รินดาเพ่งสายตามองไปยังโต๊ะของมินตรา พนักงานเสิร์ฟนำชาดำร้อนมาวางให้เธอ รินดาขอบคุณเบาๆ ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะมุมด้านใน เธอแสร้งทำเป็นจิบชา พลางเหล่ตามองไปยังมินตราและชายปริศนาอย่างระมัดระวัง เสียงพูดคุยของทั้งสองยังคงเบาจนจับใจความไม่ได้ แต่ภาพที่มินตราส่งซองเอกสารให้ชายคนนั้น และการรับไปอย่างแนบเนียน ทำให้รินดาใจเต้นระรัว เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ หากพลาดพลั้ง อาจหมายถึงความตาย “นี่มันต้องมีอะไรแน่ๆ” รินดาพึมพำกับตัวเอง “เอกสารพวกนี้คืออะไร ทำไมคุณมินตราต้องส่งให้เขาอย่างลับๆ แบบนี้” เธอพยายามเพ่งฟังเสียงสนทนาอีกครั้ง แต่ก็ยังคงเป็นเพียงเสียงกระซิบที่ลอยมาแผ่วเบา รินดาตัดสินใจว่าเธอต้องหาทางรู้ให้ได้ว่าชายคนนั้นเป็นใคร และเอกสารในซองนั้นคืออะไร เธอเหลือบมองไปที่ภาคินที่นั่งรออยู่ในรถนอกร้าน เขาจะรู้ไหมว่าเธอเริ่มเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น มินตราก็ลุกขึ้น เธอกลุกช้าๆ ขณะที่ชายคนนั้นยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะ รินดาเห็นมินตราเดินตรงมาทางเคาน์เตอร์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่เธอนั่ง รินดาพยายามเก็บอาการให้เป็นปกติที่สุด เธอเหลือบมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกหลังเคาน์เตอร์ เห็นใบหน้าของเธอซีดเผือดเล็กน้อย “คุณรินดา” เสียงของมินตราดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด รินดารู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา เธอหันไปเผชิญหน้ากับมินตราอย่างเสียไม่ได้ “คุณมินตรา” รินดาทักทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นธรรมชาติที่สุด “บังเอิญจังเลยนะคะที่มาเจอที่นี่” “ใช่ค่ะ” มินตราตอบ ดวงตาของเธอสบประสานกับรินดาอย่างไม่ลดละ “คุณชอบดื่มชาดำหรือคะ” “ค่ะ” รินดาตอบ “เป็นเครื่องดื่มโปรดของฉันค่ะ” “ดูเหมือนคุณจะกำลังใช้เวลาพักผ่อนอย่างมีความสุขนะคะ” มินตรากล่าวพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้รินดาขนลุก “แต่ฉันเห็นคุณมองโต๊ะของฉันนานกว่าปกติ” รินดาใจหายวาบ เธอพยายามนึกหาคำแก้ตัว “เปล่าค่ะ พอดี… รู้สึกว่าคุณมินตราดูคุ้นๆ ค่ะ ก็เลยมองเผื่อจะทักทาย” “คุณนี่ช่างสังเกตดีจริงๆ” มินตรากล่าว น้ำเสียงของเธอเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย “แต่บางที การสังเกตมากเกินไป ก็อาจนำพาปัญหามาสู่ตัวได้นะคะ” “ฉันไม่เข้าใจค่ะ” รินดาพยายามทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “ฉันแค่… มองคน” “คนที่คุณกำลังมองอยู่ อาจไม่ใช่คนที่คุณควรจะมอง” มินตรากล่าว ยื่นหน้าเข้ามาใกล้รินดาเล็กน้อย “คุณภาคินเคยเตือนคุณแล้วใช่ไหมคะ ว่าอย่ามายุ่งเรื่องของเขา” รินดารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง “ฉันไม่ได้ยุ่งเรื่องของคุณภาคินค่ะ” เธอตอบเสียงแข็ง “ฉันแค่… อยากรู้ความจริง” “ความจริงน่ะ มันมีหลายรูปแบบนะคะ” มินตรากล่าว “บางครั้ง สิ่งที่คุณคิดว่าเป็นความจริง อาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมดก็ได้” เธอผละออกเล็กน้อย “และบางครั้ง… ความจริงที่ได้มา อาจแลกมาด้วยราคาที่สูงเกินกว่าที่คุณจะจ่ายไหว” มินตราหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประเมินปฏิกิริยาของรินดา “ชายคนนั้น… เขาเป็นนักธุรกิจที่ฉันกำลังเจรจาด้วยค่ะ” เธอกล่าว “เรื่องการลงทุนบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์กับธุรกิจของครอบครัวคุณภาคิน” “จริงเหรอคะ” รินดาถาม พยายามเก็บอาการประหลาดใจ “ฟังดูน่าสนใจนะคะ” “ค่ะ” มินตราตอบ “แต่เป็นเรื่องที่ค่อนข้างละเอียดอ่อน ฉันจึงต้องทำด้วยความระมัดระวัง” เธอเหลือบมองไปยังชายคนนั้นที่กำลังจะเดินออกจากร้าน “คุณไปนั่งที่โต๊ะของคุณเถอะค่ะ ฉันต้องไปแล้ว” มินตราเดินจากไป ทิ้งให้รินนายืนนิ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิม คำพูดของมินตราเหมือนมีหลายความหมายแฝงอยู่ การที่เธอเข้ามาทักรินดาในเวลานี้ มันเป็นเพียงการเตือน หรือเป็นการคุกคามกันแน่ รินดาเดินกลับไปที่โต๊ะของเธออย่างช้าๆ เธอมองเห็นชายคนนั้นเดินออกจากร้านไป เธอพยายามจำใบหน้าของเขาให้ได้ดีที่สุด เขาดูเป็นคนมีอายุ แต่งกายดี มีท่าทีเหมือนนักธุรกิจผู้มีอำนาจ “ฉันต้องรีบรายงานคุณภาคิน” รินดากล่าวกับตัวเอง เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และส่งข้อความสั้นๆ ไปหาภาคิน “เจอคุณมินตราแล้วค่ะ กำลังคุยกับนักธุรกิจชายคนหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นเรื่องงาน แต่เธอเตือนฉันค่ะ” ภาคินตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ฉันเห็นเธอออกมาแล้ว คุณเป็นอะไรไหม” “ไม่ค่ะ” รินดาตอบ “แต่เธอดูมีพิรุธมากค่ะ” “กลับมาได้แล้ว” ภาคินสั่ง “ฉันจะรออยู่ที่รถ” รินดาจ่ายเงินค่าชา และรีบเดินออกจากร้านกาแฟ เธอเห็นภาคินจอดรถรออยู่ เธอรีบเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถทันที “เป็นยังไงบ้าง” ภาคินถามทันทีที่เธอเข้ามา “คุณมินตรามาคุยกับฉันค่ะ” รินดารายงาน “เธอรู้ว่าฉันกำลังจับตาดูเธออยู่ และเธอก็เตือนฉันค่ะ” “เตือนเรื่องอะไร” ภาคินถาม สีหน้าเคร่งเครียด “เตือนว่า… การรู้ความจริงมากเกินไป อาจนำมาซึ่งปัญหา” รินดาเล่า “เธออ้างว่าชายคนนั้นเป็นนักธุรกิจที่เธอกำลังเจรจาด้วยเรื่องการลงทุน” ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพยักหน้าช้าๆ “ฉันเชื่อว่าเธอโกหก” เขาบอก “เธอพยายามจะเบี่ยงเบนความสนใจของคุณ” “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะ” รินดาถาม “เธอรู้ว่าฉันกำลังสืบเรื่องเธอ” “เราต้องระมัดระวังมากขึ้น” ภาคินกล่าว “เธอฉลาดกว่าที่เราคิด และอันตรายกว่าที่เราคาดไว้” เขาหันไปมองรินดา “แต่ก็ดีที่คุณได้เผชิญหน้ากับเธอตรงๆ อย่างน้อยเราก็รู้ว่าเธอเริ่มระแวงแล้ว” “ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยค่ะ” รินดาบอกตามตรง “เธอเหมือนกำลังเล่นเกมกับฉัน” “ฉันรู้” ภาคินตอบ “แต่คุณไม่ใช่นักพนัน ฉะนั้นอย่าเล่นเกมที่ฉันไม่ได้วางแผนไว้” เขาจับมือของรินดา “คืนนี้ เราจะกลับไปที่ห้องทำงานของฉัน ฉันมีข้อมูลบางอย่างที่อยากจะให้คุณดู” รินดาพยักหน้า เธอรู้สึกได้ถึงความมุ่งมั่นของภาคิน และความหวังเล็กๆ ที่จะหาทางเอาชนะมินตราได้ “ฉันจะทำทุกอย่างที่ช่วยคุณได้ค่ะ” รินดาบอก “ฉันรู้” ภาคินยิ้มบางๆ “และฉันก็จะปกป้องคุณ” ทั้งสองนั่งอยู่ในรถเงียบๆ ความตึงเครียดจากเหตุการณ์ในร้านกาแฟยังคงค้างคาอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกของความเป็นพันธมิตรที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างรินดาและภาคินก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจ และต้องพึ่งพาซึ่งกันและกันเพื่อความอยู่รอด