คุณหญิงบุษบาเดินตรงเข้ามาหาภาคิน ใบหน้าของหล่อนฉายแววขุ่นเคือง แต่ก็แฝงไปด้วยความมั่นใจ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่พิมพ์ลดาซึ่งยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ รินดา “แม่...” ภาคินกล่าวอย่างประหลาดใจ “แม่มาทำอะไรที่นี่ครับ” “แม่มาหยุดภาคิน ก่อนที่ภาคินจะทำเรื่องโง่ๆ” คุณหญิงบุษบาตอบเสียงดังฟังชัดจนสมชายและลูกน้องต้องผงะเล็กน้อย “โง่ๆ? แม่หมายความว่ายังไงครับ” ภาคินถามด้วยความสับสน พลางเหลือบมองพิมพ์ลดาที่ตอนนี้ซบหน้าลงกับไหล่ของรินดา “พิมพ์ลดา เขาไม่ใช่คนที่จะมาทำร้ายภาคินได้” คุณหญิงบุษบาเอ่ยขึ้น “และเรื่องที่ภาคินกำลังจะไปจัดการที่โรงแรม... มันเป็นแผนของแม่เอง” คำพูดของคุณหญิงบุษบาทำเอาภาคิน รินดา และแม้กระทั่งสมชาย ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ “แผนของแม่?” ภาคินทวนคำเสียงแผ่วเบา “แล้ว... แล้วทำไมแม่ต้องทำแบบนี้” “ก็เพราะแม่ไม่ต้องการให้ภาคินไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้อีกไง!” คุณหญิงบุษบากล่าวเสียงแหลม พลางชี้หน้าไปที่พิมพ์ลดา “แม่รู้ว่าภาคินยังรักเธออยู่ แต่แม่ยอมไม่ได้เด็ดขาด!” “แม่พูดเรื่องอะไรครับ! พิมพ์ลดากำลังเดือดร้อน!” ภาคินพยายามจะอธิบาย แต่ถูกมารดาตัดบท “เดือดร้อน? เธอไม่ใช่คนถูกเดือดร้อนเสียหน่อยภาคิน!” คุณหญิงบุษบากล่าวอย่างหงุดหงิด “คนที่เดือดร้อนคือแม่ต่างหาก! แม่ไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้มาทำลายชีวิตภาคิน!” “แต่แม่ครับ... ที่นี่มันไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับ...” “พอแล้วภาคิน!” คุณหญิงบุษบาตะคอกเสียงดัง “แม่รู้ดีที่สุดว่าอะไรดีหรือไม่ดีสำหรับภาคิน!” สมชายที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ มาตลอด ได้ทีก็ก้าวเข้ามา “คุณภาคินครับ คุณหญิงสั่งให้ผมพาคุณพิมพ์ลดาไป... ที่ที่ปลอดภัย” “ปลอดภัย? ที่ที่แม่จะจับพิมพ์ลดาขังไว้เหมือนที่ทำกับเธอ?” ภาคินสวนกลับทันควัน เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมรินดาถึงรู้สึกไม่ปลอดภัย “ผมขอโทษครับคุณภาคิน” สมชายตอบอย่างนอบน้อม “แต่ผมต้องทำตามคำสั่งของคุณหญิง” “คุณหญิงครับ” รินดาเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด “คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ คุณกำลังขังหน่วงเหนี่ยวมนุษย์คนหนึ่งนะคะ” “เธอเป็นใครถึงมาสั่งสอนฉัน!” คุณหญิงบุษบาหันมาตวาดใส่รินดา “ดิฉันไม่ใช่คนที่จะมาสั่งสอนใครค่ะ” รินดาตอบ “แต่ดิฉันไม่สามารถยืนดูคนถูกกระทำได้อย่างเฉยเมย” “เธอจะมายุ่งเรื่องของครอบครัวฉันไม่ได้!” คุณหญิงบุษบากล่าว “ภาคิน... มานี่” คุณหญิงบุษบาเรียกภาคินให้มาหา ภาคินไม่ขยับ “ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้นครับแม่ จนกว่าคุณพิมพ์ลดาจะปลอดภัย” “ถ้าภาคินไม่ทำตามที่แม่บอก... อย่ามาโทษแม่ว่าแม่ใจร้าย” คุณหญิงบุษบากล่าวอย่างเย็นชา “แม่สั่งให้สมชายพาพิมพ์ลดาไป... และภาคินต้องไปที่โรงแรมตามที่แม่บอก” “ทำไมครับแม่! ทำไมแม่ถึงทำกับพิมพ์ลดาแบบนี้” ภาคินถามเสียงสั่นเครือ “เพราะแม่รักภาคินไง! แม่ยอมไม่ได้ที่จะเห็นลูกชายของแม่ต้องทนทุกข์กับผู้หญิงที่ประสงค์ร้าย!” คุณหญิงบุษบาตอบ “ประสงค์ร้าย? แม่มีหลักฐานอะไรมาพูดแบบนั้นครับ” ภาคินเริ่มโมโห “แม่ไม่ต้องการหลักฐาน! แม่รู้ด้วยสัญชาตญาณ!” คุณหญิงบุษบาอ้าง “สัญชาตญาณของแม่กำลังหลอกแม่ครับแม่” รินดาพูดเสริม “คุณพิมพ์ลดาไม่ใช่คนร้ายกาจอย่างที่แม่คิด” “แล้วเธอเป็นใครกันแน่!” คุณหญิงบุษบาหันไปมองรินดาด้วยสายตาพิฆาต “มาเกี่ยวอะไรกับเรื่องของฉันกับลูกชาย!” “ดิฉันเป็นคนที่ภาคินรักและไว้ใจค่ะ” รินดาตอบอย่างมั่นคง “และดิฉันจะปกป้องคนที่ดิฉันรัก” “กล้ามากนะ!” คุณหญิงบุษบาขู่ “สมชาย จัดการ!” สมชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาเห็นสีหน้าของภาคินที่แข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ และรินดาที่ยืนหยัดปกป้องพิมพ์ลดา แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะทำตามคำสั่ง “ขอโทษครับคุณภาคิน” เขาเตรียมจะคว้าแขนพิมพ์ลดา แต่แล้ว... เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “หยุดนะ!” ทุกคนหันไปมองต้นเสียง พบกับพิมพ์ชล พนักงานคนหนึ่งที่เคยช่วยเหลือพิมพ์ลดามาก่อน “คุณหญิงครับ” พิมพ์ชลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย “เรื่องนี้... ผมคิดว่าคุณหญิงน่าจะฟังความจากทุกฝ่ายนะครับ” คุณหญิงบุษบาหันไปมองพิมพ์ชลอย่างไม่พอใจ “แกเป็นใคร! มายุ่งอะไรด้วย!” “ผมเป็นคนพาคุณพิมพ์ลดามาส่งที่นี่ครับคุณหญิง” พิมพ์ชลกล่าว “คุณพิมพ์ลดาไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่ แต่เธอถูกหลอกลวงมา” “หลอกลวง?” คุณหญิงบุษบาแค่นเสียง “ใครหลอกลวงเธอ” “ผม... ผมเป็นคนหลอกคุณพิมพ์ลดามาครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังพิมพ์ชล เป็นเสียงที่ภาคินคุ้นเคยดี... เสียงของอาทิตย์ อาทิตย์ก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาดูอิดโรย ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผม... ผมเป็นคนหลอกคุณพิมพ์ลดามาเองครับคุณหญิง” คุณหญิงบุษบาเบิกตากว้าง “อาทิตย์! แก... แกทำแบบนี้ทำไม!” “ผม... ผมทำตามคำสั่งของคุณหญิงครับ” อาหิตย์สารภาพ “คุณหญิงบอกผมว่า... ถ้าผมทำแบบนี้... คุณหญิงจะช่วยธุรกิจของครอบครัวผม” คำสารภาพของอาทิตย์ทำให้ทุกคนอึ้งอีกครั้ง โดยเฉพาะภาคินที่มองมารดาด้วยความไม่เชื่อสายตา “แม่...” ภาคินเรียกเสียงแผ่ว “แม่... แม่ทำแบบนี้จริงๆ เหรอครับ” คุณหญิงบุษบาหน้าซีดเผือด “ภาคิน... แม่... แม่แค่...” “แค่ต้องการทำลายทุกอย่างที่เกี่ยวกับพิมพ์ลดาใช่ไหมครับแม่!” ภาคินตะคอกเสียงดัง “แม่ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของผมเลยใช่ไหม!” “แม่ทำเพื่อภาคินนะ!” คุณหญิงบุษบาร้องไห้ออกมา “เพื่อผม? การทำแบบนี้มันคือเพื่อผมจริงๆ เหรอครับแม่!” ภาคินถามกลับด้วยความเจ็บปวด รินดาเข้ามาจับมือภาคินเบาๆ “ภาคิน... ใจเย็นๆ นะ” “พิมพ์ลดา” ภาคินหันไปหาพิมพ์ลดา “เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม” พิมพ์ลดาส่ายหน้าช้าๆ น้ำตายังคงไหล “ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ” “คุณหญิงครับ” รินดาหันไปพูดกับคุณหญิงบุษบา “คุณทำผิดไปแล้วนะคะ” “ฉัน... ฉันแค่... หวงลูก” คุณหญิงบุษบาพูดเสียงสั่น “แต่ความหวงของคุณกำลังทำร้ายคนอื่นนะคะ” รินดาตอบ “คุณกำลังทำลายชีวิตของภาคินด้วย” สมชายยืนนิ่ง ไม่รู้จะทำอย่างไร เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ “ผมไม่ต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้” อาหิตย์พูดเสียงเบา “ผมขอโทษจริงๆ ครับทุกคน” “ตอนนี้เราควรจะพาคุณพิมพ์ลดาไปโรงพยาบาลนะครับ” รินดาเสนอ “เธอต้องการการดูแล” ภาคินพยักหน้าเห็นด้วย “ผมจะพาเธอไปเอง” “เดี๋ยวก่อน!” คุณหญิงบุษบาร้องห้าม “ภาคิน! ภาคินจะไปไหน!” “ผมจะไปโรงพยาบาลกับพิมพ์ลดาครับแม่” ภาคินตอบอย่างแน่วแน่ “ส่วนเรื่องที่แม่ทำ... ผมคงต้องขอเวลาทำความเข้าใจ” ภาคินพยักหน้าให้รินดา แล้วทั้งสองก็ช่วยกันพยุงพิมพ์ลดาที่ยังคงอ่อนแรง เดินออกจากสถานที่นั้นไป ปล่อยให้คุณหญิงบุษบายืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง พร้อมกับความจริงอันน่าตกใจที่ถูกเปิดเผย