บรรยากาศภายในรถยนต์ของภาคินเต็มไปด้วยความเงียบที่อึดอัด ภาคินขับรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งยังคงวางอยู่บนมือของพิมพ์ลดาที่นั่งเบาะหลังข้างรินดา พิมพ์ลดายังคงมีอาการอ่อนเพลีย ดวงตายังคงแดงก่ำจากการร้องไห้ “พิมพ์ลดา... เธอไหวไหม” ภาคินถามเป็นระยะ เขาพยายามจะพูดให้นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ค่ะ” พิมพ์ลดาสูดหายใจเข้าลึกๆ “นิดหน่อยค่ะ” “หมอคงจะช่วยได้” รินดาปลอบ “อย่าเพิ่งคิดมากนะ” “แต่... ดิฉันยังรู้สึกกลัวอยู่ค่ะ” พิมพ์ลดาสารภาพ “ไม่คิดว่า... คุณแม่ของคุณ... ท่านจะทำเรื่องแบบนี้กับดิฉันได้” “ผมก็ไม่คิดเหมือนกัน” ภาคินกล่าวเสียงขมขื่น “ผมไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงได้... เกลียดคุณขนาดนี้” “บางที... มันอาจจะไม่ใช่แค่ความเกลียด” รินดาเอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิด “บางที... คุณแม่ของคุณอาจจะมีอะไรบางอย่างที่กลัว” “กลัวอะไรครับ” ภาคินถาม “กลัวที่จะเสียภาคินไป” รินดาตอบ “กลัวว่าภาคินจะถูกแย่งไปจากอ้อมกอดของท่าน” ภาคินเงียบไป เขาพยายามจะทำความเข้าใจความคิดของคุณหญิงบุษบา แต่ก็ยังคงรู้สึกสับสนและเจ็บปวด “แม่ของผม... ไม่เคยแสดงความรักในแบบที่... เป็นที่ต้องการ” ภาคินพูดขึ้นมาเบาๆ “แม่จะแสดงออกด้วยการควบคุม... การบงการ... เหมือนถ้าผมไม่ทำตามที่แม่ต้องการ... แม่ก็จะเสียใจ... หรือโกรธ” “เข้าใจค่ะ” รินดาพยักหน้า “ความรักที่มาพร้อมกับเงื่อนไข... มันเป็นความรักที่น่ากลัว” “ผมไม่เคยคิดว่า... ความรักของแม่... มันจะทำให้แม่ทำร้ายคนอื่นได้ขนาดนี้” ภาคินกล่าว “โดยเฉพาะกับคุณ... พิมพ์ลดา” “ดิฉันก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะ” พิมพ์ลดากล่าว “ฉัน... ฉันยอมรับว่าตอนแรก... ฉันอาจจะมีเจตนาบางอย่างกับคุณภาคิน... แต่หลังจากที่ได้รู้จักกับคุณ... คุณรินดา... ดิฉันก็เปลี่ยนใจแล้วจริงๆ” “ผมรู้” ภาคินหันมาสบตาพิมพ์ลดา “ผมเชื่อคุณ” “ขอบคุณค่ะ” พิมพ์ลดายิ้มบางๆ “แต่ตอนนี้... ดิฉันกลัวว่า... เรื่องมันจะยิ่งแย่ลงไปอีก” “แย่ลงยังไงครับ” ภาคินถาม “ถ้าคุณแม่ของคุณ... ยังคงคิดว่าดิฉันเป็นศัตรู... ท่านอาจจะหาทางทำร้ายดิฉันอีก” พิมพ์ลดากล่าว “แล้ว... คุณอาทิตย์... เขาก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย” “ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง” ภาคินกล่าวอย่างหนักแน่น “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณกับอาทิตย์ได้อีก” เมื่อมาถึงโรงพยาบาล แพทย์ได้เข้าตรวจอาการของพิมพ์ลดาอย่างละเอียด โชคดีที่เธอไม่ได้มีอาการบาดเจ็บทางร่างกายร้ายแรง แต่สภาพจิตใจยังคงย่ำแย่ หลังจากที่พิมพ์ลดาได้รับการดูแลจากแพทย์แล้ว ภาคินก็พาเธอไปพักผ่อนที่ห้องพักรับรองของโรงพยาบาล ส่วนรินดาก็เข้าไปพูดคุยกับแพทย์เพื่อสอบถามอาการเพิ่มเติม ภาคินนั่งลงข้างเตียงของพิมพ์ลดา “คุณพักผ่อนนะ” เขาจับมือเธอเบาๆ “พรุ่งนี้ผมจะมาหาใหม่” “ขอบคุณนะคะ” พิมพ์ลดาตอบ “สำหรับทุกอย่าง” “ไม่ต้องห่วง” ภาคินยิ้มให้ “ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ” เมื่อออกมาจากห้องพักของพิมพ์ลดา ภาคินก็พบว่ารินดายืนรออยู่ “เป็นยังไงบ้าง” ภาคินถาม “หมอบอกว่า... ต้องพักผ่อนเยอะๆ ค่ะ” รินดาตอบ “แล้วก็... อาจจะต้องมีนักบำบัดมาช่วย” “ผมจะจัดการให้” ภาคินกล่าว “ส่วนเรื่องคุณแม่... ผมคิดว่าผมต้องคุยกับท่านให้รู้เรื่อง” “คุณแน่ใจนะคะ” รินดาถามด้วยความเป็นห่วง “คุณแม่ของคุณ... น่ากลัวมาก” “ผมต้องทำ” ภาคินยืนกราน “ผมปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้” “ถ้าคุณต้องการให้ดิฉันอยู่ด้วย... บอกนะคะ” รินดาเสนอ “ขอบคุณครับ” ภาคินกล่าว “แต่เรื่องนี้... ผมอยากจะลองเผชิญหน้าด้วยตัวเองก่อน” วันรุ่งขึ้น ภาคินเดินทางกลับไปที่คฤหาสน์ของคุณหญิงบุษบา เขาพบว่ามารดาของเขานั่งรออยู่แล้วที่ห้องรับแขก ใบหน้าของท่านยังคงดูเศร้าหมอง แต่ก็ยังคงมีความแข็งกร้าวแฝงอยู่ “แม่ครับ” ภาคินกล่าว “ผมอยากจะคุยกับแม่เรื่องเมื่อวานนี้” คุณหญิงบุษบามองภาคิน “แม่รู้ว่าภาคินกำลังโกรธแม่” “ผมไม่ได้โกรธครับแม่” ภาคินตอบ “แต่ผมเสียใจ” “เสียใจเรื่องอะไร” คุณหญิงบุษถาม “เสียใจที่แม่ไม่เคยเชื่อใจผมเลย” ภาคินกล่าว “เสียใจที่แม่ไม่เคยเข้าใจผมเลย” “แม่เข้าใจภาคินเสมอ” คุณหญิงบุษบาตอบ “แม่แค่กลัวว่าภาคินจะถูกหลอก” “หลอก? ใครจะหลอกผมครับแม่” ภาคินถาม “คนที่แม่ควรจะระวัง... คือคนที่แม่กำลังทำร้ายอยู่ต่างหาก” “แม่ไม่ได้ทำร้ายใคร” คุณหญิงบุษบาปฏิเสธ “แล้วอาทิตย์ล่ะครับแม่” ภาคินถาม “ที่แม่บังคับให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่อยากทำ... นั่นคือการทำร้ายคนอื่นไม่ใช่เหรอครับ” คุณหญิงบุษบามองภาคินนิ่ง “แม่... แม่แค่ต้องการให้ธุรกิจของครอบครัวเราอยู่รอด” “ด้วยการเหยียบหัวคนอื่นเหรอครับแม่!” ภาคินขึ้นเสียง “แม่ไม่เคยสอนให้ผมทำแบบนี้!” “แม่ทำเพื่อภาคินนะ!” คุณหญิงบุษบาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง “แม่ไม่อยากให้ภาคินต้องลำบากเหมือนแม่!” “ผมไม่เคยขอให้แม่ทำแบบนี้” ภาคินกล่าว “ผมขอแค่แม่รักผม... อย่างที่ผมเป็น... ไม่ใช่รักในแบบที่แม่ต้องการ” “แม่รักภาคินมากที่สุดนะ” คุณหญิงบุษบากล่าว “ถ้าแม่รักผมจริง... แม่จะปล่อยให้ผมมีชีวิตของผมเอง” ภาคินตอบ “แม่จะไม่พยายามควบคุมทุกอย่าง” “แม่...” คุณหญิงบุษบาเริ่มพูด แต่ก็ชะงักไป “ผมขอโทษครับแม่” ภาคินกล่าว “ผมคงจะให้แม่เข้าใจไม่ได้ในตอนนี้” ภาคินลุกขึ้นยืน “ผมจะกลับไปหาพิมพ์ลดากับคุณรินดา” “ภาคิน!” คุณหญิงบุษบาเรียก “ผมหวังว่า... วันหนึ่ง... เราจะคุยกันได้ดีกว่านี้ครับ” ภาคินกล่าว เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คุณหญิงบุษบายืนร้องไห้อยู่เพียงลำพัง ภายในใจของคุณหญิงบุษบาเอง ก็เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด ท่านรักภาคินสุดหัวใจ แต่ความรักนั้นกลับกลายเป็นความครอบงำที่ทำร้ายทั้งตัวเองและคนรอบข้าง ท่านไม่เคยรู้ตัวว่าวิธีแสดงความรักของท่านมันผิดเพี้ยนไปขนาดไหน