เสียงหัวเราะในลำคอของนภัทรดังแว่วมาในหูของยิ่งลักษณ์ราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจ เธอหลับตาลงแน่น พยายามสลัดภาพใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยความอำมหิตของเขาออกไปจากสมอง แต่ยิ่งพยายามสลัดเท่าไร ภาพเหล่านั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้น "เป็นอะไรไป ยิ่งลักษณ์" เสียงของนภัทรดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "กลัวฉันหรือไง" ยิ่งลักษณ์ลืมตาขึ้น เธอเงยหน้ามองเขา ใบหน้าของเธอกระตุกเกร็งด้วยความโกรธที่พยายามจะเก็บซ่อนไว้ "ฉันไม่กลัวคุณ" "งั้นหรือ" นภัทรยิ้มมุมปาก "ดี ถ้าอย่างนั้นก็แสดงให้ฉันเห็นสิ ว่าเธอไม่กลัวฉันจริงๆ" เขาพูดจบ เขาก็คว้าข้อมือของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ร่างกายของยิ่งลักษณ์แข็งทื่อ เธอพยายามดึงมือออก แต่แรงของเขามหาศาลเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้ "ปล่อยฉันนะ!" เธอตะโกนเสียงดัง "ทำไมต้องปล่อย" นภัทรถาม "เรากำลังจะเป็นสามีภรรยากันนะ" "คุณไม่มีสิทธิ์!" ยิ่งลักษณ์กัดฟันพูด "ฉันเกลียดคุณ!" "เกลียดเหรอ" นภัทรหัวเราะเบาๆ "ดี ฉันชอบเวลาที่เธอเกลียดฉัน มันทำให้ฉันมีแรงผลักดันมากขึ้น" เขาออกแรงดึงเธอให้เดินตามเขาไปอย่างทุลักทุเล เขากระชากเธอเข้าไปในรถสปอร์ตสีดำเงาวับที่จอดรออยู่ด้านนอก "คุณจะพาฉันไปไหน!" ยิ่งลักษณ์ถามเสียงสั่น "ไปที่ๆ เธอจะไม่มีวันลืม" นภัทรตอบพลางโยนกุญแจรถให้กับคนขับรถที่รออยู่ รถเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ยิ่งลักษณ์พยายามมองหาทางหนี แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะสายเกินไป เธอรู้ดีว่านภัทรคือคนที่อันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา ตลอดทาง ยิ่งลักษณ์พยายามถามเขาว่าเขาจะพาเธอไปไหน แต่เขากลับตอบเพียงแค่ "รอเดี๋ยวก็รู้" ทำเอาเธอรู้สึกอึดอัดและหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุด รถก็มาจอดเทียบที่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง ซึ่งดูเก่าแก่และทรุดโทรมผิดกับคฤหาสน์ของบิดาเธออย่างสิ้นเชิง ยิ่งลักษณ์มองด้วยความสงสัย "ที่นี่มันที่ไหน" เธอถาม "ที่ๆ เธอจะได้รับของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้" นภัทรกล่าวพลางเปิดประตูรถและลงไป ยิ่งลักษณ์จำใจต้องลงจากรถตามเขาไป เมื่อก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ กลิ่นอับชื้นและฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว เฟอร์นิเจอร์เก่าๆ วางระเกะระกะ บรรยากาศภายในดูมืดมนและวังเวง ราวกับเป็นบ้านผีสิง "นี่มัน..." ยิ่งลักษณ์พยายามนึก "มันเป็นบ้านเก่าของตระกูลเรานี่" "ใช่" นภัทรตอบ "และที่นี่จะเป็นที่ๆ เธอจะได้สัมผัสกับความจริง" เขาพาเธอเดินเข้าไปในห้องโถงที่ใหญ่ที่สุด และพบกับร่างของชายชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกเก่าๆ ใบหน้าของชายชราดูอิดโรย แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววของความเศร้าและเจ็บปวด "พ่อ..." ยิ่งลักษณ์อุทานด้วยความตกใจ ชายชราคนนั้นคือบิดาแท้ๆ ของเธอ ผู้ซึ่งเธอเข้าใจว่าเสียชีวิตไปนานแล้ว "ทำไม...ทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่" ยิ่งลักษณ์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มันเป็นแผนของอัศวิน" ชายชรากล่าวเสียงแผ่ว "เขาหลอกฉันให้เซ็นเอกสารบางอย่าง เพื่อยึดสมบัติทั้งหมดไป และบอกว่าฉันตายไปแล้ว" ยิ่งลักษณ์ยืนตะลึง เธอไม่คิดว่าบิดาของเธอจะถูกกระทำเช่นนี้ "เป็นไปไม่ได้..." "เป็นไปได้ ยิ่งลักษณ์" นภัทรแทรกขึ้น "พ่อของแกถูกทรยศหักหลัง โดยคนที่เขาไว้ใจที่สุด" "แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร" ยิ่งลักษณ์หันไปถามนภัทร "ฉันได้ยินเรื่องราวทั้งหมดมาจากพ่อของฉัน" นภัทรตอบ "เขาเป็นเพื่อนกับพ่อของแก" ยิ่งลักษณ์มองไปที่นภัทรด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความเกลียดชังที่มีต่อเขาเริ่มคลอนแคลนลงไปทีละน้อย "ฉันต้องขอโทษเธอ ยิ่งลักษณ์" นภัทรกล่าว "ที่ฉันต้องทำทุกอย่างที่ผ่านมา ฉันคิดว่าเธอเองก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการของอัศวิน" "แต่...แต่ทำไมคุณถึงมาหาฉัน" ยิ่งลักษณ์ถาม "ฉันมาเพื่อมอบความจริงให้กับเธอ" นภัทรตอบ "และฉันก็ต้องการให้เธอได้รู้ว่าใครคือคนที่สมควรได้รับความไว้วางใจจริงๆ" ยิ่งลักษณ์มองไปที่บิดาของเธออีกครั้ง เธอเห็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเขา เธอโผเข้ากอดบิดาอย่างแรง "พ่อคะ พ่อไม่ต้องเสียใจนะคะ" เธอกล่าว "หนูจะดูแลพ่อเอง" เมื่อมองไปที่นภัทรอีกครั้ง ยิ่งลักษณ์ก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในใจของเธอ ความเกลียดชังที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจ และความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่สามารถอธิบายได้ "ขอบคุณนะ นภัทร" ยิ่งลักษณ์กล่าว "ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้รู้ความจริง" นภัทรยิ้มบางๆ "บางที...สิ่งที่เราเกลียด อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราควรจะเกลียดจริงๆ ก็ได้" คำพูดของเขาทำให้ยิ่งลักษณ์รู้สึกใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการได้อยู่กับบิดาของเธอ และการได้เรียนรู้ที่จะมองคนให้ลึกซึ้งกว่าที่ตาเห็น