ภาคินตัดสินใจที่จะไม่เดินทางไปที่โรงแรมตามคำสั่งของคุณหญิงบุษบาในทันที เขาเลือกที่จะเชื่อในสัญชาตญาณของรินดา และความรู้สึกไม่ชอบมาพากลที่เกิดขึ้นภายในใจ เขาต้องการเวลาในการรวบรวมข้อมูล และวางแผนรับมือกับสถานการณ์ที่อาจจะซับซ้อนเกินกว่าที่คาดคิด “คุณแน่ใจนะริน ว่าเราไม่ควรจะไป” ภาคินถามย้ำอีกครั้ง ขณะที่พวกเขากำลังเดินทางกลับบ้าน “ดิฉันแน่ใจค่ะ” รินดาตอบอย่างหนักแน่น “คุณแม่ของคุณ... ท่านมีแผนการบางอย่าง... และถ้าเราไปตามที่ท่านต้องการ... เราอาจจะตกอยู่ในอันตราย... ทั้งดิฉัน... และคุณ” “ผมเป็นห่วงพิมพ์ลดาจริงๆ” ภาคินกล่าว “ผมกลัวว่าถ้าเราไม่ไป... แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขาจริงๆ...” “ถ้าพิมพ์ลดาตกอยู่ในอันตรายจริงๆ... เราจะมีวิธีอื่นในการช่วยเหลือเขาค่ะ” รินดาปลอบ “แต่ตอนนี้... ความปลอดภัยของเราสำคัญที่สุด... เราต้องให้แน่ใจว่า... เราจะไม่ถูกหลอกใช้” ภาคินครุ่นคิดตามคำพูดของรินดา เขานึกถึงท่าทีที่แข็งกร้าวและเย็นชาของคุณหญิงบุษบาเมื่อครู่ ความกดดันที่หล่อนพยายามยัดเยียดให้เขา มันไม่ใช่แค่ความห่วงใยธรรมดา แต่เป็นคำสั่งที่แฝงไปด้วยเจตนาบางอย่างที่ซ่อนเร้น “แล้ว... เราจะเริ่มจากตรงไหนดี” ภาคินถาม “ดิฉันจะเริ่มจากการติดต่อเพื่อนสนิทของพิมพ์ลดาอย่างที่คุณบอกค่ะ” รินดาตอบ “เราต้องรู้ว่า... สถานการณ์ของพิมพ์ลดาเป็นอย่างไร... และโรงแรมที่เขาเอ่ยถึง... มันคือที่ไหนกันแน่” “ดีเลย” ภาคินเห็นด้วย “แล้ว... เรื่องที่คุณแม่ของผม... ท่านสั่งให้ผมไปจัดการเรื่องที่โรงแรม... ผมควรจะบอกท่านว่าอย่างไร” “บอกท่านไปตามตรงค่ะ” รินดาแนะนำ “ว่าคุณกำลังรวบรวมข้อมูล... และคุณต้องการเวลา... แต่... อย่าลงรายละเอียดมากเกินไป... ปล่อยให้ท่านคิดไปเองว่า... คุณกำลังจะทำตามที่ท่านสั่ง” “เข้าใจแล้วครับ” ภาคินพยักหน้า เมื่อกลับถึงบ้าน ภาคินรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคุณหญิงบุษบา เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด “แม่ครับ” ภาคินเริ่มต้น “ผมได้รับข้อความจากแม่แล้วครับ” “แล้วภาคินจะไปใช่ไหม” เสียงของคุณหญิงบุษบาฟังดูมีความหวัง “ผม... กำลังรวบรวมข้อมูลบางอย่างอยู่ครับแม่” ภาคินตอบ “ผมอยากจะแน่ใจก่อน... ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย” “รวบรวมข้อมูลอะไร” คุณหญิงบุษบาถามเสียงเข้ม “แม่สั่งให้ภาคินไปจัดการ... ไม่ได้สั่งให้ไปสืบ” “ผมทราบครับแม่” ภาคินกล่าว “แต่... ผมอยากจะจัดการให้เด็ดขาด... ไม่ให้มีปัญหาตามมาอีก” “ภาคิน...” คุณหญิงบุษบาถอนหายใจ “แม่ไม่อยากให้ภาคินเสียเวลา... แม่ต้องการให้เรื่องนี้จบ... โดยเร็วที่สุด” “ผมเข้าใจครับแม่” ภาคินตอบ “แต่ขอเวลาผมสักหน่อยนะครับแม่... อีกไม่นาน... ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย” คุณหญิงบุษวายังคงพยายามกดดันภาคิน แต่สุดท้ายก็ยอมถอนตัวไป โดยมีข้อแม้ว่าเขาต้องรีบทำให้เสร็จ “แล้ว... เรื่องของพิมพ์ลดา... แม่จะทำอย่างไรต่อไป” ภาคินถาม “แม่จะจัดการเอง” คุณหญิงบุษบาตอบเสียงเย็น “ภาคินไม่ต้องเป็นห่วง” เมื่อวางสายจากมารดา ภาคินก็หันมาหารินดา “แม่บอกว่าจะจัดการเอง... ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลยริน” “เราก็ต้องระวังตัวมากขึ้นค่ะ” รินดาตอบ “คุณแม่ของคุณ... ท่าทางจะเอาจริง” รินดาใช้เวลาทั้งวันในการติดต่อกับเพื่อนสนิทของพิมพ์ลดา เพื่อนคนนั้นให้ข้อมูลที่น่าตกใจ เขาบอกว่าพิมพ์ลดาโทรศัพท์มาขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกเมื่อคืนนี้ และเขาได้ยินเสียงคล้ายเสียงปืนแว่วมาในสายก่อนที่การสนทนาจะขาดหายไป “เขาบอกว่า... พิมพ์ลดาพูดถึงโรงแรมชื่อ ‘ดุสิตา’ ค่ะ” รินดาบอกภาคิน “และเพื่อนของพิมพ์ลดา... ก็บอกว่า... โรงแรมนี้มีชื่อเสียเรื่องการเป็นแหล่งซ่องสุมของพวกอาชญากร” ภาคินสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น “โรงแรมดุสิตา... ผมเคยได้ยินชื่อ... แต่ไม่คิดว่าจะเป็นที่แบบนั้น” “เราต้องไปที่นั่นค่ะ” รินดาตัดสินใจ “แต่เราจะไปแบบเงียบๆ... ไม่ให้ใครรู้ตัว” “แล้ว... จะไปเมื่อไหร่” ภาคินถาม “พรุ่งนี้เช้าค่ะ” รินดาตอบ “เราจะไปกันสองคน... โดยไม่บอกใคร” “แม่ของผมล่ะ” ภาคินถาม “เราไม่ต้องบอกท่านค่ะ” รินดาตอบ “ถ้าท่านรู้... ท่านอาจจะขัดขวางเรา... หรืออาจจะ... วางแผนอะไรบางอย่างไว้ที่นั่น” ภาคินพยักหน้าเห็นด้วย เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อปกป้องรินดา และเพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับพิมพ์ลดา ค่ำคืนนั้น ทั้งสองคนแทบจะไม่ได้นอน พวกเขานั่งคุยกันถึงแผนการต่างๆ ที่จะใช้ในวันรุ่งขึ้น และพยายามคาดการณ์ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น “คุณคิดว่า... สมชาย... จะตามเราไปไหม” ภาคินถาม “เป็นไปได้ค่ะ” รินดาตอบ “แต่เราจะพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรง... เราจะเน้นการสังเกตการณ์... และเก็บข้อมูลให้ได้มากที่สุด” “ถ้าเกิดเจอคุณแม่... เราจะทำอย่างไร” ภาคินถาม “เราจะสุภาพ... แต่ก็ต้องยืนหยัดในสิ่งที่ถูกต้องค่ะ” รินดาตอบ “เราจะไม่ยอมให้ท่านมาบงการชีวิตของเราอีกต่อไป” เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนออกเดินทางไปยังโรงแรมดุสิตาโดยไม่บอกใคร ภาคินขับรถด้วยความเร็วคงที่ ใบหน้าของเขาสะท้อนความกังวล แต่แววตาฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น เมื่อรถใกล้จะถึงโรงแรม ภาคินก็สังเกตเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่ขับตามหลังพวกเขามาตลอดทาง “ริน... ฉันว่า... เรากำลังถูกตาม” ภาคินกระซิบ รินดามองกระจกหลัง “รถคันนั้น... มันเหมือนกับรถของสมชายเลยค่ะ” “ฉันคิดว่า... คุณแม่ของเรา... รู้ว่าเราจะมาที่นี่” ภาคินกล่าว “ท่านคงจะส่งคนมาคุมเรา” “เราต้องระวังตัวให้มากค่ะ” รินดาตอบ “อย่าเพิ่งเปิดเผยตัวตนของเรา... สังเกตการณ์ทุกอย่างให้ดี” เมื่อรถของภาคินจอดเทียบที่หน้าโรงแรมดุสิตา รถสีดำคันนั้นก็จอดตามมาติดๆ สมชายและชายฉกรรจ์อีกสองคนเดินลงมาจากรถ และตรงเข้ามาหาภาคินทันที “คุณภาคินครับ” สมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณหญิง... ฝากมาบอก... ว่าให้คุณกลับไปตอนนี้” ภาคินมองหน้าสมชายอย่างไม่สะทกสะท้าน “ผมไม่กลับ” “คุณภาคินครับ” สมชายกล่าวอีกครั้ง “อย่าทำให้เรื่องมันยากเลยครับ” “ผมต้องเข้าไปข้างใน” ภาคินยืนกราน “ผมต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพิมพ์ลดา” “คุณภาคินครับ” สมชายก้าวเข้ามาใกล้ “ถ้าคุณไม่ยอมกลับ... ผมจำเป็นต้อง... ใช้กำลัง” ภาคินหันไปมองรินดา “ริน... คุณเข้าไปในโรงแรมก่อน... ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง” “ไม่ค่ะ” รินดาปฏิเสธ “เราจะไปด้วยกัน” ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของรินดา เขาสัมผัสได้ถึงความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยวของเธอ เขาพยักหน้า “โอเค... เราจะไปด้วยกัน” ทั้งสองคนเดินเข้าไปในโรงแรมดุสิตา โดยมีสมชายและลูกน้องคอยเดินตามประกบอยู่ห่างๆ บรรยากาศภายในโรงแรมเต็มไปด้วยความอึมครึม ผู้คนในโรงแรมส่วนใหญ่มีท่าทีที่ดูไม่น่าไว้วางใจ และแววตาของพวกเขาฉายประกายแห่งความอันตราย “เราจะไปหาพิมพ์ลดาที่ไหน” ภาคินกระซิบถามรินดา “เดี๋ยวฉันจะลองถามพนักงานดูค่ะ” รินดาตอบ “แต่เราต้องทำเนียนๆ... อย่าให้ใครสงสัย” ทั้งสองคนเดินเข้าไปหาพนักงานต้อนรับที่เคาน์เตอร์ “ขอโทษค่ะ” รินดาเอ่ยขึ้น “ดิฉันอยากจะทราบว่า... คุณพิมพ์ลดา... พักอยู่ที่ห้องไหนคะ” พนักงานหญิงที่เคาน์เตอร์มองทั้งสองคนด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ขอโทษนะคะ... ทางเราไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลของแขกได้ค่ะ” “แต่... เธอเป็นเพื่อนของดิฉันค่ะ” รินดาพยายามอธิบาย “เธออาจจะกำลังมีปัญหา...” “ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ” พนักงานหญิงกล่าว “เป็นนโยบายของโรงแรม” ภาคินพยายามมองไปรอบๆ ห้องล็อบบี้ เขาเห็นชายฉกรรจ์หลายคนที่มีท่าทีน่าสงสัย นั่งประจำตามมุมต่างๆ ของห้อง ราวกับกำลังคอยจับตาดูอะไรบางอย่าง “ดูเหมือนว่า... เราคงจะเข้าไปข้างในได้ยาก” ภาคินกระซิบ “เราต้องหาทางอื่นค่ะ” รินดาตอบ “คุณลองเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเขา... ส่วนฉันจะลองหาทางเข้าไปเอง” “ไม่!” ภาคินปฏิเสธทันที “เราจะไปด้วยกัน” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังปรึกษาหารือกันอยู่นั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ภาคิน... รินดา...” ทั้งสองคนหันไปมอง พบกับร่างของพิมพ์ลดา ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว และดวงตาที่ฉายแววหวาดกลัว