ยิ่งลักษณ์กุมมือที่เย็นเฉียบของตนเองไว้แน่น คำพูดของคุณหญิงวิมลยังคงดังก้องอยู่ในหัว “ยิ่งลักษณ์... เธอทำให้ฉันนึกถึงเจนจิราในหลายๆ อย่างนะ” คำพูดนั้นแฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ยิ่งลักษณ์จะเข้าใจได้ในทันที เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นเพียงเงาสะท้อน เป็นตัวแทนของใครบางคนที่สำคัญ แต่กลับไม่ใช่ตัวของเธอเอง นี่คือความจริงที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน “คุณหญิงคะ” ยิ่งลักษณ์เอ่ยเสียงสั่นเครือ “หนู... หนูกลัวว่าคุณนภัทรจะยังไม่ลืมเจนจิรา” ความกลัวเกาะกุมหัวใจของเธอ ราวกับก้อนน้ำแข็งที่ค่อยๆ กัดกินความหวังทั้งหมดที่มี คุณหญิงวิมลเอื้อมมือมาบีบมือของยิ่งลักษณ์เบาๆ “ลูกรัก... ความรักของคนเรามีหลายรูปแบบนะ” ท่านกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “นภัทรเขารักเจนจิราในฐานะน้องสาวที่เขาต้องดูแล และเขาก็รักยิ่งลักษณ์ในฐานะผู้หญิงที่จะเข้ามาเป็น... ครอบครัวของเขา” “แต่... แต่ทำไมเขาถึงไม่เคยพูดถึงเจนจิราเลยคะ” ยิ่งลักษณ์ถามอีกครั้ง พยายามหาคำตอบที่ชัดเจน “ทำไมต้องปิดบังหนู” “เพราะมันเป็นความเจ็บปวดของเขา ยิ่งลักษณ์” คุณหญิงวิมลตอบ “เจนจิราไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่นภัทรรัก แต่เธอคือโลกทั้งใบของเขาหลังจากที่พ่อแม่ของพวกเขาเสียไป นภัทรต้องรับภาระทุกอย่างในการดูแลเจนจิราด้วยตัวคนเดียว อุบัติเหตุครั้งนั้นมันพรากทุกอย่างไปจากเขา มันทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความรู้สึกผิดที่ยังคงติดค้าง” น้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาของยิ่งลักษณ์ เธอพยายามนึกภาพนภัทรในวัยหนุ่มที่ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งเพียงลำพัง การสูญเสียน้องสาวอันเป็นที่รักไปอย่างกะทันหันคงเป็นบาดแผลที่ลึกเกินกว่าจะบรรยายได้ “แล้ว... ลักษณะที่หนูเหมือนเจนจิรา...” ยิ่งลักษณ์เอ่ยต่อ “มันเป็นเพียงความบังเอิญ หรือว่า... คุณนภัทรเลือกหนูเพราะหนูเหมือนเธอ” คุณหญิงวิมลส่ายหน้าเบาๆ “นภัทรไม่ได้เลือกเธอเพราะเธอเหมือนเจนจิรานะลูก” ท่านกล่าว “แต่ยิ่งลักษณ์... เธอมีความเข้มแข็ง มีความอ่อนโยน และมีจิตใจดีเหมือนเจนจิราต่างหาก นภัทรอาจจะมองเห็นส่วนหนึ่งของน้องสาวที่เขาคิดถึงในตัวเธอ แต่ที่สำคัญกว่านั้น คือเขาเห็น ‘ยิ่งลักษณ์’ ในตัวเธอ” คำพูดของคุณหญิงวิมลทำให้ยิ่งลักษณ์รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย แต่ความไม่สบายใจยังคงมีอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าความรักที่นภัทรมีให้เธอคือความรักที่แท้จริง หรือเป็นเพียงความพยายามที่จะเยียวยาแผลใจที่เขาได้รับ “แล้ว... เรื่องที่เลขาคนนั้นเข้าใจผิด” ยิ่งลักษณ์ถาม “ถ้าเจนจิราเสียชีวิตไปแล้วจริงๆ ทำไมเลขาถึงยัง...?” “เลขาคนใหม่ของนภัทร” คุณหญิงวิมลอธิบาย “เธอเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน และเธอไม่เคยรู้จักเจนจิรามาก่อน นภัทรอาจจะกำลังเสียใจและคิดถึงเจนจิราอยู่จริงๆ ในช่วงเวลานั้น เมื่อเธอเห็นยิ่งลักษณ์ยืนอยู่ข้างๆ เขา เธอจึงเกิดความเข้าใจผิดคิดว่ายิ่งลักษณ์คือเจนจิราที่เขากำลังคิดถึง” ยิ่งลักษณ์พยักหน้าช้าๆ ราวกับจะรับฟัง แต่ในใจก็ยังคงมีคำถามมากมาย เธอตัดสินใจว่าต้องพูดคุยกับนภัทรอีกครั้งอย่างตรงไปตรงมา “ขอบคุณมากค่ะคุณหญิง” ยิ่งลักษณ์กล่าว “หนู... หนูจะลองไปคุยกับคุณนภัทรดูนะคะ” “ดีแล้วจ้ะ” คุณหญิงวิมลยิ้มให้ “ความจริงใจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดนะลูก” เมื่อกลับมาถึงคอนโด ยิ่งลักษณ์ก็พบว่านภัทรกลับมาแล้ว เขากำลังนั่งรอเธออยู่ที่โซฟา ดวงตาคู่คมทอประกายแห่งความกังวล “ยิ่งลักษณ์” เขาเรียกชื่อเธอเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา “ไปไหนมาทั้งวัน” ยิ่งลักษณ์เดินเข้าไปหาเขา แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะเริ่มพูด “คุณนภัทรคะ” ยิ่งลักษณ์เอ่ยเสียงเรียบ “หนูอยากจะคุยกับคุณเรื่องเจนจิราค่ะ” สีหน้าของนภัทรเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหลบตาเธอไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเธอตรงๆ “เธอรู้เรื่องเจนจิราแล้วสินะ” เขาถาม น้ำเสียงของเขาฟังดูเหนื่อยล้า ยิ่งลักษณ์พยักหน้า “หนูได้คุยกับคุณหญิงค่ะ” นภัทรเงียบไปพักหนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสมาธิ “เจนจิรา... คือน้องสาวของผมครับ” เขาเริ่มเล่า “เธอเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่หลังจากพ่อแม่เสียไป ผมรักเธอมาก เธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเจ็บปวดกับการรำลึกถึงอดีต “อุบัติเหตุครั้งนั้น... มันทำให้ผมสูญเสียเธอไป” นภัทรกล่าวต่อ “ผมโทษตัวเองมาตลอดที่ไม่สามารถปกป้องเธอได้ มันเป็นแผลที่ไม่มีวันหาย” “แล้ว... ทำไมคุณถึงไม่เคยเล่าให้หนูฟังเลยคะ” ยิ่งลักษณ์ถามอย่างตรงไปตรงมา “ผม... ผมไม่รู้จะเริ่มยังไง” นภัทรตอบ “ทุกครั้งที่พูดถึงเธอ ผมก็เจ็บปวดทุกครั้ง ผมกลัวว่าถ้าเล่าให้ใครฟัง เรื่องราวทั้งหมดมันจะย้อนกลับมาทำร้ายผมอีกครั้ง” “แล้ว... เรื่องที่เลขาเข้าใจผิด...” ยิ่งลักษณ์ถาม “ผม... ผมอาจจะกำลังเผลอคิดถึงเธออยู่จริงๆ ครับ” นภัทรยอมรับ “เลขาคนใหม่ของผม เธอไม่เคยรู้จักเจนจิรามาก่อน และเมื่อเธอเห็นคุณ... เธออาจจะคิดว่าคุณคือเจนจิราที่ผมกำลังคิดถึง” ยิ่งลักษณ์มองเข้าไปในดวงตาของนภัทร เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ข้างในนั้น “หนูกลัวค่ะคุณนภัทร” ยิ่งลักษณ์สารภาพ “หนูกลัวว่าคุณจะยังไม่ลืมเธอจริงๆ” นภัทรคว้ามือของยิ่งลักษณ์มากุมไว้แน่น “ยิ่งลักษณ์” เขาเอ่ยเสียงหนักแน่น “ผมบอกคุณได้เลยว่า ผมรักคุณ” “แต่...” ยิ่งลักษณ์เริ่มจะพูด “ฟังผมนะ” นภัทรขัดขึ้น “เจนจิราคือครอบครัวของผม คือส่วนหนึ่งของอดีตที่ผมไม่สามารถลืมได้ แต่คุณ... คุณคืออนาคตของผม” เขาบีบมือของเธอเบาๆ “ผมรักคุณ ยิ่งลักษณ์ ผมรักคุณในแบบที่ผมไม่เคยรักใคร ผมรักในความเป็นคุณ รักในตัวตนของคุณ ไม่ใช่เพราะคุณเหมือนใคร” น้ำตาของยิ่งลักษณ์ไหลออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความเข้าใจและความรู้สึกที่หลากหลาย “คุณนภัทรคะ” ยิ่งลักษณ์เอ่ยเสียงสั่น “หนู... หนูพร้อมที่จะเรียนรู้เรื่องราวของคุณค่ะ” นภัทรดึงยิ่งลักษณ์เข้ามากอดแนบแน่น เขาซบหน้ากับผมของเธอ “ขอบคุณนะที่รัก” เขาพึมพำ “ขอบคุณที่ให้โอกาสผม” ยิ่งลักษณ์ซบหน้าลงบนอกของเขา เธอรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขา การยอมรับความจริงอันเจ็บปวดในอดีตของนภัทร ทำให้เธอมองเห็นเขาในมุมที่แตกต่างออกไป เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงมีความท้าทาย แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวเดินไปกับเขา