ยิ่งลักษณ์หลับตาลง น้ำตาไหลรินอาบแก้ม เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด ภาพของนภัทรที่เคยแสดงความรัก ความห่วงใยต่อเธอ มันคือเรื่องจริง หรือเป็นเพียงละครที่เขาแสดงเพื่อหลอกลวงเธอ? “คุณแน่ใจนะคะว่าเขาไปกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆ” ยิ่งลักษณ์ถามอย่างมีความหวังริบหรี่ “อาจจะ... อาจจะเป็นคนรู้จัก หรือเพื่อนร่วมงานก็ได้” “ฉันไม่แน่ใจเรื่องความสัมพันธ์ค่ะคุณยิ่งลักษณ์” เลขาคนใหม่ของนภัทรตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวล “แต่ที่แน่ๆ คือ ผู้หญิงคนนั้นมีลักษณะเหมือนคุณมากค่ะ... จนฉันเองก็อดสงสัยไม่ได้” เหมือนฉัน? ความรู้สึกสับสนตีตื้นขึ้นมาในใจ ยิ่งลักษณ์พยายามนึกย้อนกลับไปถึงทุกช่วงเวลาที่อยู่กับนภัทร ความรักที่เขาแสดงออกอย่างสม่ำเสมอ ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ มันเป็นของปลอมทั้งหมดหรือ? “แล้ว... คุณเห็นเขาไปที่ไหนคะ” ยิ่งลักษณ์ถาม พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นจนเกินไป “เขาตรงไปที่โซนวีไอพีเลยค่ะคุณยิ่งลักษณ์” เลขาตอบ “ฉันเห็นเขาเข้าไปส่งผู้หญิงคนนั้นที่หน้าประตูเครื่องบินส่วนตัว” เครื่องบินส่วนตัว? ยิ่งลักษณ์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย นภัทรไม่เคยบอกเธอว่าเขามีเครื่องบินส่วนตัว ไม่เคยพูดถึงการเดินทางไปไหนที่หรูหราถึงเพียงนี้ “เครื่องบินส่วนตัว...” ยิ่งลักษณ์พึมพำออกมาเบาๆ “แล้ว... ผู้หญิงคนนั้น... มีลักษณะพิเศษอะไรอีกไหมคะ” “เธอสวมหมวกปีกกว้างค่ะคุณยิ่งลักษณ์” เลขาบรรยาย “และใส่แว่นกันแดดสีดำอันใหญ่ มองเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจนนัก แต่... โครงหน้าและรูปร่าง... เหมือนคุณมากจริงๆ ค่ะ” เหมือน... อีกแล้ว ยิ่งลักษณ์แทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกไว้แน่นราวกับจะหยุดหัวใจที่กำลังเต้นระรัว “แล้ว... คุณเห็นเขากลับมาหรือยังคะ” “ยังค่ะคุณยิ่งลักษณ์” เลขาตอบ “ฉันเฝ้ารออยู่ที่สนามบินจนแน่ใจว่าเครื่องบินออกไปแล้วจริงๆ แล้วก็... นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เลยรีบโทรหาคุณค่ะ” “ขอบคุณมากค่ะ” ยิ่งลักษณ์กล่าวอย่างอ่อนแรง “ฉันจะ... ฉันจะคิดดูว่าจะทำอย่างไรต่อไป” เธอกดวางสายโทรศัพท์ไปโดยอัตโนมัติ มือยังคงเย็นเฉียบราวกับจับน้ำแข็ง โลกที่เคยสดใสด้วยความรักและความหวัง บัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเงามืดแห่งความไม่ไว้วางใจ “ไม่จริง... ไม่จริงแน่ๆ” ยิ่งลักษณ์พร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ พยายามปฏิเสธความจริงที่กำลังจะถาโถมเข้ามา แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลับรู้สึกถึงความจริงที่บิดเบี้ยวนี้ ความรู้สึกไม่สบายใจที่เคยมีมาตลอดในช่วงที่ผ่านมา มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระอย่างที่เธอเคยคิด ภาพของนภัทรที่กำลังจุมพิตเธอด้วยความอ่อนโยน ภาพของเขาที่คอยดูแลเอาใจใส่เธอเสมอมา มันเป็นภาพลวงตาใช่ไหม? เป็นเพียงฉากหน้าที่เขาแสดงเพื่อหลอกล่อเธอ? ยิ่งลักษณ์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าสีครามที่เคยสวยงาม บัดนี้กลับดูมืดมนและว่างเปล่า “ทำไม... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน นภัทร” เธอถามกับความว่างเปล่า น้ำตาไหลพรากไม่หยุด เธอจำได้ดีถึงคำพูดของเขาในวันขอแต่งงาน “ผมรักคุณ ยิ่งลักษณ์ ผมจะไม่มีวันทำให้คุณเสียใจอีก” คำพูดเหล่านั้น... มันเป็นคำโกหกหรือ? ยิ่งลักษณ์นั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขก เธอรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน สมองของเธอหมุนวนไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ ผู้หญิงคนนั้นคือใคร? ทำไมเธอถึงหน้าเหมือนเธอ? และทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงดูมั่นใจและแข็งกร้าว? ยิ่งลักษณ์หลับตาลง พยายามนึกถึงใครบางคนที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ก็คิดไม่ออก แล้วทันใดนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว... "เจนจิรา..." เจนจิราคือใคร? ยิ่งลักษณ์ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน เธอจำได้ว่านภัทรเคยพูดถึงเพื่อนสมัยเรียนคนหนึ่ง ที่มีนิสัยคล้ายกับเธอในบางมุม แต่เขาก็ไม่เคยเอ่ยถึงชื่อเจนจิรา หรือว่า... ผู้หญิงคนนั้นคือเจนจิรา? แต่ถ้าเป็นเจนจิรา แล้วทำไมเธอถึงหน้าเหมือนเธอ? หรือว่า... พวกเธอเป็นพี่น้องที่พลัดพรากกัน? เป็นไปได้หรือ? ยิ่งลักษณ์ส่ายหน้า พยายามสลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไป เธอไม่สามารถยอมรับความเป็นไปได้เหล่านี้ได้ เธอต้องรู้ความจริง เธอต้องเผชิญหน้ากับนภัทร แต่จะเผชิญหน้าอย่างไร? จะถามเขาอย่างไร? เธอจะเชื่อใจคำตอบของเขาได้อย่างไร? ในขณะที่ยิ่งลักษณ์กำลังจมอยู่กับความคิดที่สับสน พลันมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย “ฮัลโหลค่ะ” ยิ่งลักษณ์ตอบรับเสียงสั่น “คุณยิ่งลักษณ์ใช่ไหมคะ” เสียงปลายสายเป็นผู้หญิง “ฉัน... ฉันเป็นเพื่อนของคุณนภัทรค่ะ” “เพื่อนของคุณนภัทร?” ยิ่งลักษณ์เลิกคิ้ว “มีอะไรหรือคะ” “ฉัน... ฉันได้ยินเรื่องของคุณแล้วค่ะ” เพื่อนของนภัทรกล่าว “ฉันอยากจะบอกคุณว่า... อย่าเพิ่งเชื่อในสิ่งที่ได้ยินนะคะ” “หมายความว่ายังไงคะ” ยิ่งลักษณ์ถามด้วยความสงสัย “บางที... สิ่งที่คุณได้ยิน อาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมดก็ได้ค่ะ” เพื่อนคนนั้นกล่าว “และ... ถ้าคุณอยากจะรู้ความจริง... คุณควรจะลองคุยกับเจนจิราดูนะคะ” “เจนจิรา?” ยิ่งลักษณ์อุทานออกมา “คุณรู้จักเจนจิราหรือคะ” “รู้จักค่ะ” เพื่อนคนนั้นตอบ “เธอ... เธอเป็นคนที่เคยรักคุณนภัทรมากค่ะ” เจนจิรา... คนที่เคยรักนภัทร? ยิ่งลักษณ์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง ความหวังริบหรี่ที่เคยจุดประกายขึ้นมา กลับมอดไหม้ไปในพริบตา “แต่... ทำไมเธอถึงหน้าเหมือนฉันคะ” ยิ่งลักษณ์ถามอย่างทนไม่ไหว “เรื่องนั้น... ฉันเองก็ไม่แน่ใจค่ะ” เพื่อนคนนั้นตอบ “แต่... ฉันเชื่อว่าเจนจิรา... อาจจะรู้ความจริงบางอย่างที่คุณนภัทรปิดบังคุณอยู่” ยิ่งลักษณ์ยืนนิ่ง มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้าสีครามยังคงอยู่ที่เดิม แต่ความรู้สึกของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาล เธอต้องหาเจนจิราให้เจอ