นภัทรขับรถพุ่งทะยานไปตามท้องถนนที่มืดมิด ความรู้สึกผิดและกระวนกระวายเกาะกุมหัวใจของเขา เขาไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ที่ปล่อยให้ยิ่งลักษณ์ต้องตกอยู่ในอันตราย เขาพยายามเร่งความเร็วให้มากขึ้น หวังว่าจะไปถึงโกดังร้างแห่งนั้นให้เร็วที่สุด เมื่อไปถึงบริเวณโกดังร้าง นภัทรจอดรถไว้ห่างออกไปเล็กน้อย แล้วค่อยๆ เดินย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นระยะๆ เขาหรี่ตาลง มองสำรวจไปรอบๆ อย่างพินิจพิเคราะห์ “ชัยวัฒน์!” นภัทรตะโกนเรียกเสียงดัง ลมหายใจของเขาขาดห้วง “ถ้าแกได้ยิน ออกมาเดี๋ยวนี้!” ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ดังผ่านซากอาคารเก่าๆ นภัทรเดินลึกเข้าไปในโกดัง ความมืดมิดปกคลุมไปทั่ว ทำให้เขามองเห็นได้จำกัด เขาใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องนำทางไปเรื่อยๆ ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านใน เขาหยุดนิ่ง แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาส่องไปทางต้นเสียง เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในลำแสงนั้น มันคือชัยวัฒน์! “ในที่สุด แกก็มาจนได้นะ นภัทร” ชัยวัฒน์พูดขึ้น เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่วโกดัง “ฉันรอแกอยู่นานแล้ว” “ปล่อยยิ่งลักษณ์ซะ ชัยวัฒน์!” นภัทรตะคอก “แกต้องการอะไร! บอกมา!” ชัยวัฒน์เดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้มอย่างชั่วร้าย “ฉันต้องการทุกอย่างที่นภัทรมี! ฉันต้องการบริษัทนี้! และฉันต้องการครอบครองทุกอย่างที่เคยเป็นของครอบครัวแก!” “แกไม่มีสิทธิ์!” นภัทรยืนยัน “สัญญาที่แกมีมันผิดกฎหมาย!” “ผิดกฎหมายอย่างนั้นเหรอ” ชัยวัฒน์หัวเราะ “แกคิดว่าแกจะพิสูจน์เรื่องนี้ได้งั้นเหรอ! ฉันจะทำให้แกไม่มีวันได้เห็นเอกสารพวกนั้นอีกต่อไป!” พูดจบ ชัยวัฒน์ก็ส่งสัญญาณบางอย่าง แล้วทันใดนั้นเอง ชายฉกรรจ์หลายคนก็ปรากฏตัวขึ้นจากมุมต่างๆ ของโกดัง พวกเขาล้อมนภัทรเอาไว้ “แกคิดว่าแกจะสู้พวกฉันได้หรือไง!” ชัยวัฒน์เยาะเย้ย นภัทรรู้สึกถึงอันตรายที่คุกคามเข้ามา แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ “ฉันจะปกป้องยิ่งลักษณ์ และฉันจะไม่มีวันยอมให้แกได้ครอบครองบริษัทนี้!” การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด นภัทรใช้ไหวพริบและความแข็งแกร่งทั้งหมดที่มีเข้าต่อสู้กับพวกคนของชัยวัฒน์ เขาอาศัยความคุ้นเคยกับพื้นที่และสังเกตการณ์ต่างๆ เพื่อหาจังหวะโจมตี “แกมันก็แค่หมาจนตรอก!” ชัยวัฒน์ตะโกน “แกไม่มีทางหนีไปไหนได้!” “แกคิดผิดแล้ว ชัยวัฒน์!” นภัทรตะโกนกลับ ขณะที่เขากำลังต่อสู้ “ฉันไม่เคยยอมแพ้!” ระหว่างการต่อสู้ นภัทรสังเกตเห็นประตูบานหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล เขาสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นที่ที่ยิ่งลักษณ์ถูกคุมขังอยู่ เขาจึงพยายามหาทางฝ่าวงล้อมเข้าไป “แกจะไปไหน!” ชัยวัฒน์เห็นท่าทีของนภัทร “แกจะหนีไปช่วยผู้หญิงคนนั้นอย่างนั้นเหรอ!” ชัยวัฒน์สั่งให้ลูกน้องสกัดกั้นนภัทร แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะช่วยยิ่งลักษณ์ นภัทรก็สามารถฝ่าฟันเข้าไปได้สำเร็จ เขาเปิดประตูบานนั้นออก และสิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้าน “ยิ่งลักษณ์!” นภัทรตะโกนด้วยความโล่งอก เขาเห็นยิ่งลักษณ์นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ถูกมัดเอาไว้ แต่เธอยังปลอดภัย “คุณนภัทร!” ยิ่งลักษณ์อุทานด้วยความดีใจ เธอพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากเครื่องพันธนาการ “ไม่เป็นไรนะ” นภัทรพูดพลางรีบเข้าไปปลดโซ่ตรวนที่มัดยิ่งลักษณ์ “ฉันมาช่วยเธอแล้ว” ชัยวัฒน์เดินตามเข้ามา “แกคิดว่าแกจะพาเธอหนีไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ!” “ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะง่าย” นภัทรตอบ “แต่ฉันก็จะทำ!” นภัทรยืนขึ้นเผชิญหน้ากับชัยวัฒน์ เขาจับมือยิ่งลักษณ์ไว้แน่น “เราจะสู้ไปด้วยกัน” ยิ่งลักษณ์มองหน้านภัทร เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยเมื่อได้อยู่ข้างๆ เขา แม้สถานการณ์จะอันตราย แต่เธอก็พร้อมที่จะสู้ไปกับเขา “แกมันโง่!” ชัยวัฒน์ตะคอก “แกจะไม่มีวันชนะฉัน!” “เราจะพิสูจน์กัน” นภัทรกล่าว “และแกจะแพ้!” ก่อนที่ชัยวัฒน์จะสั่งให้ลูกน้องเข้าโจมตีนภัทรและยิ่งลักษณ์ ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาแต่ไกล นภัทรแอบยิ้ม เขาเคยแอบส่งสัญญาณให้ตำรวจทราบก่อนที่จะเข้ามา ชัยวัฒน์หน้าเสีย “เป็นไปไม่ได้! แก... แกแจ้งตำรวจ!” “ใช่” นภัทรตอบ “แกคิดว่าแกจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบอย่างนั้นเหรอ” ลูกน้องของชัยวัฒน์เริ่มแตกตื่น เมื่อเห็นรถตำรวจกำลังมุ่งหน้าเข้ามา บางส่วนพยายามจะหนี แต่ก็ถูกสกัดกั้นเอาไว้ ชัยวัฒน์รู้ตัวว่าหมดหนทาง เขาหันมามองนภัทรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “แกจะเสียใจ นภัทร! แกจะไม่มีวันลืมเรื่องนี้!” “ฉันไม่เคยกลัวแก” นภัทรกล่าว “และฉันจะไม่มีวันยอมให้แกทำร้ายใครได้อีก” ตำรวจบุกเข้ามาในโกดังอย่างรวดเร็ว พวกเขาสามารถจับกุมชัยวัฒน์และลูกน้องที่เหลือเอาไว้ได้ทั้งหมด ขณะที่ตำรวจกำลังควบคุมสถานการณ์ นภัทรก็พาหญิงลักษณ์ออกมาจากโกดังอย่างปลอดภัย “ขอบคุณค่ะ คุณนภัทร” ยิ่งลักษณ์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงแย่แน่ๆ” “ไม่เป็นไรนะ” นภัทรตอบ “ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันจะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายเธอ” เขากอดหญิงลักษณ์เอาไว้แน่น เขาดีใจที่เธอปลอดภัย เขาตระหนักดีว่า ความรู้สึกที่มีต่อหญิงลักษณ์นั้นลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาจะปฏิเสธได้อีกต่อไป “ฉัน... ฉันต้องขอโทษคุณ” ยิ่งลักษณ์พูดขึ้น “เรื่องที่ฉันเคยเข้าใจผิดเกี่ยวกับคุณ” “ไม่เป็นไร” นภัทรตอบ “ฉันก็เคยทำผิดพลาดไปเหมือนกัน” เขามองเข้าไปในดวงตาของหญิงลักษณ์ “ตอนนี้... ฉันว่าเราควรจะกลับบ้าน” ยิ่งลักษณ์พยักหน้า เธอรู้สึกถึงความสบายใจที่ได้อยู่เคียงข้างนภัทรอีกครั้ง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เธอได้เห็นธาตุแท้ของคนบางคน และได้เห็นถึงความจริงใจของอีกคน เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ นภัทรก็จัดการเรื่องเอกสารต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับชัยวัฒน์ และเรื่องการบริหารงานของบริษัทให้เข้าที่เข้าทาง เขาตัดสินใจที่จะไม่ยอมให้เรื่องราวในอดีตมามีอิทธิพลต่ออนาคตของเขาและบริษัทอีกต่อไป “คุณจะทำยังไงกับชัยวัฒน์คะ” ยิ่งลักษณ์ถาม ขณะที่ทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น “เขาจะได้รับโทษตามกฎหมาย” นภัทรตอบ “และฉันจะจัดการเรื่องหุ้นของเขาทั้งหมด” “แล้ว... คุณแน่ใจเหรอคะว่าคุณจะทำได้” ยิ่งลักษณ์ถามด้วยความเป็นห่วง “ฉันแน่ใจ” นภัทรตอบ “เพราะฉันไม่ได้สู้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว” เขาหันไปมองหญิงลักษณ์ แล้วยิ้มให้ “ฉันมีเธออยู่ข้างๆ” ยิ่งลักษณ์ยิ้มตอบ เธอรู้สึกได้ถึงความมั่นคงและความอบอุ่นจากคำพูดของนภัทร เธอมองเห็นอนาคตที่สดใสรออยู่ข้างหน้า