แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ยิ่งลักษณ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของนภัทรที่กำลังจ้องมองเธออยู่ "ตื่นแล้วเหรอ" เขาเอ่ยขึ้นเสียงทุ้ม ยิ่งลักษณ์รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย "คุณ... คุณจะทำอะไร" "ฉันจะทำในสิ่งที่สามีควรทำ" นภัทรตอบพลางลุกขึ้นยืน "แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่บังคับเธอ" ยิ่งลักษณ์มองเขาด้วยความสงสัย "คุณหมายความว่ายังไง" "ฉันรู้ว่าเธอไม่พร้อม" นภัทรกล่าว "แต่ฉันก็ต้องการให้เธอรู้ว่า... เธอเป็นของฉันแล้ว" เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า และหยิบเสื้อผ้าบางส่วนออกมาวางไว้บนเตียง "ฉันเตรียมชุดไว้ให้เธอแล้ว" ยิ่งลักษณ์มองชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบหรู เธอไม่แน่ใจว่านภัทรต้องการอะไรกันแน่ "คุณกำลังจะพาฉันไปไหน" เธอถาม "เรามีเรื่องที่ต้องไปจัดการ" นภัทรตอบ "เกี่ยวกับธุรกิจของพ่อเธอ" "พ่อฉัน..." ยิ่งลักษณ์เอ่ยชื่อ "เขาเป็นยังไงบ้าง" "เขาปลอดภัย" นภัทรบอก "แต่เขาไม่มีอำนาจตัดสินใจอะไรอีกต่อไป" ยิ่งลักษณ์พยักหน้า เธอเข้าใจว่านภัทรได้เข้ามาควบคุมทุกอย่างแล้ว หลังจากแต่งกายเรียบร้อย พวกเขาก็ลงไปยังห้องอาหาร ยิ่งลักษณ์พบว่าที่นั่นมีอารีรออยู่แล้ว "สวัสดีค่ะคุณหนู" อารีกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นห่วง "สวัสดีค่ะอารี" ยิ่งลักษณ์ตอบรับ "ทานข้าวเถอะ" นภัทรพูดพลางนั่งลงที่หัวโต๊ะ "หลังจากนี้ เราจะมีเรื่องต้องคุยกันอีกมาก" ตลอดมื้ออาหาร ยิ่งลักษณ์พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ภายในใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยความสับสน หลังจากทานอาหารเสร็จ นภัทรก็พาเธอไปยังบริษัทของบิดา "ที่นี่คืออาณาจักรของพ่อเธอ" นภัทรกล่าว "แต่ต่อไปนี้ มันจะเป็นของฉัน" ยิ่งลักษณ์มองอาคารสูงตระหง่านด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความภาคภูมิใจและความเจ็บปวด "คุณจะทำอะไรกับบริษัทนี้" เธอถาม "ฉันจะทำให้มันกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง" นภัทรตอบ "และจะไม่มีใครสามารถมาทำลายมันได้อีก" เขาพาเธอเข้าไปในห้องทำงานของบิดา มันคือห้องที่คุ้นเคย เป็นห้องที่เธอเคยเข้ามาหาบิดาครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย "นี่คือห้องทำงานของเธอ" นภัทรกล่าว "เธอจะอยู่ที่นี่" "อยู่ที่นี่... ทำไม" ยิ่งลักษณ์ถาม "เพราะเธอคือภรรยาของฉัน" นภัทรตอบ "และฉันต้องการให้เธออยู่เคียงข้างฉัน" "แต่ฉัน..." ยิ่งลักษณ์ยังพูดไม่ทันจบ "ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉัน" นภัทรขัดขึ้น "แต่ความเกลียดชังมันจะค่อยๆ จางหายไป... หรือไม่ก็อาจจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น" เขาเดินเข้ามาใกล้ ยิ่งลักษณ์รู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาอีกครั้ง "เธออาจจะเกลียดฉันตอนนี้" นภัทรพูด "แต่เธอจะไม่มีวันหนีฉันพ้น" เขาโน้มตัวลงมา จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "และเธอจะไม่มีวันหยุดรักฉันได้" คำพูดของเขาทำให้ยิ่งลักษณ์ประหลาดใจ แต่ก็รู้สึกถึงความหวั่นไหวเล็กๆ "คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ" เธอถาม "มั่นใจ" นภัทรตอบ "เพราะฉันรู้จักเธอดี... ดีกว่าที่เธอรู้จักตัวเองเสียอีก" เขาผละออกไป และเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองเบื้องล่าง "ต่อจากนี้ไป ชีวิตของเราจะผูกติดกัน" นภัทรกล่าว "เราจะสร้างมันขึ้นมาใหม่ด้วยกัน" ยิ่งลักษณ์มองแผ่นหลังของเขา เธอไม่แน่ใจว่านี่คือคำมั่นสัญญา หรือคำข่มขู่ "แล้ว... ถ้าฉันไม่ต้องการล่ะ" เธอถาม "เธอไม่มีสิทธิ์เลือก" นภัทรตอบ "แต่ฉันจะทำให้เธอเรียนรู้ที่จะยอมรับ... และอาจจะรักมันก็ได้" เขาหันกลับมามองเธอ แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ยิ่งลักษณ์อ่านไม่ออก "เพลงรักของเรา... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ยิ่งลักษณ์" ยิ่งลักษณ์ได้แต่มองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป เธอถูกผูกมัดไว้กับผู้ชายคนนี้แล้วอย่างสมบูรณ์ "แต่เพลงรักนี้... อาจจะแปรเปลี่ยนเป็นเพลงแค้นก็ได้" ยิ่งลักษณ์กระซิบกับตัวเองเบาๆ นภัทรได้ยินสิ่งที่เธอพูด เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ "เราจะได้เห็นกัน" เขาก้าวเข้ามาหาเธออีกครั้ง และวางมือลงบนไหล่ของเธอ "มา เริ่มต้นกันใหม่นะ... ภรรยา" ยิ่งลักษณ์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความมุ่งมั่นและความเชื่อมั่นที่เต็มเปี่ยม เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถเอาชนะความเกลียดชังในหัวใจของเธอได้หรือไม่ หรือว่าเธอจะจมดิ่งลงไปในความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ ชีวิตของเธอได้ถูกลิขิตให้ต้องเดินไปบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยความรักและความแค้นไปพร้อมๆ กัน