ฟ้าเริ่มสาง แสงอรุณสาดส่องลงมาบนผืนดินที่ยังคงเปียกชื้นจากน้ำค้าง กวินและบุญพานจอดรถทิ้งไว้ห่างจากรั้วคฤหาสน์พอสมควร การตัดสินใจกลับไปที่นั่นอีกครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น "แน่ใจนะครับคุณกวินว่าเราควรจะกลับไป" บุญพานถาม น้ำเสียงยังคงมีความกังวลเจือปนอยู่ "เมื่อวานเราเกือบจะแย่แล้วนะครับ" "ฉันรู้" กวินตอบขณะที่ก้าวลงจากรถ "แต่เราต้องไป เราต้องหาคำตอบให้ได้ว่าหญิงสาวคนนั้นคือใคร และทำไมเธอถึงเข้าไปพัวพันกับชายปริศนาคนนั้น" "แล้วเราจะเข้าไปยังไงครับ" บุญพานมองไปยังประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ที่ปิดสนิท "เมื่อวานเราเข้าไปทางประตูหลัง แต่ผมว่าวันนี้คงจะยากขึ้น" "ฉันจะลองหาทางอื่น" กวินเดินไปตามแนวรั้ว พลางสำรวจสภาพแวดล้อม "เราต้องหาทางเข้าไปโดยที่ไม่มีใครรู้" หลังจากเดินสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง กวินก็พบกับช่องทางลับที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ มันเป็นทางเดินเล็กๆ ที่ทอดตัวเข้าไปในสวนหลังบ้าน ซึ่งดูเหมือนจะถูกปล่อยทิ้งร้างมานาน "เจอแล้ว" กวินหันไปบอกบุญพาน "ทางนี้" ทั้งสองค่อยๆ แอบเข้าไปตามทางเดินนั้น บรรยากาศภายในสวนดูร่มรื่นและเงียบสงัด ราวกับไม่มีใครเคยย่างกรายเข้ามาที่นี่มาก่อน ท่ามกลางต้นไม้นานาพันธุ์ที่ขึ้นปกคลุม จนแทบจะมองไม่เห็นตัวคฤหาสน์จากมุมนี้ "ดูเหมือนเราจะโชคดีที่ไม่มีใครสังเกตเห็น" บุญพานกล่าว พลางปัดกิ่งไม้ที่เกะกะออกไป "เราต้องระวังให้มากกว่าเดิม" กวินเตือน "เมื่อวานเราเจอคนแล้ว วันนี้เขาอาจจะเตรียมการไว้มากกว่าเดิม" พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินลับ จนกระทั่งมาถึงด้านหลังของตัวคฤหาสน์ ซึ่งเป็นส่วนที่ดูทรุดโทรมกว่าส่วนหน้า มีหน้าต่างบานหนึ่งที่ถูกงัดแงะจนแง้มเปิดอยู่เล็กน้อย "ตรงนี้ครับ" กวินชี้ไปยังหน้าต่างบานนั้น "ดูเหมือนจะมีใครเคยเข้ามาทางนี้มาก่อน" "คุณกวินจะเข้าไปทางนั้นจริงๆ เหรอครับ" บุญพานถาม "ดูไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่" "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" กวินตอบ "นายรออยู่ข้างนอกนี่ ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบหนีไปเลย" "ผมไม่ทิ้งคุณกวินไปคนเดียวหรอกครับ" บุญพานยืนกราน "ผมจะเข้าไปกับคุณ" กวินมองบุญพานด้วยความซาบซึ้ง เขาพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะออกแรงงัดหน้าต่างบานนั้นให้เปิดกว้างขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อยๆ มุดตัวเข้าไปข้างใน ตามมาด้วยบุญพาน ภายในห้องเต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม บ่งบอกว่าไม่เคยมีใครเข้ามาทำความสะอาดเป็นเวลานาน เฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาว ราวกับเป็นวิญญาณที่หลับใหลรอคอยวันที่จะได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง "นี่มันห้องเก็บของเก่ารึเปล่าครับ" บุญพานกระซิบถาม "ไม่แน่" กวินตอบ "เราต้องหาทางไปห้องลับนั่นอีกครั้ง" กวินหยิบไฟฉายขึ้นมา เขาจำเส้นทางที่เดินผ่านมาเมื่อวานได้ดี พวกเขาค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามโถงทางเดินที่มืดมิด เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน "เราจะไปที่ห้องทำงานของคุณพ่อก่อน" กวินกล่าว "ผมว่าหลักฐานสำคัญน่าจะอยู่ที่นั่น" เมื่อมาถึงห้องทำงาน กวินตรงไปที่ชั้นหนังสือ เขาจำได้ว่ามีบางส่วนที่ดูเหมือนจะถูกจัดเรียงใหม่ "ตรงนี้" กวินชี้ไปที่ช่องว่างเล็กๆ บนชั้นหนังสือ "เมื่อวานผมสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ" เขาออกแรงดันหนังสือเล่มหนึ่งเข้าไป ล้อเลื่อนที่ซ่อนอยู่ด้านหลังก็ค่อยๆ ขยับ เผยให้เห็นทางเข้าสู่ห้องลับที่ซ่อนอยู่ "เยี่ยมมากครับคุณกวิน" บุญพานกล่าวอย่างตื่นเต้น ทั้งสองมุดตัวเข้าไปในห้องลับอีกครั้ง บรรยากาศภายในยังคงเหมือนเดิม มีเพียงแสงสลัวจากไฟฉายที่ส่องนำทาง "กล่องนั่นอยู่ตรงไหน" บุญพานถาม กวินเดินสำรวจไปรอบๆ ห้อง เขาจำได้ว่าเมื่อวานเขาวางกล่องใบนั้นไว้บนโต๊ะตัวเล็กมุมห้อง แต่เมื่อเขาไปถึง โต๊ะตัวนั้นกลับว่างเปล่า "หายไปไหน" กวินพึมพำด้วยความผิดหวัง "กล่องนั่นหายไปแล้ว" "อะไรนะครับ!" บุญพานอุทานด้วยความตกใจ "เป็นไปได้ยังไง" "ก็คงเป็นฝีมือของหญิงสาวคนนั้นกับชายปริศนาเมื่อวานนี้" กวินกล่าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด "พวกเขาคงเข้ามาเอาไปหลังจากที่เราหนีออกมา" "แล้วเราจะหาพวกเขายังไงครับ" บุญพานถามอย่างสิ้นหวัง กวินเดินไปสำรวจบริเวณรอบๆ กล่องอีกครั้ง เขาเหลือบไปเห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ บนพื้นไม้ ใกล้กับผนังด้านหนึ่ง "ตรงนี้" กวินชี้ให้บุญพานดู "ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างถูกลากไป" เขาก้มลงสำรวจอย่างละเอียด เขาเห็นร่องรอยจางๆ ที่บ่งบอกว่ามีวัตถุขนาดใหญ่ถูกลากไปตามพื้น "ผมว่า...ผมว่าพวกเขาอาจจะไม่ได้เอาไปทั้งหมด" กวินกล่าว "บางทีพวกเขาอาจจะซ่อนบางอย่างไว้ที่นี่" กวินเดินไปตามรอยขีดข่วนนั้น มันทอดตัวไปยังผนังด้านหนึ่งที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ เขาใช้มือลูบไปตามผนังอย่างระมัดระวัง "นี่ไง" กวินรู้สึกถึงความนูนเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ฝาผนัง เขาออกแรงดันเข้าไปเบาๆ แผ่นผนังก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นช่องลับเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน "สุดยอดไปเลยครับคุณกวิน" บุญพานกล่าวด้วยความทึ่ง ภายในช่องลับนั้น มีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่ กวินหยิบมันขึ้นมาดู เป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของมารดาของเขา "จากคุณแม่" กวินพูดเสียงสั่นเครือ เขากางจดหมายออกอ่าน ภาพของมารดากำลังเล่าเรื่องราวในอดีตให้เขาฟังอย่างละเอียดปรากฏขึ้นในหัว "ถึงกวินลูกรัก" กวินเริ่มอ่าน "หากลูกได้มาพบจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าลูกกำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นทุกที แม่รู้ว่าลูกกำลังสับสนกับเรื่องราวในอดีตของแม่ และแม่ก็ขอโทษที่ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดกับลูก แม่กลัวเหลือเกิน..." กวินอ่านต่อไป เขาได้รู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับหญิงสาวในชุดโบราณคนนั้น ความเชื่อมโยงของเธอกับครอบครัวของเขา ความลับที่มารดาพยายามปกปิดมาตลอด และเหตุผลที่ชายปริศนาคนนั้นต้องการกล่องแห่งความทรงจำ "นี่มัน...เหลือเชื่อจริงๆ" กวินกล่าวหลังจากอ่านจดหมายจบ "เกิดอะไรขึ้นครับคุณกวิน" บุญพานถามอย่างกระตือรือร้น "ทั้งหมดที่เกิดขึ้น...ทั้งหมดที่แม่พยายามจะบอกฉัน...มันคือความจริง" กวินกล่าว ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา "หญิงสาวคนนั้น...เธอคือ..."