“แล้วถ้าพวกเขาสงสัยฉันล่ะคะ” รินดาถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แม้จะพยายามเก็บอาการแล้วก็ตาม ภาคินมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขามุ่งมั่นและเฉียบคม “นั่นคือจุดที่ฉันจะต้องเข้ามา” เขาตอบ “เมื่อคุณได้ส่งมอบเอกสารปลอมเรียบร้อยแล้ว และเริ่มสร้างความวุ่นวายตามที่เราคุยกัน ให้คุณส่งสัญญาณมาหาฉัน ฉันจะอยู่ไม่ไกลเกินไป” “สัญญาณแบบไหนคะ” รินดาถามอย่างละเอียดลออ เธอต้องแน่ใจว่าเธอเข้าใจทุกอย่างจริงๆ “เราจะติดต่อกันได้อย่างไร ในสถานการณ์แบบนั้น” “โทรศัพท์มือถือเครื่องนี้” ภาคินยื่นโทรศัพท์เครื่องเล็กสีดำที่ดูธรรมดาๆ ให้กับเธอ “มันเป็นเครื่องที่เข้ารหัสพิเศษ และมีปุ่มฉุกเฉินซ่อนอยู่ หากคุณกดปุ่มนั้นสามครั้งติดกัน ฉันจะรู้ทันทีว่าคุณตกอยู่ในอันตราย และจะต้องเข้าไปช่วยเหลือคุณ” รินดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ลองสัมผัสกับตัวเครื่อง รู้สึกถึงน้ำหนักและความเรียบง่ายของมัน “แล้วถ้า… ถ้ามินตรา หรือ ส.ส. ชัยวัฒน์ เห็นฉัน หรือจำฉันได้ล่ะคะ” “พวกเขาจะไม่เห็นคุณ” ภาคินกล่าวอย่างมั่นใจ “คุณจะไปถึงที่นั่นในความมืด ในขณะที่พวกเขากำลังยุ่งอยู่กับการทำข้อตกลง ใบหน้าของคุณจะถูกปกปิดด้วยหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัยอีกชั้นหนึ่ง แต่นอกเหนือจากนั้น ฉันต้องการให้คุณสังเกตการณ์ทุกอย่างอย่างละเอียด จดจำรายละเอียดให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้” “รายละเอียดอะไรบ้างคะ” เธอถาม “ใบหน้าของคนที่มาด้วย ส.ส. ชัยวัฒน์ เสื้อผ้าที่สวมใส่ ท่าทางของพวกเขา รวมถึงลักษณะของวัตถุที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกัน” ภาคินเน้นย้ำ “ยิ่งคุณเก็บข้อมูลได้มากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้แผนของฉันสมบูรณ์มากขึ้นเท่านั้น” รินดาพยักหน้าช้าๆ พยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ถาโถมเข้ามาในสมอง มันเป็นสถานการณ์ที่เสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว “ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ” “ดี” ภาคินกล่าว “และจำไว้ว่า นี่คือการเดิมพันครั้งใหญ่ หากแผนนี้สำเร็จ เราจะสามารถกำจัดมินตรา และส.ส. ชัยวัฒน์ ได้ในคราวเดียว แต่หากล้มเหลว… ผลที่ตามมาอาจจะเลวร้ายกว่าที่เราคาดคิด” “ฉันเข้าใจค่ะ” รินดากล่าว “แต่ฉันเชื่อใจคุณ” คำพูดนั้นทำให้ภาคินเงียบไปชั่วครู่ เขาหันมาสบตาเธออีกครั้ง แววตาที่เคยเย็นชาและเต็มไปด้วยกลยุทธ์ ตอนนี้ฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก “ฉันก็หวังว่าความเชื่อใจนั้นจะไม่สูญเปล่า” เขาพูดเสียงเบา “ตอนนี้ ได้เวลาเตรียมตัวแล้ว” ภาคินลุกขึ้นยืน และเดินไปที่โต๊ะทำงาน เขากดปุ่มบางอย่าง และประตูเหล็กที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือก็ค่อยๆ เลื่อนปิดลงเหมือนเดิม เหลือเพียงห้องทำงานที่ดูปกติภายนอก “ฉันจะให้คนของฉันพาคุณไปที่โกดังร้างนั่น” เขาบอก “พวกเขาจะรอคุณอยู่ข้างนอกรถให้คุณขึ้นตอนเวลาที่กำหนด” “กี่โมงคะ” รินดาถาม “สองทุ่มตรง” ภาคินตอบ “เตรียมเอกสารปลอมให้พร้อม และอย่าลืมโทรศัพท์เครื่องนี้” เขาชี้ไปที่โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ รินดารับโทรศัพท์มาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ ราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าที่ต้องรักษาไว้ “ฉันจะไปรอที่รถนะคะ” เธอพูด “รินดา” ภาคินเอ่ยเรียกเธออีกครั้ง ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้อง “ฉันรู้ว่านี่มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณ” รินดาหันกลับมา มองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “แต่คุณก็ยังจะให้ฉันทำใช่ไหมคะ” ภาคินถอนหายใจเบาๆ “ฉันไม่มีทางเลือกอื่น” เขาตอบ “และฉันก็เชื่อใจคุณที่สุดแล้วในเวลานี้” คำตอบนั้นทำให้รินดาอึ้งไปเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับคำพูดนั้น ความไว้ใจที่เขาเอ่ยถึง มันเป็นความไว้ใจในฐานะ 'ตัวแทน' หรือในฐานะ 'ภรรยา' กันแน่ เธอไม่รู้ แต่ในตอนนี้ เธอก็ไม่มีเวลามาครุ่นคิดเรื่องนั้นแล้ว เธอเดินออกจากห้องทำงานของภาคินไป ทิ้งเขาไว้เพียงลำพังกับความลับที่ซ่อนอยู่ในห้องนิรภัยใต้ดิน ค่ำคืนนี้จะเป็นบทพิสูจน์ครั้งสำคัญสำหรับทั้งคู่ โชคชะตาของพวกเขากำลังจะถูกตัดสินบนเดิมพันที่มองไม่เห็น ขณะที่รินดากำลังเดินลงบันได เธอได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เธอหันไปมอง ก็เห็นมินตราเดินตามมาติดๆ ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่ในดวงตาคู่นั้น รินดาอ่านออกถึงประกายแห่งความระแวง “กำลังจะไปไหนคะ คุณรินดา” มินตราถาม เสียงหวานเจื้อยแจ้ว “ดึกป่านนี้แล้ว” “กำลังจะไปพักผ่อนค่ะ” รินดาตอบ พยายามเก็บความรู้สึกไม่สบายใจ “คุณมินตราล่ะคะ ยังไม่นอนอีกหรือ” “กำลังรอคุณภาคินมาคุยเรื่องงานค่ะ” มินตรากล่าว “เพิ่งทราบว่าคุณภาคินพาคุณเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขาด้วย” เธอเว้นจังหวะ “ไม่ทราบว่าคุณได้เห็นอะไรที่นั่นหรือเปล่าคะ” คำถามนั้นทำให้รินดาสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอพยายามควบคุมสีหน้า “ไม่มีอะไรค่ะ เป็นแค่ห้องทำงานธรรมดาๆ” เธอโกหก “ฉันไม่ค่อยได้สนใจเรื่องพวกนั้นเท่าไหร่หรอกค่ะ” มินตราหัวเราะเบาๆ “คุณนี่น่ารักจังเลยนะคะ” เธอว่า “แต่ถึงจะเป็นห้องทำงานธรรมดา ก็ไม่ควรเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตนะคะ คุณภาคินคงจะหวงพื้นที่ส่วนตัวของเขามาก” “ฉันเข้าใจค่ะ” รินดาตอบ “และฉันก็ขอโทษด้วยถ้าหากไปรบกวน” “ไม่เป็นไรค่ะ” มินตรากล่าว “แต่ครั้งหน้า… ระวังตัวหน่อยก็ดีนะคะ เรื่องบางเรื่อง… มันอาจจะอันตรายเกินกว่าที่คุณจะรับมือไหว” คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความหมายแฝง รินดาแน่ใจว่ามินตราชักจะเริ่มสงสัยในตัวเธอแล้ว เธอต้องระวังตัวให้มากขึ้นกว่าเดิม “ขอบคุณสำหรับคำเตือนค่ะ” เธอตอบ “ฉันจะระวังค่ะ” หลังจากนั้น รินดาก็รีบเดินไปยังห้องพักของเธอทันที เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของมินตราที่มองตามหลังเธอมาตลอดทาง จนกระทั่งเธอเข้าห้องไปแล้ว ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา เธอทรุดตัวลงนั่งพิงประตู รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นระรัว นี่มันยิ่งกว่าที่เธอคิดไว้มากนัก แผนของภาคินอาจจะอันตรายเกินไป และเธอเองก็อาจจะตกเป็นเป้าสายตาของมินตราไปแล้ว เธอหยิบโทรศัพท์เครื่องเล็กสีดำขึ้นมา ถือไว้ในมือแน่น สัมผัสถึงความเย็นของโลหะที่ปลอบประโลมเธอได้บ้าง การเผชิญหน้ากับมินตราและส.ส. ชัยวัฒน์ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และเธอต้องเตรียมใจให้พร้อมที่สุด