บรรยากาศในคฤหาสน์ของตระกูล ‘ชยันต์’ เต็มไปด้วยความโอ่อ่า หรูหรา แตกต่างจากคฤหาสน์ของวอร์มัน วงศกร เพียงแต่ให้ความรู้สึกที่แข็งกร้าวและเยือกเย็นกว่า รินดาที่นั่งอยู่ข้างๆ ภาคินในรถยนต์คันหรู รู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากภายนอก เธอสวมชุดเดรสสีดำยาวที่เรียบหรู แต่แฝงด้วยความสง่างาม ขณะที่ภาคินสวมสูทสีเทาเข้มที่ดูสุขุมและทรงพลัง “ครอบครัวชยันต์… เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดของผม” ภาคินกล่าวขึ้นเบาๆ ขณะรถกำลังจะจอด “พวกเขาเป็นพวกที่เน้นการแข่งขันแบบถึงพริกถึงขิง ไม่มีการประนีประนอม” “แล้ว… ทำไมเราถึงต้องมาเจรจากับพวกเขาในวันนี้คะ” รินดาถาม พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง “มีโปรเจกต์ใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ในภาคตะวันออก” ภาคินอธิบาย “ถ้าโปรเจกต์นี้สำเร็จ จะเป็นผลประโยชน์มหาศาล แต่ถ้าคู่แข่งของเราได้ไป… มันจะทำให้สถานะของวอร์มัน วงศกร สั่นคลอน” “คุณภาคิน… กังวลหรือคะ” รินดาเอ่ยถาม ภาคินหันมายิ้มให้เธอ “ผมกังวลเสมอเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา แต่ผมไม่เคยกลัว” เขาหยุดเล็กน้อย “แต่วันนี้… ผมอยากให้คุณเป็นกำลังใจให้ผม” “แน่นอนค่ะ” รินดาตอบ “ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ” เมื่อก้าวลงจากรถ รินดาก็รู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมา พวกเขาคือสมาชิกของตระกูลชยันต์ ที่ยืนรอต้อนรับอย่างเป็นทางการ “สวัสดีครับ คุณภาคิน” ชายวัยกลางคน รูปร่างสันทัด สวมสูทสีดำสนิท เดินเข้ามาทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขามีใบหน้าคมเข้มและดวงตาที่ดูเฉลียวฉลาด “ผม วิรัช ชยันต์ ยินดีต้อนรับครับ” “สวัสดีครับคุณวิรัช” ภาคินยื่นมือไปจับ “ขอบคุณที่ให้เกียรติเชิญพวกเรามาในวันนี้” “เชิญครับ เข้ามาด้านในก่อน” วิรัชผายมือเชิญ ภายในบ้านหรูหราโอ่อ่า บรรยากาศดูอึดอัดกว่าที่รินดาคาดไว้ ทันทีที่ก้าวเข้ามา เธอก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ วิรัช เธอมีใบหน้าสวยคม ผมยาวสลวย และสวมชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับเน้นรูปร่างของเธอให้ดูโดดเด่น “นี่คือลูกสาวของผม ‘ลลิษา’ ชยันต์” วิรัชแนะนำ “และนี่… คือคุณรินดา ภรรยาของคุณภาคิน” ลลิษามองรินดาด้วยสายตาประเมิน ราวกับจะสแกนทุกอณูของเธอ “สวัสดีค่ะ คุณรินดา” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเย้ยหยันเล็กน้อย “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” “สวัสดีค่ะคุณลลิษา” รินดาตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่สงบนิ่ง เธอสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมิตรที่อีกฝ่ายส่งมา การเจรจาเริ่มขึ้นในห้องประชุมขนาดใหญ่ สองฝ่ายนั่งประจันหน้ากัน บรรยากาศตึงเครียดเต็มไปด้วยการช่วงชิงอำนาจ “คุณภาคินครับ โปรเจกต์นี้เป็นโอกาสที่สำคัญสำหรับพวกเรา” วิรัชกล่าว “พวกเราต้องการการร่วมมือจากคุณ แต่เราก็ไม่สามารถยอมให้ใครมาเอาเปรียบได้” “ผมเข้าใจดีครับคุณวิรัช” ภาคินตอบ “แต่ข้อเสนอของพวกเราก็มีความยุติธรรมเช่นกัน” การเจรจาดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายต่างฝ่ายต่างยึดมั่นในจุดยืนของตนเอง รินดาได้แต่นั่งฟังอย่างเงียบๆ เธอสังเกตการณ์ท่าทีของทุกคนในห้อง โดยเฉพาะลลิษาที่มักจะแทรกการสนทนาด้วยคำพูดที่เสียดสีอยู่เสมอ “แต่คุณภาคินคะ” ลลิษากล่าวขึ้นขณะภาคินกำลังอธิบายรายละเอียดทางธุรกิจ “ตามข้อมูลที่ดิฉันมี คุณภาคินเองก็มีปัญหาบางอย่างกับ ‘พันธมิตร’ ของคุณอยู่ไม่ใช่หรือคะ” ภาคินหันไปมองลลิษา สายตาของเขานิ่งขรึม “เรื่องนั้น… ไม่เกี่ยวข้องกับการเจรจาในวันนี้ครับ คุณลลิษา” “จริงหรือคะ” ลลิษาหัวเราะเบาๆ “ดิฉันคิดว่า… การที่คุณจะสามารถตัดสินใจเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้ คุณควรจะเคลียร์ปัญหาทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนนะคะ” รินดาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เธอไม่ชอบวิธีการของลลิษา เธอเหลือบมองภาคิน เห็นแววตาของเขาที่เริ่มจะแข็งกร้าวขึ้น “คุณลลิษา” รินดาเอ่ยขึ้นอย่างไม่ลังเล “ดิฉันคิดว่า… การที่เรามาคุยกันในวันนี้ คือการพูดคุยเรื่องธุรกิจ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว” ทุกคนในห้องหันมามองรินดาอย่างตกตะลึง โดยเฉพาะภาคินที่มองเธอด้วยสายตาแปลกใจ “ขอโทษนะคะ” ลลิษากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ “คุณเป็นใครถึงมาพูดกับดิฉันแบบนี้” “ดิฉันคือ ‘คุณรินดา’ ภรรยาของคุณภาคินค่ะ” รินดาตอบกลับอย่างนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความหนักแน่น “และดิฉันเชื่อว่า… การเคารพซึ่งกันและกัน คือสิ่งสำคัญที่สุดในการดำเนินธุรกิจ” ภาคินยิ้มมุมปาก เขาเอื้อมมือไปวางบนมือของรินดาเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ วิรัชมองดูการตอบโต้ระหว่างลูกสาวของตนกับภรรยาของภาคิน เขาสูดลมหายใจลึก “คุณพูดถูกครับ คุณรินดา การเคารพเป็นสิ่งสำคัญ” เขาหันไปทางลลิษา “ลลิษา… อย่าก้าวร้าวเกินไป” ลลิษาเม้มปากแน่น เธอไม่พอใจที่รินดาเข้ามาแทรกแซง แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของบิดา การเจรจาเริ่มกลับเข้าสู่ประเด็นหลักอีกครั้ง รินดาไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เธอก็ยังคงสังเกตการณ์ทุกอย่างอย่างใกล้ชิด เธอเห็นถึงความเฉลียวฉลาดของภาคินในการรับมือกับสถานการณ์ และเธอรู้สึกภูมิใจในตัวเขา เมื่อการเจรจาสิ้นสุดลง ทั้งสองฝ่ายยังไม่สามารถบรรลุข้อตกลงได้ แต่ก็ถือว่าเป็นการเปิดประตูสู่การพูดคุยในครั้งต่อไป “วันนี้… เรายังสรุปอะไรไม่ได้” วิรัชกล่าว “แต่ผมหวังว่า… เราจะหาข้อสรุปที่ลงตัวได้ในอนาคต” “เช่นกันครับคุณวิรัช” ภาคินตอบ “ขอบคุณสำหรับอาหารค่ำครับ” ขณะที่กำลังจะเดินทางกลับ รินดาเดินไปหยุดที่ลลิษา “คุณลลิษาคะ” รินดาเอ่ย “การแข่งขันทางธุรกิจเป็นเรื่องปกติค่ะ แต่การใช้คำพูดทำร้ายจิตใจคนอื่น… มันไม่ใช่วิธีการที่ดีค่ะ” ลลิษามองหน้ารินดาด้วยสายตาที่แข็งกร้าว “คุณไม่เข้าใจอะไรหรอกค่ะ คุณรินดา โลกนี้… มันไม่ได้สวยงามเหมือนที่คุณคิด” “ดิฉันอาจจะยังไม่เข้าใจทั้งหมดค่ะ” รินดาตอบ “แต่ดิฉันก็พร้อมที่จะเรียนรู้ค่ะ” รินดาหันหลังเดินกลับไปหาภาคิน เธอสัมผัสได้ถึงสายตาที่ยังคงจ้องมองเธออยู่ แต่เธอไม่หวั่นไหวอีกต่อไป การเผชิญหน้าในวันนี้ทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้น “คุณทำได้ดีมากวันนี้” ภาคินกระซิบข้างหูเธอ ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินขึ้นรถ “ขอบคุณค่ะ” รินดาตอบ “แต่… ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจกับคุณลลิษาเท่าไหร่ค่ะ” “ผมรู้” ภาคินจับมือเธอ “เธอเป็นพวกที่ชอบเล่นเกมจิตวิทยา แต่คุณ… ไม่เล่นตามเกมของเธอ” “ฉัน… จะต้องเจอกับเธออีกบ่อยไหมคะ” รินดาถาม “ไม่แน่” ภาคินตอบ “โลกของธุรกิจ… มันเล็กกว่าที่คุณคิด” รินดามองท้องฟ้ายามค่ำคืน เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น