ยิ่งลักษณ์ยืนนิ่งกลางห้องทำงานที่เคยเป็นของบิดา ทุกอย่างยังคงจัดวางเหมือนเดิม ผนังกรุด้วยไม้สักขัดเงา โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยรูปถ่ายครอบครัวที่ตอนนี้ดูราวกับความฝันอันเลือนราง แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายลอดผ่านม่านโปร่งเข้ามาอาบไล้ให้ห้องดูอบอุ่น แต่ความรู้สึกภายในใจของเธอกลับตรงกันข้าม มันเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจ “นี่คือห้องทำงานของเธอ” คำพูดของนภัทรยังคงก้องอยู่ในหู “เธอจะอยู่ที่นี่” “อยู่ที่นี่... ทำไม” เธอถามเสียงสั่นเครือ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกกักบริเวณอย่างปราณีต นภัทรเดินเข้ามาใกล้ ยืนอยู่ข้างหลังเธอ เขาไม่ได้สัมผัสตัวเธอ เพียงแต่ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอทำให้เธอรู้สึกประหม่า "เพราะเธอคือภรรยาของฉัน" น้ำเสียงเขาเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ "และฉันต้องการให้เธออยู่เคียงข้างฉัน" "แต่ฉัน..." ยิ่งลักษณ์พยายามจะอธิบายความรู้สึกที่อัดอั้น แต่ก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อน "ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉัน" นภัทรพูดต่อ "แต่ความเกลียดชังมันจะค่อยๆ จางหายไป... หรือไม่ก็อาจจะแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น" เขาก้าวอ้อมมาอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน "เธออาจจะยังไม่เข้าใจ แต่ฉันจะสอนให้เธอเข้าใจเอง" ยิ่งลักษณ์เบือนหน้าหนี รู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม “คุณมันบ้า” เธอพึมพำเบาๆ “อาจจะบ้า” นภัทรตอบรับอย่างไม่สะทกสะท้าน “แต่เป็นบ้าที่ได้ทุกอย่างที่ต้องการ” เขาก้าวถอยหลังเล็กน้อย “ฉันจะให้เวลาเธอปรับตัว” เขากล่าว “ในอีกไม่กี่วัน เราจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในฐานะสามีภรรยาต่อหน้าสังคม” “เปิดตัว?” ยิ่งลักษณ์หันกลับมามองเขาด้วยความตกใจ “คุณจะให้สังคมรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้” “ทำไมจะไม่ได้” นภัทรยิ้มมุมปาก “ทุกคนจะเห็นว่ายิ่งลักษณ์ ผู้สืบทอดตระกูลผู้ร่ำรวย ได้แต่งงานกับนภัทร ผู้ทรงอิทธิพลในวงการธุรกิจ” เขาเน้นคำว่า ‘ทรงอิทธิพล’ ให้ชัดเจน “มันจะเป็นข่าวใหญ่ที่ไม่มีใครคาดคิด” “คุณมันน่ารังเกียจที่สุด” ยิ่งลักษณ์กัดฟันพูด “คุณทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง” “แน่นอน” นภัทรยอมรับ “แต่เธอก็ได้ประโยชน์จากเรื่องนี้เหมือนกันนะ” เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน แล้วหยิบเอกสารบางอย่างขึ้นมา “นี่คือแผนการฟื้นฟูบริษัทของพ่อเธอ” เขาเดินกลับมาวางเอกสารลงบนมือของเธอ “ฉันจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อทำให้มันกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง เหมือนที่พ่อเธอเคยทำ” ยิ่งลักษณ์ก้มมองเอกสารในมือ เนื้อหาที่เขียนอยู่เต็มไปด้วยตัวเลข รายงาน และแผนงานที่ดูจริงจัง เธอสัมผัสได้ถึงความตั้งใจของนภัทร แม้จะเกลียดเขามากแค่ไหน แต่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าเขามีความสามารถ “แล้ว... แล้วถ้าฉันไม่ร่วมมือล่ะ” เธอถามเสียงสั่น “เธอจะร่วมมือ” นภัทรตอบอย่างมั่นใจ “เพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่น” เขายื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ “อย่าเกลียดฉันไปเลย ยิ่งลักษณ์” เสียงเขาอ่อนลงเล็กน้อย “ฉันแค่อยากปกป้องเธอ และคนที่เธอรัก” “คุณปกป้องพ่อฉันอย่างนั้นเหรอ” ยิ่งลักษณ์แค่นเสียง “ด้วยการยึดทุกอย่างของเขาไป?” “ฉันไม่ได้ยึด” นภัทรปฏิเสธ “ฉันแค่เข้ามาบริหารจัดการในช่วงที่เขาไม่สามารถทำได้” เขาถอนมือออก “เมื่อทุกอย่างเข้าที่ ฉันจะคืนทุกอย่างให้” “ฉันไม่เชื่อคุณ” ยิ่งลักษณ์ประกาศกร้าว “ไม่เป็นไร” นภัทรยักไหล่ “เธอจะค่อยๆ เรียนรู้ที่จะเชื่อฉันเอง” เขาหันไปมองนาฬิกาข้อมือ “ฉันมีนัดกับนักข่าวอีกสักครู่” เขาเดินไปที่ประตู “เธออยู่ในนี้ได้ตามสบาย ถ้าต้องการอะไร ก็บอกอารี” เมื่อนภัทรออกไป ยิ่งลักษณ์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของบิดา เธอทอดถอนใจยาว รู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าจะคิดอะไรต่อ ภาพใบหน้าของบิดาผุดขึ้นมาในความคิด เธอต้องเข้มแข็งเพื่อท่าน เธอต้องอดทนกับผู้ชายที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตเธอคนนี้ “คุณหนูคะ” เสียงอารีดังขึ้นมาจากด้านนอก “ทานอะไรสักหน่อยไหมคะ” ยิ่งลักษณ์พยักหน้า “ค่ะอารี” เธอพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ “ขอเป็นน้ำผลไม้สักแก้วนะคะ” ไม่นานนัก อารีก็เดินเข้ามาพร้อมถาดที่วางแก้วน้ำผลไม้และแซนด์วิชชิ้นเล็กๆ “คุณใหญ่จัดให้ค่ะ” อารีกล่าวพลางวางถาดลงบนโต๊ะ “ขอบคุณค่ะอารี” ยิ่งลักษณ์กล่าว “คุณใหญ่... เขาเป็นคนยังไงคะ” เธอถามออกไปอย่างอดไม่ได้ อารีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “คุณใหญ่เป็นคน... เด็ดขาดค่ะ เขาทำในสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้องเสมอ” “แล้ว... แล้วเขาเป็นคนใจร้ายไหมคะ” ยิ่งลักษณ์ถามต่อ อารียิ้มบางๆ “ความใจร้ายของคนเรามีหลายรูปแบบนะคะคุณหนู บางครั้งสิ่งที่ดูเหมือนใจร้าย ก็อาจจะเป็นการปกป้องก็ได้” คำตอบของอารีทำให้ยิ่งลักษณ์คิดตาม เธอเริ่มสงสัยว่านภัทรมีเบื้องหลังอะไรที่ซับซ้อนกว่าที่เธอเห็นหรือไม่ การแต่งงานครั้งนี้ มันเป็นเพียงแผนการเอาคืนของเขาจริงๆ หรือมีอะไรมากกว่านั้น วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ยิ่งลักษณ์ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทำงานของบิดา เธออ่านเอกสารต่างๆ ที่นภัทรทิ้งไว้ พยายามทำความเข้าใจธุรกิจของครอบครัว และพยายามทำความเข้าใจนภัทรไปพร้อมๆ กัน ในวันต่อมา นภัทรก็พาเธอไปร่วมงานเลี้ยงต้อนรับแขกคนสำคัญของบริษัท เขาปรากฏตัวในชุดสูทสีเข้ม ดูสง่างามและทรงอำนาจ เขาสวมกอดเอวของยิ่งลักษณ์ไว้แน่น ราวกับจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเธอคือใคร “นี่คือภรรยาของผม คุณยิ่งลักษณ์” เขาแนะนำเธอต่อหน้าแขกเหรื่อมากมาย ยิ่งลักษณ์พยายามยิ้มให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด แม้ภายในใจจะปั่นป่วน “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณนภัทร คุณยิ่งลักษณ์” แขกคนหนึ่งกล่าวทักทาย “ข่าวการแต่งงานของคุณทั้งสองสร้างความประหลาดใจให้กับวงการธุรกิจเป็นอย่างมาก” “เราสองคนอาจจะดูไม่เข้ากันในสายตาใครๆ” นภัทรกล่าวพร้อมกับมองมายิ่งลักษณ์ “แต่เราก็เติมเต็มซึ่งกันและกันได้” ยิ่งลักษณ์รู้สึกเหมือนถูกจับจ้องจากสายตาทุกคู่ เธอกระชับมือที่นภัทรโอบเอวไว้แน่น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเครื่องประดับชิ้นหนึ่งที่เขาหยิบยกขึ้นมาอวด “คุณยิ่งลักษณ์ดูสวยมากในค่ำคืนนี้” หญิงสาวคนหนึ่งที่เดินเข้ามาทักทาย “ไม่ทราบว่าคุณเคยทำงานด้านแฟชั่นมาก่อนหรือเปล่าคะ” “ไม่ค่ะ” ยิ่งลักษณ์ตอบ “ฉัน... แค่ชอบแต่งตัว” “คุณนภัทรโชคดีมากที่มีภรรยาที่สวยและชาญฉลาด” หญิงสาวคนนั้นกล่าว ก่อนจะเดินจากไป ตลอดทั้งคืน ยิ่งลักษณ์ต้องคอยตอบคำถามและยิ้มให้กับผู้คนมากมาย เธอรู้สึกเหมือนกำลังแสดงละครฉากใหญ่ที่เธอไม่ได้เป็นผู้กำหนดบท เมื่อกลับถึงบ้าน ยิ่งลักษณ์ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ฉันเหนื่อยเหลือเกิน” เธอพูดกับนภัทร “ผมรู้” นภัทรตอบ “แต่คุณทำได้ดีมาก” เขาเดินเข้ามาใกล้ “คุณดูสง่างามราวกับนางพญา” ยิ่งลักษณ์เงยหน้ามองเขา “คุณชมฉันอย่างนั้นเหรอ” “ทำไมผมจะชมคุณไม่ได้” นภัทรเลิกคิ้ว “เธอคือนางพญาแห่งอาณาจักรนี้” คำพูดของเขาทำให้ยิ่งลักษณ์รู้สึกแปลกใจ เธอไม่เคยคิดว่านภัทรจะมองเธอในมุมนี้ “คุณ... ไม่ได้เกลียดฉันจริงๆ ใช่ไหม” เธอถามอย่างอดไม่ได้ นภัทรหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ความรู้สึกมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด ยิ่งลักษณ์” เขาเอื้อมมือมาสัมผัสเส้นผมของเธอแผ่วเบา “บางที... สิ่งที่เราพยายามจะหนี อาจจะเป็นสิ่งที่ตามเรามาตลอดก็ได้” ยิ่งลักษณ์ยืนนิ่ง ปล่อยให้สัมผัสของเขาอยู่ตรงนั้น เธอไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำพูดเขา แต่ลึกๆ แล้ว เธอรู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจของเธอ มันไม่ใช่ความเกลียดชังเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป