แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของยิ่งลักษณ์อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เธอขยับตัวเล็กน้อยบนเตียงนุ่ม ความหนักอึ้งในหัวใจยังคงเกาะกุม ไม่จางหายไปแม้แต่น้อยเมื่อคืนที่ผ่านมาเธอแทบไม่ได้นอน ภาพใบหน้าเย็นชาของบิดา และคำพูดที่เหมือนคมมีดกรีดแทงยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธอจำได้ดีถึงความเกลียดชังที่มีต่อนภัทร ชายหนุ่มที่เติบโตมาในตระกูลคู่แข่งของบิดา เป็นคนที่เธอเคยเจอเมื่อครั้งยังเด็ก ใบหน้าอันหล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยความโหดร้ายของเขา ยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ ทุกครั้งที่นึกถึง เขาคือตัวแทนของความเจ็บปวดและความทรมานที่เธอต้องเผชิญ "คุณหนู...ได้เวลาแล้วนะคะ" เสียงของอารีดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกับชุดที่ถูกเตรียมไว้ให้ เป็นชุดเดรสสีขาวเรียบหรู ที่ดูเหมือนจะพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกที่อยู่ภายใน ยิ่งลักษณ์ลุกขึ้นจากเตียง เธอเดินไปที่กระจกเงาบานใหญ่ ใบหน้าซีดเซียวของเธอมองกลับมา ดวงตาคู่สวยดูหมองลงไปอย่างเห็นได้ชัด เธอพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูบิดเบี้ยวและไม่จริงใจ "ขอบคุณค่ะอารี" เธอค่อยๆ แต่งหน้าแต่งตา จัดผมให้เรียบร้อย พยายามทำทุกอย่างให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกราวกับกำลังจะเดินไปสู่ปากเหวก็ตาม เมื่อลงมาถึงห้องรับแขก เธอก็เห็นร่างของบิดานั่งรออยู่แล้วเช่นเคย แต่ครั้งนี้มีชายอีกคนนั่งอยู่ข้างๆ เขา ชายที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่ง นภัทร เขานั่งอยู่ตรงนั้น ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองมาที่เธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง และรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก แต่สัมผัสได้ถึงอันตราย "มาแล้วหรือ ยิ่งลักษณ์" อัศวินเอ่ยขึ้นอย่างเป็นมิตร ซึ่งดูขัดแย้งกับใบหน้าของเขาอย่างสิ้นเชิง "นี่นภัทร ลูกชายคนเดียวของท่านประธานธวัช" ยิ่งลักษณ์พยักหน้ารับเบาๆ เธอรู้สึกราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้ ไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้ "นั่งสิ" อัศวินผายมือไปยังเก้าอี้ที่ว่างอยู่ข้างๆ นภัทร ยิ่งลักษณ์ค่อยๆ เดินไปนั่งลงอย่างช้าๆ เธอพยายามไม่สบตากับนภัทร แต่ก็สัมผัสได้ถึงสายตาของเขาที่จับจ้องมาที่เธออยู่ตลอดเวลา "เราคงไม่ต้องแนะนำตัวกันให้มากความแล้วกระมัง" นภัทรเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเย็นชา แต่แฝงไปด้วยเสน่ห์ที่น่ากลัว "เราสองคนรู้จักกันดีอยู่แล้ว" คำพูดของเขาทำให้ยิ่งลักษณ์สะดุ้ง เธอจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เธอเจอกับเขา เขาได้ทำอะไรไว้กับเธอ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เธอฝังใจมาตลอด "ใช่" อัศวินตอบรับ "ฉันบอกแกแล้วว่าเรื่องนี้มันต้องเกิดขึ้น" "แล้ว...เราจะเริ่มกันเลยไหมครับ" นภัทรหันไปถามบิดาของยิ่งลักษณ์ "ผมจะได้ไม่เสียเวลา" "แน่นอน" อัศวินพยักหน้า "ยิ่งลักษณ์ แกเตรียมเอกสารที่ฉันให้ไปเมื่อวานแล้วใช่ไหม" ยิ่งลักษณ์พยักหน้า เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือ และหยิบปึกเอกสารที่บิดาของเธอเคยให้ไปเมื่อวานนี้ยื่นให้ "นี่ครับ" เธอส่งให้บิดา อัศวินรับเอกสารมา ก่อนจะส่งต่อให้กับนภัทร "ทั้งหมดนี้เป็นข้อเสนอจากทางครอบครัวเรา แกดูแล้วก็ให้ความเห็น" นภัทรรับเอกสารมา เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบของเขาไล่ไปตามตัวอักษรอย่างรวดเร็ว เขากวาดสายตาไปที่ยิ่งลักษณ์เป็นครั้งคราว ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง "ข้อเสนอค่อนข้างดี" นภัทรกล่าวหลังจากอ่านจบ "แต่ผมมีข้อเสนอเพิ่มเติมเล็กน้อย" "ว่ามา" อัศวินกล่าว "ผมต้องการให้หุ้นส่วนบริษัทของคุณพ่อผม เพิ่มขึ้นอีกห้าเปอร์เซ็นต์" นภัทรกล่าว "เพื่อเป็นการยืนยันความมั่นคงของข้อตกลงในครั้งนี้" อัศวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ห้าเปอร์เซ็นต์เลยหรือ" "ครับ" นภัทรตอบเสียงหนักแน่น "เพื่อความแน่นอน" อัศวินมองหน้าบุตรสาว ก่อนจะหันกลับไปมองนภัทร "ก็ได้ ถ้าแกต้องการอย่างนั้น" ยิ่งลักษณ์รู้สึกใจหาย เธอรู้ดีว่านี่คือส่วนหนึ่งของข้อตกลงที่บิดาของเธอต้องยอมแลก เพื่อให้การแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้น "แล้วเรื่องงานแต่ง..." นภัทรเริ่มพูดต่อ "ผมอยากให้จัดขึ้นภายในเดือนหน้า" "เดือนหน้าเลยหรือ!" ยิ่งลักษณ์อุทานออกมาอย่างตกใจ นภัทรหันมามองเธอ ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้าน "ทำไม? เร็วไปหรือไง" "เปล่าค่ะ..." ยิ่งลักษณ์พยายามควบคุมเสียงให้เป็นปกติ "แค่...ตกใจนิดหน่อย" "ฉันคิดว่าการเร่งให้ทุกอย่างเร็วขึ้นย่อมดีกว่า" อัศวินกล่าว "เพื่อความเรียบร้อยของทุกฝ่าย" "ก็ดีครับ" นภัทรเห็นด้วย "ผมจะให้ทนายความติดต่อมาเพื่อเตรียมงานแต่งงาน" ยิ่งลักษณ์รู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอไม่คิดว่าทุกอย่างจะรวดเร็วขนาดนี้ "แล้วเรื่องสินสอด..." อัศวินถามต่อ "ตามสมควรครับ" นภัทรตอบสั้นๆ "ผมจะให้ฝ่ายชายเป็นผู้จัดการเรื่องสินสอดทั้งหมด" "ดี" อัศวินพยักหน้า "งั้นก็ตกลงตามนี้" ยิ่งลักษณ์มองนภัทรด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความแค้น และความกลัว เขาจะทำอะไรกับเธออีก เขาจะทำให้ชีวิตของเธอเลวร้ายลงไปกว่านี้อีกหรือไม่ "มีอะไรจะพูดกับลูกสาวผมไหม" อัศวินถามนภัทร นภัทรลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า เขาโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ยิ่งลักษณ์สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รินรดใบหน้า "ยินดีต้อนรับสู่นรกนะ ยิ่งลักษณ์" เขากระซิบเสียงแผ่วเบา แต่คำพูดนั้นกลับดังก้องอยู่ในหัวใจของเธอ ราวกับเสียงคำรามของพายุที่กำลังจะมาถึง ยิ่งลักษณ์เบือนหน้าหนี เธอไม่ต้องการมองเขา เธอไม่อยากรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาอีกต่อไป