ยิ่งลักษณ์ยืนนิ่งอยู่ในห้องหนังสือ กลิ่นอายของความเก่าแก่และกลิ่นกระดาษที่อบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังย้อนเวลากลับไป เธอหยิบสมุดบันทึกของเจนจิราขึ้นมาอีกครั้ง มือที่สั่นเทายิ่งเพิ่มทวีคูณขึ้นเมื่อเธอพลิกกลับไปอ่านข้อความสุดท้ายอีกครั้ง “ฉันจะไปจากที่นี่ ฉันจะไปหาคำตอบที่ฉันต้องการ ฉันไม่สามารถทนอยู่กับความไม่แน่นอนนี้ได้อีกต่อไป” ยิ่งลักษณ์หลับตาลง พยายามนึกภาพตามว่าเจนจิราจะรู้สึกอย่างไรในขณะที่เขียนข้อความนี้ลงไป ความสิ้นหวัง ความกลัว ความไม่มั่นคงในความสัมพันธ์กับนภัทร มันถาโถมเข้ามาในความคิดของเธอ “แต่เธอไม่ได้ไป” ยิ่งลักษณ์พึมพำ “ทำไมเธอถึงไม่ได้ไป... หรือเธอไป แต่... ไปไม่ถึง?” เธอเปิดหน้ากระดาษต่อไปอย่างรวดเร็ว หวังว่าจะเจอเบาะแสบางอย่างที่จะช่วยไขปมที่พันกันยุ่งเหยิงในหัวของเธอ แต่หน้ากระดาษหลังจากนั้นกลับว่างเปล่า ราวกับว่าเรื่องราวของเจนจิราได้ถูกตัดจบลงอย่างกะทันหัน “คุณนภัทรคะ” ยิ่งลักษณ์เอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา หันไปมองร่างของนภัทรที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องหนังสือ เขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอก็ไม่รู้ตัว นภัทรเดินเข้ามาใกล้ เขามองดูสมุดบันทึกในมือของยิ่งลักษณ์ “คุณยังอ่านมันอยู่อีกเหรอครับ” “หนู... หนูไม่เข้าใจค่ะ” ยิ่งลักษณ์เงยหน้ามองเขา “ทำไมเจนจิราถึงเขียนแบบนี้คะ ทำไมเธอถึงอยากจะไป?” นภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง เขายื่นมือมาสัมผัสที่สมุดบันทึกแผ่วเบา “ผม... ผมก็ไม่เคยรู้มาก่อนเหมือนกันครับว่าเธอคิดแบบนี้” “คุณไม่รู้?” ยิ่งลักษณ์ถามเสียงสูง “แต่คุณบอกว่าคุณรักเธอ คุณเป็นคนใกล้ชิดเธอที่สุด แล้วคุณไม่รู้เลยเหรอคะว่าเธอมีปัญหากับคุณ! ว่าเธอรู้สึกไม่มั่นคง!” “ผม... ผมขอโทษครับ” นภัทรกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ผมอาจจะ... มองข้ามบางอย่างไป” “มองข้าม? หรือ จงใจมองข้าม?” ยิ่งลักษณ์กัดฟันพูด “คุณไม่ได้บอกความจริงหนูทั้งหมดใช่ไหมคะ” “ผมบอกความจริงทั้งหมดแล้วครับ ยิ่งลักษณ์” นภัทรยืนยัน “ผมรักคุณ ผมไม่อยากให้คุณต้องมาแบกรับความเจ็บปวดของผม” “แต่หนูกำลังแบกรับมันอยู่ค่ะ!” ยิ่งลักษณ์กล่าวเสียงดัง “หนูกำลังสับสน กำลังหวาดกลัว หนูไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันคืออะไรกันแน่! หนูไม่รู้ว่าคุณรักหนูจริงๆ หรือแค่... หาคนมาทดแทนเจนจิรา!” “อย่าพูดแบบนั้นนะครับ” นภัทรเดินเข้ามาประคองใบหน้าของเธอไว้ “ผมรักคุณ มันเป็นความรักที่แตกต่างออกไป ผมไม่ได้หาคนมาทดแทนใครทั้งนั้น” “แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับหนูก่อน!” ยิ่งลักษณ์สะบัดหน้าออก “ทำไมคุณถึงปล่อยให้หนูมาค้นพบเรื่องราวทั้งหมดด้วยตัวเอง!” “ผม... ผมไม่รู้จะเริ่มเล่าอย่างไร” นภัทรกล่าว “เรื่องราวในอดีตมันซับซ้อนเกินไป” “ซับซ้อนแค่ไหนคะ” ยิ่งลักษณ์ถาม “ซับซ้อนจนคุณไม่สามารถอธิบายได้? หรือซับซ้อนจนคุณไม่อยากจะอธิบาย?” “ผม... ผมขอโทษครับ” นภัทรกล่าว “ผมขอเวลาได้ไหมครับ ผมจะพยายามอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง” ยิ่งลักษณ์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความเจ็บปวด ความสำนึกผิด และความรักที่เขามีให้เธอ แต่ความสงสัยและความไม่ไว้วางใจก็ยังคงเกาะกินหัวใจของเธอ “คุณจะอธิบายอะไรคะ” ยิ่งลักษณ์ถาม “คุณจะอธิบายว่าทำไมเจนจิราถึงเขียนแบบนั้น? คุณจะอธิบายว่าทำไมเธอถึงไปจากที่นี่? หรือคุณจะอธิบายว่าทำไมอุบัติเหตุถึงได้เกิดขึ้น?” นภัทรเงียบไป เขาไม่ตอบคำถามนั้น ยิ่งลักษณ์รู้สึกได้ทันทีว่าคำตอบที่เธอต้องการนั้น มันอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว แต่เขาก็ยังคงไม่พร้อมที่จะพูดมันออกมา “คุณรู้ใช่ไหมคะ” ยิ่งลักษณ์กล่าวเสียงเบา “คุณรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจนจิรา” นภัทรหลบสายตาของเธอ “ผม... ผมขอโทษครับ” “คุณไม่ได้ขอโทษที่ทำร้ายหนู” ยิ่งลักษณ์กล่าว “คุณขอโทษที่หนูรู้ความจริง” เธอเดินออกจากห้องหนังสือไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้นภัทรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาเข้าใจดีว่ายิ่งลักษณ์กำลังรู้สึกอย่างไร ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมานั้น มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ของความลับทั้งหมดที่ยังคงซ่อนเร้นอยู่ ยิ่งลักษณ์เดินออกมาที่สวนดอกไม้ เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามสงบจิตใจที่กำลังปั่นป่วน “เธอจะไปหาคำตอบ” ยิ่งลักษณ์พึมพำกับตัวเอง “แล้วคำตอบนั้น... คืออะไร” ทันใดนั้น เธอก็เหลือบไปเห็นก้อนหินขนาดใหญ่ที่วางอยู่มุมหนึ่งของสวน หินก้อนนั้นดูเหมือนจะถูกจัดวางไว้อย่างตั้งใจ ยิ่งลักษณ์เดินเข้าไปใกล้ เธอเห็นอักษรบางอย่างที่ถูกสลักลงไปบนก้อนหินอย่างลออักษรนั้นดูเก่าแก่ แต่ก็ยังคงมองเห็นได้ชัดเจน “R.I.P. J.” ยิ่งลักษณ์หน้าซีดเผือด นี่มัน... นี่มันคือที่ฝังศพของเจนจิราหรือเปล่า? ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่? และทำไมมันถึงถูกซ่อนไว้? เธอทรุดตัวลงนั่งข้างก้อนหิน หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก “คุณนภัทร!” ยิ่งลักษณ์ตะโกนเรียกเสียงดัง “คุณนภัทรคะ!” นภัทรวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความตกใจ “เป็นอะไรไปครับ ยิ่งลักษณ์” ยิ่งลักษณ์ชี้ไปที่ก้อนหิน “นี่มัน... นี่มันคืออะไรคะ” นภัทรเดินมาดู เขามองไปที่ก้อนหิน แล้วก็เงียบไป ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นผี “ผม... ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีสิ่งนี้อยู่ที่นี่” นภัทรกล่าวเสียงสั่น “คุณไม่รู้?” ยิ่งลักษณ์ถามอย่างไม่เชื่อ “นี่มันคือหลุมฝังศพของเจนจิราใช่ไหมคะ! แล้วทำไมคุณถึงไม่รู้! ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่!” “ผม... ผมไม่รู้จริงๆ ครับ” นภัทรกล่าว “ผมไม่เคยมาที่สวนนี้เลย” “แล้วใครเป็นคนเอามาไว้ที่นี่คะ!” ยิ่งลักษณ์ถาม “คุณหญิงวิมลหรือเปล่าคะ! หรือว่า... คุณเป็นคนทำ!” “ไม่ใช่ผมครับ!” นภัทรปฏิเสธเสียงแข็ง “ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้” “แล้วใคร!” ยิ่งลักษณ์ตะโกน “ใครเป็นคนทำ!” นภัทรเงียบไป เขาดูเหมือนกำลังคิดหนัก “ผม... ผมอาจจะพอเดาได้ว่าใคร” “ใครคะ!” ยิ่งลักษณ์เร่ง “บอกหนูมาเดี๋ยวนี้!” “อาจจะเป็น... คุณหญิงวิมลครับ” นภัทรกล่าว “ท่านอาจจะ... ต้องการเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ” “ความลับอะไรคะ!” ยิ่งลักษณ์ถาม “ความลับที่ว่าเจนจิราตายที่นี่? หรือความลับที่ว่า... อุบัติเหตุจริงๆ แล้วไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ!” นภัทรเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผม... ผมไม่สามารถบอกคุณได้ในตอนนี้ครับ” “ทำไม! ทำไมคุณถึงไม่บอก! คุณกำลังปกป้องใครอยู่!” ยิ่งลักษณ์ถามเสียงสะอื้น “ผมขอโทษครับ” นภัทรกล่าว “ผมสัญญาว่าผมจะหาคำตอบทั้งหมดมาให้คุณ” ยิ่งลักษณ์ส่ายหน้า เธอไม่รู้จะเชื่อเขาได้อีกหรือไม่ ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมาแต่ละชิ้น กลับยิ่งทำให้ปริศนาซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีก “หนู... หนูอยากกลับบ้านค่ะ” ยิ่งลักษณ์กล่าวเสียงแผ่ว “หนูไม่ไหวแล้ว” นภัทรพยักหน้า เขาพายิ่งลักษณ์กลับเข้าไปในบ้าน แม่บ้านเห็นสภาพของยิ่งลักษณ์ก็เข้ามาช่วยประคอง “คุณผู้หญิงเป็นอะไรไปคะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” ยิ่งลักษณ์ตอบเสียงแหบพร่า “หนูแค่... รู้สึกไม่สบาย” เธอเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเตียง เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้มลงเรื่อยๆ ราวกับว่ากำลังจะบอกให้รู้ว่า พายุลูกใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามา