคะ” คุณหญิงอรทัยถามต่อ “ยังครับ” “งั้นเดี๋ยวป้าศรีจะเตรียมอาหารให้” คุณหญิงอรทัยหันไปสั่งแม่บ้าน “แล้วนี่คุณภาคินมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ หน้าตาดูไม่ค่อยดีเลย” ภาคินส่ายหน้า “ไม่มีอะไรครับคุณแม่ แค่อ่อนเพลียจากการทำงานนิดหน่อย” เขาโกหก “ถ้าอย่างนั้นก็ไปพักผ่อนเถอะนะคะ อย่าหักโหมมากนัก” คุณหญิงอรทัยกล่าวด้วยความเป็นห่วง ภาคินพยักหน้ารับ แล้วเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตนเอง เขาต้องการเวลาอยู่กับตัวเองเงียบๆ เพื่อประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ ทันทีที่เข้ามาในห้องนอน ภาคินก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มอย่างหมดแรง เขาหลับตาลง พยายามสลัดภาพของรินลดาออกไปจากความคิด แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ ภาพของเธอก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น “ทำไมเธอถึงไปอยู่ที่นั่นได้” เขาพึมพำกับตัวเอง “ทำไมเธอถึงต้องมาขายดอกไม้ริมทาง ทั้งๆ ที่เธอเคยอยู่สบาย” เขาจำได้ว่ารินลดามาจากครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์นัก พ่อแม่ของเธอหย่าร้างกันตั้งแต่เธอยังเด็ก เธอต้องอยู่กับแม่ที่ป่วยเรื้อรัง ทำให้เธอต้องทำงานหนักตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ เขาเคยเสนอที่จะช่วยเหลือครอบครัวของเธอ แต่เธอก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ “ขอบคุณสำหรับน้ำใจของคุณภาคินนะคะ” เธอเคยกล่าว “แต่ฉันไม่อยากเป็นภาระของคุณ ฉันอยากจะดูแลแม่ของฉันด้วยตัวเอง” ตอนนั้น ภาคินประทับใจในความเข้มแข็งและรักศักดิ์ศรีของเธอ แต่ตอนนี้ เขาอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่ามีเรื่องราวอะไรที่เขาไม่รู้ซ่อนอยู่เบื้องหลังหรือไม่ วันรุ่งขึ้น ภาคินตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ยังคงไม่สบายใจ เขาตัดสินใจว่าเขาต้องกลับไปที่เดิมอีกครั้ง เพื่อดูว่าเมื่อเช้า รินลดยังอยู่ที่นั่นหรือไม่ เมื่อมาถึงบริเวณริมถนนที่เขาเจอเธอเมื่อคืน ภาคินก็เห็นร่างบางของรินลดากำลังนั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอสวมเสื้อกันฝนสีซีดตัวเดิม กำลังจัดดอกไม้ใส่แจกันเล็กๆ วางขายอยู่ ภาคินจอดรถ แล้วเดินลงไปหาเธออย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ “คุณรินลดา” เขาเรียกเธอเสียงเบา รินลดาสะดุ้ง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ เธอดูเหมือนคนที่ไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น “คุณ... คุณภาคิน” เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ใช่ ผมเอง” ภาคินตอบ “คุณยังอยู่ที่นี่” รินลดาก้มหน้าลงทันที มือเรียวของเธอเริ่มสั่น “ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ” “ขอโทษเรื่องอะไร?” ภาคินถาม “ขอโทษที่หายไปห้าปี หรือขอโทษที่มาอยู่ที่นี่?” รินลดาเงียบ เธอไม่รู้จะตอบคำถามของเขาอย่างไรดี “ผมตามหาคุณแทบตาย” ภาคินกล่าวต่อ “คุณรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน” “ฉันรู้ค่ะ” รินลดากล่าวเสียงแผ่ว “แต่... ฉันไม่มีทางเลือก” “ไม่มีทางเลือก?” ภาคินทวนคำ “หมายความว่ายังไง?” รินลดานิ่งไป เธอหลับตาลงเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า “ฉัน... ฉันเป็นหนี้มากค่ะ” “หนี้?” ภาคินแปลกใจ “หนี้อะไร?” “หนี้การพนันของแม่ค่ะ” รินลดากล่าว “ท่านเล่นจนหมดตัว แล้วก็มีเจ้าหนี้ตามทวงถึงบ้าน ฉันพยายามหาเงินมาใช้หนี้ให้ท่านเท่าไหร่ก็ไม่พอ พวกเขาขู่จะทำร้ายฉันกับแม่ ฉันเลยต้องหนีออกมา” ภาคินนิ่งอึ้งไป เขารู้สึกราวกับมีใครบางคนเอามีดมากรีดหัวใจของเขา “แล้วทำไมคุณไม่บอกผม?” เขาถามเสียงเครือ “ทำไมคุณไม่ขอความช่วยเหลือจากผม?” “ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่อยากเป็นภาระของคุณ” รินลดากล่าว “คุณภาคิน คุณมีทุกอย่าง คุณไม่จำเป็นต้องมารับผิดชอบปัญหาของครอบครัวฉัน” “แต่ผมรักคุณนะ รินลดา!” ภาคินเผลอตะโกนออกมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผมรักคุณมาตลอด แล้วคุณจะให้ผมยืนมองดูคุณลำบากแบบนี้ได้ยังไง!” รินลดาถึงกับผงะ เธอไม่คิดว่าเขาจะยังรักเธออยู่ “คุณภาคิน...” “คุณมันโง่” ภาคินกล่าวต่อ “โง่ที่คิดว่าตัวเองต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว โง่ที่เลือกจะหนีปัญหา แทนที่จะเผชิญหน้ากับมัน” “ฉัน... ฉันเหนื่อยแล้วค่ะ” รินลดากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้ว” ภาคินเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น เขาย่อตัวลงนั่งข้างๆ เธอ “คุณจะไม่เหนื่อยอีกต่อไปแล้ว” เขาพูดอย่างนุ่มนวล “ผมจะอยู่ตรงนี้ ผมจะช่วยคุณเอง” รินลดาเงยหน้ามองเขา น้ำตาคลอหน่วย “แต่... ฉันเป็นหนี้เขาเยอะมากจริงๆ ค่ะ” “ไม่ว่าหนี้จะเยอะแค่ไหน ผมก็จะใช้ให้” ภาคินยืนยัน “คุณแค่บอกผมมาว่าต้องทำยังไง” รินลดาค่อยๆ เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง ตั้งแต่ต้นจนจบ ภาคินฟังอย่างตั้งใจ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงต้องหนีไป และทำไมเธอถึงไม่ติดต่อเขาเลย “คุณไม่ต้องกังวลอีกแล้วนะ” ภาคินปลอบเธอ “ผมจะจัดการทุกอย่างให้เอง” “แล้ว... แล้วเรื่องของเราล่ะคะ” รินลดากล่าวถามอย่างลังเล ภาคินมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก “ผมยังรักคุณนะ รินลดา” เขาบอก “ผมยังอยากจะแต่งงานกับคุณ” รินลดาถึงกับน้ำตาไหล “แต่ฉัน... ฉันไม่คู่ควรกับคุณแล้ว” “ใครบอก?” ภาคินสวนกลับ “คุณคู่ควรกับผมที่สุดแล้ว” เขาเอื้อมมือไปปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ “ผมสัญญา จะไม่ปล่อยให้คุณต้องลำบากอีกต่อไป” รินลดามองหน้าเขา เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอเชื่อมั่นในคำพูดของเขา “ขอบคุณค่ะ คุณภาคิน” เธอกล่าว “ขอบคุณจริงๆ” ภาคินยิ้ม “ไม่เป็นไรนะ” เขาพูด “ตอนนี้ ไปกับผมเถอะ ผมจะพาคุณไปอยู่ที่ที่ดีกว่านี้”