รินลดาลืมตาขึ้นมาเมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่ม สภาพแวดล้อมรอบตัวยังคงทำให้เธอรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาอยู่ในความฝัน ความสงบและความปลอดภัยที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมานานหลายปีค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอจำได้ว่าเมื่อคืนนี้ ภาคินพาเธอมาที่นี่ หลังจากที่เขาจัดการเรื่องหนี้สินของเธอจนหมดสิ้น เขาบอกว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ และจะดูแลเธอตลอดไป คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ เป็นเหมือนมนต์สะกดที่ทำให้เธอหลุดพ้นจากวังวนแห่งความทุกข์ “รินลดา ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตู ภาคินยืนพิงกรอบประตู ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น “นอนหลับสบายไหม” รินลดารู้สึกหน้าแดงเล็กน้อย “หลับสบายค่ะ ขอบคุณนะคะ” “ดีแล้ว” ภาคินเดินเข้ามาในห้อง เขานั่งลงข้างๆ เธอที่ปลายเตียง “วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม ฉันจะให้แม่บ้านทำให้” “อะไรก็ได้ค่ะ ฉันทานได้หมด” รินลดาตอบพลางก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก “ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้นะ” ภาคินจับมือของเธอขึ้นมาบีบเบาๆ “ต่อจากนี้ไป ที่นี่คือบ้านของคุณแล้วนะ” รินลดามองสบตาเขา ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ “ฉัน... ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดีค่ะ ภาคิน” “ไม่ต้องขอบคุณหรอก” ภาคินยิ้ม “แค่คุณอยู่ตรงนี้ ผมก็มีความสุขแล้ว” เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอ “ผมรักคุณ รินลดา” คำว่า ‘รัก’ ที่หลุดออกมาจากปากเขาอีกครั้ง ยิ่งทำให้รินลดารู้สึกปั่นป่วนในหัวใจ เธอทั้งดีใจและรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน เธอรู้ดีว่าภาคินรักเธอ แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้น... อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนนี้ “คุณภาคินคะ...” เธอเริ่มพูด แต่ก็ชะงักเมื่อภาคินเงยหน้าขึ้นมามอง “เรียก ‘ภาคิน’ ก็พอ” เขาเตือน “แล้วมีอะไรจะพูดกับผมล่ะ” “คือ... เรื่องคุณแม่ของคุณค่ะ” รินลดากล่าวอย่างลังเล “คุณแม่ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจดิฉันเท่าไหร่” ภาคินถอนหายใจเบาๆ “คุณแม่แค่อาจจะตกใจกับเรื่องของเราที่เกิดขึ้นเร็วเกินไป คุณแม่ไม่เคยรู้เรื่องคุณมาก่อนเลย” “แต่ท่าทางของคุณแม่...” รินลดายังคงกังวล “เหมือนจะไม่ชอบดิฉันเลย” “อย่าเพิ่งคิดมากนะ” ภาคินกล่าวปลอบ “ผมจะคุยกับคุณแม่ให้ ผมมั่นใจว่าคุณแม่จะเข้าใจ” เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธออย่างจริงจัง “คุณไม่ต้องห่วงเรื่องอะไรทั้งนั้นนะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม” รินลดามองใบหน้าของภาคิน เธอเห็นความตั้งใจและความมั่นคงในแววตาคู่นั้น เธอพยักหน้าตอบรับอย่างช้าๆ “ดีแล้ว” ภาคินยิ้ม “งั้นเราไปทานข้าวกันดีกว่า” ทั้งสองเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องอาหารเช้า คุณหญิงอรทัยนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารอยู่แล้ว เธอหันมามองรินลดาด้วยสายตาที่ยังคงเย็นชาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจจนเกินไป “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณหญิง” รินลดากล่าวทักทายอย่างนอบน้อม “อรุณสวัสดิ์” คุณหญิงอรทัยตอบรับสั้นๆ “ทานอะไรดีล่ะ” “อะไรก็ได้ค่ะ” รินลดากล่าว ตลอดมื้ออาหาร บรรยากาศค่อนข้างเงียบเชียบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเป็นระยะๆ ภาคินพยายามชวนคุย แต่ก็ดูเหมือนคุณหญิงอรทัยจะไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก รินลดาได้แต่ก้มหน้าก้มตาทานอาหารไปเงียบๆ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของหญิงสูงวัยที่มองมาเป็นระยะๆ ราวกับจะประเมินค่า หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ภาคินก็ขอตัวไปทำงาน “ผมต้องไปจัดการเรื่องที่บริษัทหน่อยนะ รินลดา คุณอยู่กับคุณแม่ก่อนนะ” “ค่ะ” รินลดาตอบ เมื่อภาคินจากไป คุณหญิงอรทัยก็หันมาเผชิญหน้ากับรินลดาเต็มๆ “ฉันอยากจะคุยกับเธอ เรื่องคุณภาคิน” รินลดารู้สึกใจเต้นแรง “ค่ะ คุณหญิง” “เธอรู้ใช่ไหมว่าภาคินเป็นใคร” คุณหญิงอรทัยถาม น้ำเสียงดุดันขึ้นเล็กน้อย “เขาเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลพิพัฒนกุล เป็นความหวังของตระกูล” “ทราบค่ะ” รินลดากล่าวเสียงเบา “แล้วเธอคิดว่าตัวเองคู่ควรกับเขาหรือเปล่า” คำถามนั้นทำให้รินลดาชะงักไป เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจัง เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมันเร็วเกินไป “เธอมาจากไหน เธอมีอะไร ฉันไม่เห็นมีอะไรที่เหมาะกับภาคินเลย” “ดิฉันขอโทษค่ะ คุณหญิง” รินลดาก้มหน้า “ดิฉันเข้าใจว่าคุณหญิงอาจจะ... ไม่พอใจ” “ไม่พอใจงั้นเหรอ” คุณหญิงอรทัยหัวเราะในลำคอ “ฉันไม่ได้แค่ไม่พอใจ ฉันเกลียดเธอด้วยซ้ำ” คำพูดนั้นราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจของรินลดา เธอเงยหน้าขึ้นมองหญิงสูงวัยด้วยแววตาตัดพ้อ “ทำไมคะ” “ทำไมเหรอ” คุณหญิงอรทัยกล่าวอย่างเย้ยหยัน “ก็เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่พยายามจะแย่งลูกชายฉันไปไง ฉันไม่รู้ว่าเธอใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร ถึงได้ทำให้ภาคินหลงหัวปักหัวปำได้ขนาดนี้” “ดิฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ” รินลดารีบปฏิเสธ “ทุกอย่างที่เกิดขึ้น... มันเป็นความรู้สึกของภาคินเอง” “ความรู้สึกเหรอ” คุณหญิงอรทัยส่ายหน้า “ผู้ชายก็แบบนี้แหละ พอเจอผู้หญิงที่อ่อนแอ ดูน่าสงสาร ก็อยากจะเข้ามาปกป้อง แต่สุดท้ายแล้ว มันก็แค่ความสงสาร ไม่ใช่ความรักที่แท้จริง” “คุณหญิงคิดว่าดิฉันเป็นคนไม่ดีอย่างนั้นหรือคะ” น้ำเสียงของรินลดาสั่นเครือ “ดิฉันไม่เคยคิดจะแย่งใครทั้งนั้น” “แล้วถ้าอย่างนั้น ทำไมเธอถึงยอมแต่งงานกับภาคินง่ายๆ ล่ะ” คุณหญิงอรทัยถาม “เธอเห็นแก่เงินของเขาใช่ไหมล่ะ ยอมทำตามที่เขาต้องการทุกอย่าง” “ไม่ใช่ค่ะ!” รินลดาร้องเสียงหลง “ดิฉัน... ดิฉันแค่อยากให้ภาคินมีความสุข” “แล้วเธอคิดว่าการแต่งงานกับเธอจะทำให้เขามีความสุขงั้นเหรอ” คุณหญิงอรทัยถามอย่างเย้ยหยัน “เธอไม่มีอะไรที่จะมาเติมเต็มชีวิตของเขาได้เลย” รินลดารู้สึกเหมือนมีน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่เคยเจอใครที่ตัดสินเธอได้เลวร้ายขนาดนี้ “ดิฉัน... ดิฉันจะพยายามทำให้คุณหญิงเห็นค่ะ ว่าดิฉันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณหญิงคิด” “หึ” คุณหญิงอรทัยแค่นหัวเราะ “ฉันรอไม่ไหวแล้วล่ะ” รินลดารู้สึกหมดแรง เธอเดินกลับขึ้นไปที่ห้องนอนของตัวเอง ปิดประตูลงกลอน เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเย็นๆ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมาไม่หยุด เธอไม่เคยคิดว่าการได้เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังงามนี้ จะต้องแลกมาด้วยการเผชิญหน้ากับความเกลียดชังที่รุนแรงขนาดนี้