รินลดายอมเดินตามภาคินไปแต่โดยดี เธอรู้สึกราวกับกำลังฝันไป เมื่อเขาพาเธอขึ้นรถหรูคันงามที่จอดรออยู่ เธอหันกลับไปมองแผงดอกไม้เล็กๆ ที่เพิ่งจะจัดวางอย่างเลื่อนลอย ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในใจ แต่เธอก็สะบัดมันออกไปได้ในที่สุด “คุณจะพาฉันไปไหนคะ” รินลดาถามขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากถนนสายนั้น “ไปบ้านผมก่อน” ภาคินตอบ “คุณจะได้พักผ่อนให้สบายๆ ก่อน” “แล้วเรื่องหนี้...?” รินลดาถามอย่างกังวล “ผมจัดการให้แล้ว” ภาคินตอบเรียบๆ “ผมติดต่อทนายไปแล้ว เขาจะจัดการเรื่องเอกสารทั้งหมดเอง คุณไม่ต้องห่วง” รินลดามองหน้าเขาด้วยความรู้สึกผิด “คุณภาคิน ทำไมคุณถึงยอมทำเพื่อฉันขนาดนี้คะ” “เพราะผมรักคุณไง” ภาคินตอบอย่างไม่ลังเล “ผมบอกแล้วไงว่าผมรักคุณ” คำว่า ‘รัก’ จากปากของภาคิน ทำให้รินลดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่าง เธอก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย เมื่อมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ ภาคินก็พา รินลดาเข้าไปในบ้าน คุณหญิงอรทัยมอง รินลดาด้วยความประหลาดใจปนสงสัย “คุณภาคิน นี่ใครคะ” คุณหญิงอรทัยถาม “แม่ครับ นี่รินลดา คนที่ผมจะแต่งงานด้วยครับ” ภาคินกล่าว คุณหญิงอรทัยอ้าปากค้าง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “แต่งงาน? คุณภาคิน คุณพูดจริงหรือคะ” “จริงครับแม่” ภาคินตอบ “ผมรักเธอครับ” รินลดาก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม “สวัสดีค่ะ คุณหญิงอรทัย ดิฉัน รินลดา ค่ะ” คุณหญิงอรทัยมอง รินลดาอย่างพิจารณา ใบหน้าของรินลดาดูอ่อนหวานและเรียบร้อย แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณหนูรินลดา” คุณหญิงอรทัยกล่าว “แต่เรื่องแต่งงานนี่... คุณภาคินยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่เลยนะคะ” “ผมกำลังจะบอกครับแม่” ภาคินกล่าว “ผมอยากให้แม่ช่วยเป็นคนจัดการเรื่องงานแต่งให้หน่อย” คุณหญิงอรทัยมองหน้าลูกชายด้วยความไม่เข้าใจ “แต่... ทำไมต้องรีบร้อนขนาดนี้ด้วยคะ” “ผมไม่อยากรออีกต่อไปแล้วครับแม่” ภาคินตอบ “ผมอยากใช้ชีวิตอยู่กับรินลดาให้เร็วที่สุด” หลังจากนั้น ภาคินก็พา รินลดาขึ้นไปที่ห้องนอนของเขา เขาจัดเตรียมห้องนอนที่สวยงามไว้ให้เธอ “อยู่ที่นี่นะ” ภาคินกล่าว “คุณจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอีกแล้ว” รินลดาพยักหน้า “ขอบคุณค่ะ คุณภาคิน” “เรียกผมว่า ‘ภาคิน’ ก็ได้ ไม่ต้อง ‘คุณภาคิน’ หรอก” ภาคินบอก รินลดาอมยิ้ม “ค่ะ ภาคิน” ค่ำคืนนั้น รินลดานอนหลับไปอย่างสบายใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เธอรู้สึกปลอดภัย และมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ในขณะเดียวกัน ภาคินก็กำลังเผชิญหน้ากับแม่ของเขา “แม่ครับ ผมมีเรื่องต้องบอกแม่” ภาคินกล่าว “รินลดา... เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่แม่คิด” คุณหญิงอรทัยมองหน้าลูกชาย “หมายความว่ายังไงคะ” “เธอมีอดีตที่ซับซ้อน แม่ครับ ผมขอให้แม่เชื่อใจผม” ภาคินกล่าว “ผมเลือกเธอแล้ว ผมจะรับผิดชอบเธอ” คุณหญิงอรทัยถอนหายใจ “แม่ก็หวังว่าลูกจะคิดดีแล้วนะภาคิน” “ผมคิดดีแล้วครับแม่” ภาคินยืนยัน “ผมรักเธอจริงๆ” รุ่งเช้า ภาคินตื่นขึ้นมาพบว่ารินลดาหายไปจากห้อง เขาใจหายวาบ นึกถึงเรื่องราวเมื่อห้าปีก่อน “รินลดา!” เขาตะโกนเรียก “รินลดา คุณอยู่ที่ไหน!” เขาออกไปตามหาเธอทั่วคฤหาสน์ จนกระทั่งมาเจอเธอที่สวนดอกไม้ เธอกำลังนั่งมองดอกกุหลาบสีแดงอย่างเหม่อลอย “คุณมาทำอะไรที่นี่?” ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวล รินลดาหันมามองเขา “ฉันกำลังคิดถึงเรื่องเมื่อห้าปีก่อนค่ะ” เธอตอบ “วันที่ฉันหนีไป” “คุณไม่ต้องคิดถึงมันอีกแล้วนะ” ภาคินกล่าว “ทุกอย่างจะดีขึ้น” “แต่... ฉันกลัวค่ะ” รินลดาเอ่ย “กลัวว่าคุณจะเสียใจที่เลือกฉัน” ภาคินเดินเข้าไปกอดเธอไว้แน่น “ผมไม่เสียใจหรอก” เขาบอก “ผมแค่เสียใจที่ไม่ได้เจอคุณเร็วกว่านี้” “แล้ว... ถ้าวันหนึ่ง คุณรู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับฉัน คุณจะยังรักฉันอยู่ไหมคะ” รินลดาถามเสียงสั่น ภาคินผละออกจากเธอเล็กน้อย มองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมจะรักคุณเสมอ” เขาตอบ “ไม่ว่าอดีตของคุณจะเป็นอย่างไร ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ” รินลดามองตาเขา เธอเชื่อมั่นในคำพูดของเขา น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมา “ขอบคุณค่ะ ภาคิน” ภาคินเช็ดน้ำตาให้เธอ “เอาล่ะ ไปกันเถอะ” เขาพูด “วันนี้เราจะไปเลือกชุดแต่งงานกัน” รินลดายิ้ม “ค่ะ” ทั้งสองเดินจับมือกันออกไปจากสวนดอกไม้ ทิ้งไว้เพียงภาพของความรักที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่ ท่ามกลางความหวังและความเชื่อมั่นในวันข้างหน้า แม้ว่าอดีตของรินลดาจะยังคงเป็นปริศนา แต่ภาคินก็พร้อมที่จะรับมันไว้ทั้งหมด เพราะความรักของเขาที่มีต่อเธอ แข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งใด