"คุณเชื่อเขาเหรอครับนลิน" ธีรภัทรเอ่ยเสียงเศร้า ดวงตาของเขาฉายแววตัดพ้อระคนน้อยใจ "ผมคิดว่าคุณรู้จักผมดีกว่านั้นนะ" นลินมองใบหน้าของสามีที่กำลังสั่นเครือด้วยความรู้สึกที่ปวดร้าว เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี คำพูดของวิชญ์ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ภาพการเจรจาธุรกิจที่ดูเหมือนจะราบรื่น กลับถูกบดบังด้วยความเคลือบแคลงใจที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "หนู... หนูไม่รู้จะเชื่อใครดีค่ะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "วิชญ์เขา... เขาดูจริงจังมาก" ธีรภัทรหลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังรวบรวมสติ "ผมเข้าใจว่าคุณคงกำลังสับสน" เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้สงบลง "แต่สิ่งที่วิชญ์พูด มันไม่ถูกต้องทั้งหมด" "ไม่ถูกต้องทั้งหมด หมายความว่ายังไงคะ" นลินเลิกคิ้วถาม เธอต้องการคำตอบที่ชัดเจน ไม่ใช่คำอธิบายที่คลุมเครือ "เรื่องปัญหาทางการเงินของบริษัท... มันเคยมีอยู่จริงครับ" ธีรภัทรยอมรับ "แต่เรากำลังแก้ไขมันอยู่ และผมก็ไม่ได้กำลังจะล้มละลายอย่างที่วิชญ์พยายามจะสื่อ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังเลือกคำพูด "ส่วนเรื่องที่พ่อผมบังคับให้แต่งงานกับคุณ... อันนั้นเป็นเรื่องที่ผมเองก็ไม่สบายใจ" "ไม่สบายใจ?" นลินทวนคำ "แล้วทำไมคุณถึงยอมล่ะคะ" "ผม... ผมเคยมีปัญหากับพ่อเรื่องธุรกิจ" ธีรภัทรเล่าต่อ "เขาต้องการให้ผมเข้ามาดูแลบริษัทต่อ แต่ผมมีแผนธุรกิจของตัวเองที่แตกต่างออกไป เรามีปากเสียงกันบ่อยครั้ง จนกระทั่งเขาเสนอข้อตกลงนี้ขึ้นมา" "ข้อตกลงอะไรคะ" นลินถาม หัวใจของเธอเต้นระรัว "พ่อของผมรู้ว่าผมสนใจคุณมานานแล้ว" ธีรภัทรเล่าต่อ "เขาเห็นว่าครอบครัวของคุณมีฐานะมั่นคง และสามารถช่วยเหลือบริษัทของผมได้ เขาจึงยื่นข้อเสนอให้ผมแต่งงานกับคุณ เพื่อแลกกับการสนับสนุนทางการเงินจากครอบครัวคุณ" นลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง "คุณ... คุณก็ยอมรับข้อเสนอนั้นเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่นเครือ "ตอนแรกผมปฏิเสธนะ" ธีรภัทรพยายามอธิบาย "ผมไม่ต้องการให้คุณเข้ามาเกี่ยวข้องกับปัญหาของผม และผมก็ไม่ต้องการให้ใครมามองว่าคุณเป็นแค่เครื่องมือในการแก้ปัญหาของผม ผมรักคุณนลิน ผมรักคุณจริงๆ" "แล้วทำไม..." นลินสะอื้น "ทำไมคุณถึงยอมแต่งงานกับหนู ถ้าคุณรักหนูจริงๆ" "เพราะผมกลัว" ธีรภัทรสารภาพ "ผมกลัวว่าถ้าผมไม่ยอม พ่อของผมจะตัดการสนับสนุนทางการเงินของบริษัท และเราอาจจะต้องล้มละลายจริงๆ ในตอนนั้น ผมนึกถึงคุณ ผมนึกถึงอนาคตของเรา ผมไม่อยากให้คุณต้องมาลำบากไปด้วย ผมคิดว่า... ถ้าเราแต่งงานกัน เราอาจจะหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่ายได้" "แต่คุณไม่เคยบอกหนูเลย" นลินพรั่งพรูความรู้สึกที่อัดอั้น "คุณปล่อยให้หนูคิดว่ามันเป็นแค่ข้อตกลงทางธุรกิจที่ไม่มีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง" "ผมพยายามจะบอกคุณหลายครั้งแล้วนะ" ธีรภัทรแย้ง "แต่ผมก็ไม่กล้าพอ ผมกลัวว่าคุณจะรับไม่ได้ กลัวว่าคุณจะเกลียดผม" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ" นลินถาม "คุณก็ยังไม่กล้าพูดความจริงทั้งหมดอยู่ดี" "ผมกำลังพูดอยู่นี่ไงครับ" ธีรภัทรจับมือของนลินมาประสานกันไว้แน่น "ผมกำลังบอกความจริงทั้งหมดให้คุณฟัง ผมไม่ได้รักคุณเพราะคุณเป็นลูกสาวของใคร ผมรักคุณเพราะความเป็นคุณ ผมรักรอยยิ้มของคุณ ความใจดีของคุณ และทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นคุณ" น้ำตาของนลินไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของใครดี คำพูดของวิชญ์ที่พยายามจะทำลายทุกอย่าง หรือคำพูดของธีรภัทรที่กำลังยอมรับความผิดพลาดในอดีต "แล้ว... แล้วเรื่องที่วิชญ์บอกว่าคุณจะ... จะมีลูกกับหนู เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจล่ะคะ" เธอถามต่อ ธีรภัทรเงยหน้าขึ้นมองนลิน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "นลิน... คุณคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นจริงๆ เหรอ" เขาถามเสียงแผ่ว "คุณคิดว่าผมจะใช้ลูกของเรา เป็นเครื่องมือในการต่อรองทางธุรกิจอย่างนั้นเหรอ" นลินส่ายหน้าเบาๆ "หนู... หนูไม่รู้" "เรื่องลูกของเรา มันเป็นเรื่องที่ผมตั้งใจจะเก็บเป็นความลับ" ธีรภัทรยอมรับ "ผมอยากให้คุณได้พักผ่อน ผมไม่อยากให้คุณต้องกังวลกับเรื่องธุรกิจ หรือเรื่องของวิชญ์ ผมอยากให้คุณมีความสุขกับการตั้งครรภ์ ผมเชื่อว่าคุณจะดูแลลูกของเราได้ดีที่สุด" "ทำไมต้องเก็บเป็นความลับคะ" นลินยังคงสับสน "เพราะวิชญ์" ธีรภัทรตอบทันที "ผมรู้ว่าวิชญ์เป็นใคร ผมรู้ว่าเขาเคยทำอะไรกับคุณ ผมรู้ว่าเขามีความแค้นฝังใจ ผมไม่อยากให้เขาเข้ามาวุ่นวายกับครอบครัวของเรา ไม่อยากให้เขาเข้ามาทำร้ายคุณ หรือลูกของเรา ผมเลยคิดว่า... ถ้าเรายังไม่บอกใครเรื่องการตั้งครรภ์ มันอาจจะช่วยป้องกันปัญหาบางอย่างได้" "แต่... แต่คุณก็บอกหนูว่า... วิชญ์ไม่ใช่คนร้ายกาจ" นลินทวนคำพูดของธีรภัทรในอดีต "ตอนนั้นผมยังไม่แน่ใจ" ธีรภัทรยอมรับ "ผมคิดว่าวิชญ์อาจจะเปลี่ยนไปแล้ว แต่พอเขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับข้อเสนอทางธุรกิจ เขาพยายามจะเข้ามาแทรกแซง และผมก็เริ่มไม่แน่ใจในเจตนาของเขาอีกต่อไป" "แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกหนูเลยคะ" นลินถามเสียงเข้มขึ้น "ทำไมคุณถึงปล่อยให้หนูเผชิญหน้ากับวิชญ์โดยลำพัง" "ผมขอโทษครับนลิน" ธีรภัทรพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ "ผมผิดเอง ผมควรจะบอกคุณให้เร็วกว่านี้ ผมควรจะเชื่อใจคุณมากกว่านี้ ผมขอโทษจริงๆ" นลินมองหน้าสามีของเธอ เธอเห็นความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความรักที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น เธอรู้ดีว่าธีรภัทรไม่ได้โกหก เขาอาจจะทำผิดพลาดไปบ้าง แต่ความตั้งใจของเขาคือการปกป้องเธอและครอบครัว "หนู... หนูไม่รู้จะทำยังไงดี" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง" ธีรภัทรจับมือของนลินไว้แน่น "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณจริงๆ และผมจะจัดการกับวิชญ์เอง" นลินมองไปรอบๆ ห้อง เธอรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามาในใจ เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่จุดจบของปัญหา แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้ากับความจริงอันเจ็บปวด เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องเข้มแข็งเพื่อตัวเอง เพื่อลูก และเพื่อความสัมพันธ์ของเธอกับธีรภัทร